20. Impact of rating change on market prices

Instytucje mogą dokonywać konwersji symulowanych zmian oceny ratingowej na zmiany cen przy pomocy dowolnej dostępnej metody, w tym z uwzględnieniem bezwzględnych lub względnych różnic średnich spreadów wg klasy ratingowej. Wykorzystaną metodologię należy stosować w sposób konsekwentny i udokumentowany. We wszystkich przypadkach właściwe dane spreadów powinny być w miarę możliwości różnicowane stosownie do różnych kategorii pozycji. Należy wykazać, że dana metoda w odpowiednim stopniu różnicuje pozycje o różnej charakterystyce cenowej, zgodnie z oczekiwaniami właściwych organów. Konieczna byłaby np. odrębna wycena swapu ryzyka kredytowego i obligacji bazowej.

W odniesieniu do pkt. 18 wytycznych, instytucja może konsekwentnie założyć jednorazową zmianę oceny ratingowej, co oznacza, że warunki rynkowe w danym momencie determinują ceny po migracji, z uwzględnieniem wszelkich idiosynkratycznych skutków dla wyceny, jakich należałoby oczekiwać w razie wystąpienia przypadku migracji (zob. pkt. 20.5 poniżej), z pominięciem wszelkich efektów czasowych mających wpływ na cenę instrumentu, którego ocena ratingowa uległa zmianie.

W przypadku, gdy symulacja, tj. proces wyceny aktywów, nie powoduje zmiany oceny ratingowej, należy założyć, że nie nastąpiła żadna zmiana wartości.

W przypadku migracji ratingowej należy ponownie skalkulować zmianę cen rynkowych. Należy przeprowadzić pełną rewaluację, chyba że instytucja jest w stanie wykazać, że jej metoda ustalania cen w wystarczającym stopniu odzwierciedla nawet tak znaczne zmiany cen, jakich należy oczekiwać w przypadku zmiany oceny ratingowej. Można tego dokonać w formie wstępnej kalkulacji, tj. wektor cen dla każdego stanu ratingowego może być parametrem wyjściowym dla kalkulacji narzutu z tytułu dodatkowego ryzyka niewykonania zobowiązań i migracji. Wpływ migracji ratingowej na ceny rynkowe należy oszacować przy zastosowaniu bieżących zaobserwowanych danych rynkowych (np. spreadów) lub średniej historycznych danych rynkowych zaobserwowanych w okresie nieprzekraczającym jednego roku lub innego odpowiedniego okresu zatwierdzonego przez właściwe organy. Nie należy korzystać z historycznych PD dla celów dyskonta w przypadku dokonywania pełnej rewaluacji po zmianie oceny ratingowej, ponieważ nie odzwierciedlają one w wystarczającym stopniu bieżących cen rynkowych.

Pozycje migrujące do stanu niewykonania zobowiązań należy wyceniać w oparciu

• o stopę odzysku lub stopę strat z tytułu niewykonania zobowiązań. Stopę odzysku należy stosować w odniesieniu do wartości referencyjnej pozycji, o ile oszacowania nie są oparte na wartości rynkowej pozycji. Należy wykazać, w sposób wymagany przez właściwe organy, że oszacowanie jest odpowiednio zróżnicowane w kwestii różnych kategorii dłużników i instrumentów. Obliczenia dotyczące poszczególnych instrumentów powinny być spójne między sobą. Wszelkie inne metody należy odpowiednio uzasadnić i udokumentować, szczególnie w przypadku, gdy wykorzystywane są generyczne rynkowe LGD; instytucja powinna posiadać udokumentowany proces opisujący, według jakich kryteriów dostosowywane są LGD dla poszczególnych pozycji.

Model powinien uwzględniać rozbieżności wynikające z różnic w definicji zdarzenia ryzyka kredytowego, uprzywilejowania w strukturze kapitałowej lub ekspozycji na różne podmioty w ramach jednej grupy. Można to osiągnąć np. poprzez zastosowanie stochastycznych stóp odzysku. Obligacje niespłacone w terminie z zasady są uwzględnianie w portfelu narzutu z tytułu dodatkowego ryzyka niewykonania zobowiązań i migracji, o ile są wykazane w księdze handlowej (por. pkt. 4.5). Z tego względu model powinien uwzględniać ryzyko, że wyceny LGD lub realizacje po niewykonaniu zobowiązania mogą się różnić od oszacowań sprzed niewykonania zobowiązania. Początkowa wartość LGD lub stopy odzysku zastosowana w odniesieniu do indywidualnej niespłaconej pozycji w przypadku narzutu z tytułu dodatkowego ryzyka niewykonania zobowiązań i migracji powinna być aktualizowana z tą samą częstotliwością, co w przypadku obliczania rachunku zysków i strat, a LGD muszą być zgodne z liczbami zastosowanymi w obliczaniu rachunku zysków i strat.