Wytyczna 3: Testy podstawowe

3.1 Aby dokonać kompleksowej oceny swojej zdolności do przeprowadzenia skutecznej interwencji w przypadku upadłości instytucji, DGS powinny przeprowadzać testy podstawowe zgodnie z niniejszą wytyczną.

Funkcje DGS , które należy objąć testami podstawowymi

3.2 Mając na uwadze wzajemną ocenę EUNB, DGS powinny przeprowadzać testy podstawowe funkcji powierzonych im z mocy prawa (na podstawie przepisów krajowych transponujących dyrektywy 2014/49/UE i 2014/59/UE) w ramach danego cyklu testów warunków skrajnych DGS oraz przekazywać EUNB wyniki tych testów. W tym celu funkcje DGS powinny obejmować:

• • dokonywanie wypłat na rzecz deponentów w państwie członkowskim DGS w przypadku niewypłacalności danej instytucji kredytowej zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2014/49/UE („funkcja wypłaty”);
• • dokonywanie wypłat deponentom oddziałów instytucji kredytowych posiadających odpowiednie zezwolenie w innym państwie członkowskim w przypadku niewypłacalności instytucji kredytowej zgodnie z art. 11 ust. 1 i art. 14 dyrektywy 2014/49/UE („funkcja wypłaty w ramach współpracy transgranicznej”). DGS powinny stosować taki test podstawowy jedynie w przypadkach, w których mogłyby uczestniczyć w wypłatach transgranicznych (jako DGS państwa pochodzenia, DGS państwa przyjmującego lub DGS pełniący obie role) zgodnie z wyżej wspomnianym art. 14 DGSD i właściwymi przepisami krajowymi;
• • finansowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych w celu zapewnienia ciągłości dostępu do depozytów zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy 2014/49/UE i art. 109 dyrektywy 2014/59/UE („funkcja wnoszenia wkładu na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”);
• • wykorzystywanie dostępnych środków finansowych na środki alternatywne mające zapobiec upadłości instytucji kredytowej, jeżeli zezwala na to prawo państwa członkowskiego, w którym DGS ma siedzibę, zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2014/49/UE („funkcja zapobiegania upadłości”);
• • wykorzystywanie dostępnych środków finansowych do finansowania środków zabezpieczających dostęp deponentów do ich gwarantowanych depozytów w kontekście krajowych postępowań upadłościowych, o ile jest to dozwolone na mocy prawa państwa członkowskiego, w którym DGS ma siedzibę, zgodnie z art. 11 ust. 6 dyrektywy 2014/49/UE („funkcja wnoszenia wkładu na rzecz postępowania upadłościowego”).

3.3 Ponadto DGS powinny przeprowadzać regularne testy swoich plików SCV oraz przedkładać wyniki tych testów. Regularne testy plików SCV również należą do testów podstawowych. Wyników regularnych testów plików SCV nie należy utożsamiać ani mylić z oceną plików SCV przeprowadzaną przy okazji testu podstawowego dotyczącego funkcji wypłaty. W tym drugim przypadku ocenę plików SCV należy przedstawiać w ramach wyników testu podstawowego dotyczącego wypłat na rzecz deponentów.

3.4 W przypadku wprowadzenia przez DGS istotnych zmian systemów lub procesów podczas trwania cyklu testów warunków skrajnych, DGS są zobowiązane do ponownego przeprowadzenia niektórych testów podstawowych w trakcie bieżącego cyklu testów warunków skrajnych – jeżeli ponowne przeprowadzenie testów w tych ramach czasowych jest możliwe pod względem operacyjnym. Na przykład gdy dany DGS zmienia metodę wypłaty z modelu banku agenta na przelew elektroniczny dokonywany z wykorzystaniem specjalnej platformy informatycznej DGS, procesy wypłaty ulegają istotnej zmianie, a zatem w celu zapewnienia odporności ten DGS powinien ponownie przetestować swoją funkcję wypłaty pod kątem tych wskaźników opisanych w wytycznej 4, na które zmiana ma wpływ.

3.5 W zależności od rodzaju testu podstawowego DGS będą korzystać ze wskaźników określonych w wytycznej 4. DGS powinny przekazywać wyniki powyższych testów podstawowych wyznaczonym organom i EUNB z wykorzystaniem formularza sprawozdawczego zawartego w załączniku 1.

3.6 W odniesieniu do każdego z testów podstawowych DGS powinny składać EUNB sprawozdania z wykorzystaniem formularza sprawozdawczego. Każdy formularz sprawozdawczy może obejmować maksymalnie trzy testy.

