5.1 Zasady zarządzania ryzykami ESG

Do celów włączenia ryzyk ESG do ram zarządzania ryzykiem obejmujących całość działalności instytucji zgodnie z pkt 152 wytycznych EUNB w sprawie zarządzania wewnętrznego instytucje powinny rozważyć rolę ryzyk ESG jako potencjalnego czynnika oddziałującego na wszystkie tradycyjne kategorie ryzyka finansowego, w tym ryzyko kredytowe, rynkowe, operacyjne (m.in. ryzyko powództwa sądowego), ryzyko utraty reputacji, ryzyko płynności, ryzyko modelu biznesowego i ryzyko koncentracji.

Instytucje powinny włączyć ryzyka ESG do swoich zwyczajowych systemów i procesów zarządzania ryzykiem oraz zapewnić spójność ze swoimi ogólnymi strategiami biznesowymi i strategiami w zakresie ryzyka, w tym planami zgodnie z art. 76 ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE, jak dokładniej określono w sekcji 6. Instytucje powinny zapewnić w pełni zintegrowane podejście, w obrębie którego ryzyk a ESG został y odpowiednio ujęte i uwzględnione jako część strategii, polityk i limitów zarządzania ryzykiem. W przypadku gdy instytucje posiadają szc zegółowe rozwiązania w zakresie ryzyk ESG, powinny dopilnować, aby znalazło to odzwierciedlenie w ich zwyczajowych ramach zarządzania ryzykiem i zostało do nich włączone.

Instytucje powinny opracować rzetelne i spójne podejście do zarządzania ryzykami ESG i ich ograniczania w perspektywie krótko - i średnioterminowej oraz w perspektywie długoterminowej wynoszącej co najmniej 10 lat, z uwzględnieniem zasad określonych w pkt 19.

Instytucje powinny określić, która kombinacja narzędzi zarządzania ryzykiem i ograniczania ryzyka najlepiej się do tego przyczyni, biorąc pod uwagę szereg narzędzi, w tym następujące:

• a) kontakty z kontrahentami służące lepszemu zrozumieniu profilu ryzyka kontrahenta oraz zapewnieniu spójności z apetytem instytucji na ryzyko i celami strategicznymi, w szczególności poprzez:
• i. określenie zakresu kontrahentów, z którymi należy współpracować, biorąc pod uwagę wyniki oceny istotności i procesu pomiaru ryzyka;
• ii. nawiązanie dialogu z tymi kontrahentami w celu dokonania przeglądu ich odporności na ryzyka ESG, z uwzględnieniem przepisów sektorowych mających wpływ na tych kontrahentów oraz wszelkich opracowanych przez nich planów przejścia;
• iii. w stosownych przypadkach i w miarę możliwości udzielanie klientom odpowiednich informacji i porad na temat oceny lub ograniczania ryzyk ESG, na które są narażeni; oraz
• iv. uwzględnianie szereg u działań z myślą o konkretnych kontrahentach, takich jak dostosowanie do oferty produktowej, porozumienie w sprawie planu i działań naprawczych mających na celu wsparcie starań na rzecz przejścia oraz zwiększenie odporności kontrahenta lub – w ostateczności – zaprzestanie z nim relacji, gdy jej kontynuowanie uznaje się za niezgodne z planowaniem i apetytem instytucji na ryzyko;
• b) dostosowanie warunków finansowych (także np. uzgodnionych w umowie zabezpieczeń i środków naprawczych), warunków (np. okresu zapadalności) lub cen na podstawie kryteriów związanych z ryzykami ESG oraz strategii instytucji w zakresie ryzyka, a także wewnętrznej polityki kapitałowej;
• c) uwzględnianie ryzyk ESG przy opracowywaniu polityk sektorowych oraz przy ustalaniu globalnych, regionalnych i sektorowych limitów ryzyka, limitów ekspozycji i strategii zmniejszania zadłużenia;
• d) dywersyfikacja portfeli kredytowych i inwestycyjnych na podstawie kryteriów związanych z ryzykami ESG, np. pod względem sektorów gospodarki lub obszarów geograficznych;
• e) inne narzędzia zarządzania ryzykiem uznane za odpowiednie zgodnie z apetytem instytucji na ryzyko, takie jak możliwa realokacja finansowania między sektorami i w obrębie sektorów na ekspozycje bardziej odporne na ryzyka ESG.