Tytuł I – Zakres stosowania i zasady ogólne

Zakres stosowania

Niniejsze wytyczne mają zastosowanie w odniesieniu do:

• a. instytucji inicjujących zgodnie z art. 243 i 244 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
• b. właściwych organów.

Instytucje inicjujące powinny stosować (i) wymogi ogólne określone w niniejszych wytycznych w odniesieniu do wszystkich transakcji obejmujących zgłoszenie przeniesienia istotnej części ryzyka zgodnie z art. 243 lub 244 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i (ii) wymogi szczególne określone w niniejszych wytycznych w celu uzyskania przeniesienia istotnej części ryzyka na osoby trzecie zgodnie z art. 243 ust. 4 lub 244 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Właściwe organy powinny stosować niniejsze wytyczne w następujących sytuacjach:

• a. do identyfikowania transakcji sekurytyzacyjnych, w przypadku których ryzyko kredytowe nie zostało uznane za przeniesione, mimo że transakcje te spełniają warunki określone w art. 243 ust. 2 lub 244 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575 /2013;
• b. do oceny spełnienia przez instytucję inicjującą wymogów ogólnych niniejszych wytycznych w odniesieniu do wszystkich transakcji obejmujących zgłoszenie przeniesienia istotnej części ryzyka zgodnie z art. 243 lub 244 rozporządzenia (UE) nr 575/213;
• c. do oceny przestrzegania przez instytucję inicjującą wymogów określonych w art. 243 ust. 4 i 244 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Oprócz danych przekazywanych EUNB zgodnie z art. 243 ust. 6 i 244 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 właściwe organy powinny przekazywać EUNB raz w roku dane dotyczące transakcji skontrolowanych na podstawie pkt 3(1) niniejszych wytycznych przy użyciu wzoru sprawozdania zawartego w załączniku 1.

2. Zasady ogólne

Spełnienie warunków określonych w ar t. 243 ust. 2 lit. a) lub b) lub art. 244 ust. 2 lit. a) lub b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 uprawnia instytucję inicjującą sekurytyzację tradycyjną do wyłączenia sekurytyzowanych ekspozycji z obliczeń kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, a w stosownych przypadkach kwot oczekiwanej straty, i uprawnia instytucję inicjującą sekurytyzację syntetyczną do obliczenia kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, a w stosownych przypadkach kwot oczekiwanej straty, dla sekurytyzowanych ekspozycji zgodnie z art. 249 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, chyba że właściwy organ zdecyduje, rozpatrując każdy przypadek z osobna, że nie można uznać istotnej częś ci ryzyka kredytowego za przeniesion ą na osoby trzecie lub że w odniesieniu do tej sekurytyzacji nie spełniono dowolnego z warunków określonych w art. 243 ust. 5 lub 244 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 575/2013.

Właściwe organy powinny zapewnić istnienie procedur identyfikacji transakcji sekurytyzacyjnych, które – niezależnie od zgodności z art. 243 ust. 2 lit. a) lub b) lub art. 244 ust. 2 lit. a) lub b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – powinny zostać poddane dalszej analizie przez właściw y organ zgodnie z tytułem III niniejszych wytycznych w celu ustalenia, czy w ramach transakcji rzeczywiście zapewniono współmierne przeniesienie ryzyka kredytowego na osoby trzecie.

Warunki przeniesienia istotnej części ryzyka na osoby trzecie należy spełniać w sposób ciągły.

W swoich analizach transakcji obejmujących zgłoszenie przeniesienia istotnej części ryzyka i nstytucje inicjujące powinny oceniać, w jakim stopniu polegają na zewnętrznych ocenach kredytowych i jak zewnętrzne oceny kredytowe mają się do wewnętrznych ocen kredytowych.