23. Key criteria for determining the relevant liquidity horizon

Instellingen leggen schriftelijk de criteria vast die worden gebruikt bij het vaststellen van de desbetreffende liquiditeitshorizon voor een positie of een reeks posities. De methodiek voor het in een gedefinieerde liquiditeitshorizon omzetten van die criteria moet ook schriftelijk worden vastgelegd en consistent worden toegepast voor alle posities.

Allerlei criteria kunnen de liquiditeit van een positie op basis van ervaringen uit het verleden, marktstructuur en de kwaliteit of complexiteit van het product aangeven. Instellingen moeten een reeks criteria vaststellen waarvan zij denken dat deze in wezen de liquiditeitshorizon van hun portefeuilles definiëren. Tot deze criteria behoren:

• i. Marktactiviteit, zoals wordt weerspiegeld in het aantal transacties en het volume ervan in een instrument of naam, of in de grootte van de historische spread tussen bied- en laatprijzen;
• ii. Marktstructuur, zoals het aantal en de verdeling van marktmakers en noteringen;
• iii. De omvang van een positie (ten opzichte van gemiddelde handelsvolumes/de algehele marktomvang);
• iv. Investeringskwaliteit (bijv. kredietrating);
• v. Geografische locatie van de emittent;
• vi. Looptijd.

Ten minste één van de bij het vaststellen van een liquiditeitshorizon in aanmerking genomen criteria moet direct verband houden met de geconcentreerde aard van posities (bijvoorbeeld, via de omvang van de positie ten opzichte van de omvang van de markt of gemiddelde handelsvolumes), gezien het feit dat de liquiditeitshorizon naar verwachting langer zal zijn voor geconcentreerde posities om aan te geven dat het langer duurt om dergelijke posities te liquideren.

Posities moeten stelselmatig worden beoordeeld aan de hand van de gekozen criteria en dienovereenkomstig aan liquiditeitshorizons worden toegewezen (met een termijn van ten minste drie maanden). Indien er over een positie of een reeks posities beperkte gegevens beschikbaar zijn, moeten instellingen conservatief zijn bij het vaststellen van de desbetreffende liquiditeitshorizon.

De benadering die wordt toegepast om een criterium aan een langere of kortere liquiditeitshorizon te koppelen moet schriftelijk worden vastgelegd en worden ondersteund door historisch bewijs, waaronder bewijs dat gebaseerd is op ervaring met het liquideren van soortgelijke posities tijdens gespannen perioden. Zo kan worden voorkomen dat aannames die in theorie logisch lijken maar in de praktijk niet waar zijn per ongeluk worden gebruikt in de analyse – het is bijvoorbeeld mogelijk dat het niet in alle gevallen waar is dat een lagere kredietrating een langere liquiditeitshorizon impliceert als er een actieve markt is in bepaalde typen posities met een lage kredietrating. Bij het gebruik van historische vraag- en aanbodspreads, bijvoorbeeld, kunnen instellingen drempels instellen die bepalen aan welke liquiditeitshorizon een positie wordt toegewezen – de keuze van dergelijke drempels moet worden gemotiveerd.

24. Het monitoren van liquiditeitshorizons – belangrijkste indicatoren van