5.1 ESG-beginselen voor risicobeheer

Met het oog op de integratie van ESG-risico’s in het instellingsbrede kader voor risicobeheer overeenkomstig paragraaf 152 van de EBA-richtsnoeren inzake interne governance, dienen instellingen rekening te houden met de rol van ESG-risico’s als potentiële aanjagers van alle traditionele categorieën van financiële risico’s, waaronder krediet-, markt-, operationele (met inbegrip van geschillen), reputatie-, liquiditeits-, bedrijfsmodel- en concentratierisico’s.

Instellingen dienen ESG-risico’s te integreren in hun reguliere risicobeheersystemen en - processen om de samenhang met hun algemene bedrijfs- en risicostrategieën te waarborgen, met inbegrip van de plannen overeenkomstig artikel 76, lid 2, van Richtlijn 2013/36/EU, zoals nader gespecificeerd in sectie 6. Instellingen dienen ervoor te zorgen dat zij een volledig geïntegreerde aanpak hanteren waarbij ESG-risico’s naar behoren in kaart worden gebracht en in aanmerking worden genomen als onderdeel van risicobeheerstrategieën, -beleid en - limieten. Wanneer instellingen beschikken over specifieke regelingen voor ESG-risico’s, dienen zij ervoor te zorgen dat deze tot uiting komen en in aanmerking worden genomen in het reguliere kader voor risicobeheer.

Instellingen dienen een solide en gedegen aanpak te ontwikkelen voor het beheren en beperken van ESG-risico’s op de korte en middellange termijn en over een langere termijn van ten minste tien jaar, rekening houdend met de in paragraaf 19 beschreven beginselen.

Instellingen dienen te bepalen welke combinatie van instrumenten voor risicobeheer en - limitering het beste hieraan zou bijdragen, door een reeks instrumenten in overweging te nemen, waaronder:

• a) samenwerking met tegenpartijen om beter inzicht te krijgen in het risicoprofiel van de tegenpartij en de samenhang met de risicobereidheid en de strategische doelstellingen van de instelling te waarborgen, in het bijzonder door:
• i. het bepalen van de omvang van de tegenpartijen waarmee zij in gesprek gaan, rekening houdend met de uitkomsten van de materialiteitsanalyse en van het risicometingsproces;
• ii. het aangaan van een dialoog met deze tegenpartijen om hun weerbaarheid tegen ESG-risico’s te beoordelen, rekening houdend met de sectorale wetgeving die van toepassing is op deze tegenpartijen en een eventueel transitieplan dat zij hebben ontwikkeld;
• iii. indien relevant en mogelijk, het verstrekken van relevante informatie en advies aan cliënten over de beoordeling of beperking van ESG-risico’s waaraan zij worden blootgesteld; en
• iv. het overwegen van een reeks specifieke maatregelen voor de tegenpartij, zoals aanpassing van het productaanbod, overeenstemming over een plan en corrigerende maatregelen om de transitie-inspanningen en een verbeterde weerbaarheid van de tegenpartij te ondersteunen, of als laatste redmiddel beëindiging van de relatie wanneer voortzetting onverenigbaar wordt geacht met de planning en risicobereidheid van de instelling.
• b) het aanpassen van financiële voorwaarden (bijv. het opnemen van contractueel overeengekomen waarborgen en corrigerende maatregelen), voorwaarden (bijv. looptijd) en/of prijsbepaling, op basis van relevante criteria voor ESG-risico’s en de risicostrategie en het interne kapitaalbeleid van de instelling;
• c) het in aanmerking nemen van ESG-risico’s bij het ontwikkelen van sectoraal beleid en bij het vaststellen van mondiale, regionale en sectorale risicolimieten, blootstellingslimieten en strategieën voor deleveraging;
• d) diversificatie van krediet- en beleggingsportefeuilles op basis van relevante criteria voor ESG-risico’s, bijvoorbeeld wat betreft economische sectoren of geografische gebieden;
• e) andere risicobeheersinstrumenten die passend worden geacht in lijn met de risicobereidheid van de instelling, zoals een mogelijke herverdeling van financiering tussen en binnen sectoren naar blootstellingen die beter bestand zijn tegen ESG-risico’s.