19. Hedging

Voor het berekenen van het IRC mogen instellingen lange posities en korte posities alleen verrekenen als deze strikt op hetzelfde financiële instrument betrekking hebben.

Diversificatie-effecten die zowel met lange als korte posities samenhangen, mogen alleen worden erkend door uitdrukkelijk lange en korte brutoposities in de verschillende instrumenten te modelleren. De instellingen moeten in elk geval aantonen dat diversificatie- of afdekkingseffecten niet worden overschat; met name verschillen in looptijd moeten in modellen worden weergegeven.

Om het basisrisico goed weer te geven, moet, waar dit een wezenlijk risico is, onderscheid worden aangebracht in de waardering in het kader van het IRC voor aanverwante posities (zoals bijvoorbeeld obligaties en credit default swaps (CDS) op dezelfde debiteur). Daarom mogen lange en korte nettoposities die verwijzen naar soortgelijke – maar niet identieke – onderliggende activa niet resulteren in een IRC-maatstaf die gelijk is aan nul. Indien het basisrisico niet in aanmerking wordt genomen, moeten instellingen bewijs leveren dat dit risico niet wezenlijk van betekenis is.

Instellingen moeten het effect binnen de liquiditeitshorizon weergeven van mismatches in looptijd tussen lange posities en korte posities (bijvoorbeeld indien een CDS eerder dan de obligatie die eraan ten grondslag ligt afloopt en de wanbetaling plaatsvindt na de looptijd van de CDS), indien de risico's die daarvan het gevolg zijn wezenlijk van betekenis zijn. Derhalve moet een instelling in staat zijn winst en verlies te berekenen met inaanmerkingneming van het effect van mogelijke mismatches in looptijd tussen lange posities en korte posities. Een instelling dient ten minste te kunnen aantonen dat het bovenvermelde risico geen wezenlijk risico is, anders moet de instelling het risico passend modelleren.