3.7 Każdy test podstawowy powinien być przeprowadzany w formie testów kompleksowych (typu end - to - end) przynajmniej raz na cykl testów warunków skrajnych. Pozostałe powtórzenia danego testu podstawowego w ramach tego samego cyklu testów warunków skrajnych można przeprowadzić za pomocą serii testów szczegółowych, obejmujących łącznie wszystkie wskaźniki przewidziane dla tego testu podstawowego. Funkcja wypłaty

3.8 DGS p owinny testować swoją zdolność do dokonania wypłat na rzecz deponentów zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2014/49/UE. Żaden DGS nie powinien zaniechać testowania funkcji wypłaty, argumentując to tym, że przetestował opisane poniżej funkcje dotyczące restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub zapobiegania upadłości lub że wszystkie instytucje kredytowe będące jego członkami zaliczają się do kategorii opisanej w pkt 3.27.

3.9 W ramach scenariusza wypłaty DGS powinien przeprowadzić symulację upadłości jednej lub kilku instytucji kredytowych, aby ocenić, czy kwota podlegająca wypłacie, o której mowa w art. 7 dyrektywy 2014/49/UE, byłaby dostępna w terminach wypłaty określonych w art. 8 tej dyrektywy.

3.10 Ponadto testując swoją zdolność do dokonania wypłat deponentom, DGS powinien oceniać jakość swoich wewnętrznych procesów gromadzenia i analizowania plików SCV oraz zwracać się w razie konieczności do odpowiedniej instytucji kredytowej z żądaniem dodatkowych/skorygowanych danych. Wyżej wspomnianych testów dotyczących plików SCV nie należy utożsamiać ani mylić z regularnymi rutynowymi ocenami plików SCV.

3.11 W okresie trwania programu, o którym mowa w wytycznej 2, DGS powinny stosować wskaźniki przewidziane dla funkcji wypłaty, które opisano w wytycznej 4.

Wypłata w ramach współpracy transgranicznej

3.12 Jeżeli DGS pełni funkcję systemu DGS państwa pochodzenia lub DGS państwa przyjmującego zgodnie z art. 14 DGSD, powinien przeprowadzać symulację upadłości jednej lub kilku instytucji kredytowych mających co najmniej jeden oddział w innym państwie członkowskim.

3.13 DGS powinny przeprowadzać takie testy stosownie do swojej roli: jako DGS państwa pochodzenia, DGS państwa przyjmującego lub w stosownych wypadkach dla obu tych ról . DGS powinien testować swoją rolę jako DGS państwa przyjmującego, jeżeli znajduje się w państwie członkowskim, w którym istnieje co najmniej jeden oddział instytucji kredytowej z innego państwa członkowskiego. DGS powinien testować swoją rolę jako SDG państwa pochodzenia, jeżeli którakolwiek z jego instytucji członkowskich ma oddział zarejestrowany w innym państwie członkowskim. DGS powinien testować obie role, jeżeli występują obie powyższe sytuacje. Jeżeli przepisy krajowe przewidują, że pojedynczy DGS odpowiada za zarządzanie działaniami transgranicznymi w zakresie wypłat w imieniu innych DGS działających w tym samym państwie członkowskim, wówczas wymóg przeprowadzenia testów podstawowych w odniesieniu do współpracy między państwem pochodzenia a państwem przyjmującym ma zastosowanie wyłącznie do tego DGS .

3.14 Wybierając partnerskie DGS, które mają być poddane testowi scenariusza wypłaty w ramach współpracy transgranicznej, DGS powinny rozważyć zastosowanie, w miarę możliwości, podejścia opartego na analizie ryzyka. Na przykład, jeżeli DGS X jest zarówno DGS państwa pochodzenia, jak i DGS państwa przyjmującego dla DGS Y, a tylko DGS państwa przyjmującego dla DGS Z, wówczas DGS X może zdecydować, stosując podejście oparte na analizie ryzyka, o przeprowadzeniu testu w odniesieniu do siebie jako systemu pełniącego rolę DGS państwa pochodzenia dla DGS Y oraz rolę DGS państwa przyjmującego dla DGS Z.

3.15 W okresie obowiązywania programu, o którym mowa w wytycznej 2, DGS powinny stosować wskaźniki właściwe dla scenariusza wypłaty w ramach współpracy między państwem pochodzenia a państwem przyjmującym, jak opisano w wytycznej 4.

3.16 Jeżeli dany DGS nie jest w stanie przeprowadzić takiego testu podstawowego, ponieważ żaden inny DGS nie zdecydował się na udział w ćwiczeniu w ramach współpracy transgranicznej jako partnerski DGS, w formularzu sprawozdawczym należy wskazać „obszar niepoddany testowi”, jak przewidziano w pkt 5.7.

Wkład na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

3.17 Scenariusze restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny zakładać interwencję w odniesieniu do danej instytucji kredytowej będącej jego członkiem, która została objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją w rozumieniu dyrektywy 2014/59/UE, do której DGS jest zobowiązany wnieść wkład na mocy art. 109 tej dyrektywy.

3.18 Testy warunków skrajnych DGS w ramach scenariuszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą być przeprowadzane niezależnie przez DGS lub mogą być częścią szerszego testu dotyczącego restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przeprowadzanego przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, pod warunkiem że odpowiednio przetestowany i zastosowany zostanie zestaw wskaźników szczególnych opisanych w wytycznej 4.

3.19 W przypadku gdy test warunków skrajnych DGS w ramach scenariusza restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przeprowadzany jest samodzielnie przez DGS, opracowując scenariusz i przeprowadzając test, DGS powinien konsultować się z organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz powinien wystąpić do niego o udział w teście. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny współpracować z DGS i przekazywać im bezpośrednio lub za pośrednictwem wyznaczonych organów informacje niezbędne do opracowania i przeprowadzenia testów warunków skrajnych.

3.20 Zakładany poziom wkładu DGS do sfinansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy obliczać z uwzględnieniem zasad określonych w art. 108 i 109 dyrektywy 2014/59/UE oraz profilu instytucji kredytowych wybranych do testu obejmującego scenariusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

3.21 W wyjątkowych przypadkach, po skonsultowaniu się z organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, DGS może odstąpić od testowania scenariuszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli stwierdzi, że żadna instytucja kredytowa będąca jego członkiem nie należy do kategorii opisanej w pkt 3.27. Zapobieganie upadłości

3.22 W przypadku gdy, zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2014/49/UE, dany DGS może wykorzystywać środki na zapobieganie upadłości instytucji kredytowych, powinien przeprowadzić co najmniej dwa rodzaje testów:

• • test symulujący znaczne pogorszenie sytuacji finansowej jednej lub kilku instytucji kredytowych będących jego członkami, w tym ich pozycji kapitałowej, jakości aktywów i poziomu płynności. W tym kontekście test powinien umożliwić ocenę, czy dany DGS byłby w stanie zapobiec upadłości na warunkach określonych w art. 11 ust. 3 dyrektywy 2014/49/UE, między innymi na podstawie analizy środków alternatywnych, które można by wdrożyć, oraz tego, czy DGS dysponowałby środkami finansowymi na zapewnienie niezbędnego wsparcia; oraz
• • test systemów monitorowania ryzyka DGS. W przypadku gdy w przeszłości odnotowano sytuację zagrożenia, DGS powinien określić, czy systemy monitorowania były w stanie wykryć zbliżające się zagrożenie.

3.23 Testy warunków skrajnych DGS służące zapobieganiu upadłości powinny być przeprowadzane z wykorzystaniem dedykowanego zestawu wskaźników opisanych w wytycznej nr 4.

Wkład na rzecz postępowania upadłościowego

3.24 Testy podstawowe związane z wkładem DGS na rzecz postępowania upadłościowego powinny zakładać interwencję w celu zabezpieczenia dostępu deponentów do ich gwarantowanych depozytów w kontekście krajowego postępowania upadłościowego zgodnie z art. 11 ust. 6 dyrektywy 2014/49/UE.

3.25 DGS powinny przeprowadzać testy warunków skrajnych dotyczące wkładu na rzecz postępowania upadłościowego z wykorzystaniem dedykowanego zestawu wskaźników opisanych w wytycznej nr 4.

Wybór instytucji kredytowych będących członkami DGS, które należy objąć testami podstawowymi

3.26 W celu przeprowadzenia testów podstawowych DGS powinien wybrać jedną lub kilka instytucji kredytowych będących jego członkami, których profil odpowiada planowanemu celowi testu, między innymi pod względem rodzaju testowanych funkcji, zakresu i złożoności scenariusza oraz zasięgu geograficznego.

3.27 W celu przeprowadzenia testu dotyczącego wkładu na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, DGS powinien wybrać jedną lub kilka instytucji kredytowych będących jego członkami, które uznaje za odpowiednie. DGS powinien rozważyć wybór co najmniej jednej instytucji kredytowej będącej jego członkami w porozumieniu z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zakres i złożoność testów podstawowych

3.28 DGS powinny przeprowadzać testy podstawowe, zakładając różne poziomy dotkliwości i złożoności. EUNB zdaje sobie jednak sprawę, że możliwości zwiększania zakresu i złożoności testów są ograniczone i że scenariusze testów warunków skrajnych powinny umożliwiać ich realne zastosowanie do DGS. Dlatego wraz z upływem czasu DGS powinny stosować coraz bardziej wyrafinowane i złożone scenariusze, nie rezygnując przy tym z oceny swojej zdolności do radzenia sobie ze scenariuszami bazowymi, których ziszczenia się można realistycznie oczekiwać. Na przykład dany DGS mógłby początkowo przeprowadzić test współpracy transgranicznej jako DGS państwa pochodzenia z innym DGS pełniącym funkcję DGS państwa przyjmującego. Następnie mógłby zwiększyć złożoność testu, przeprowadzając kolejny test współpracy transgranicznej z jednoczesnym udziałem dwóch lub trzech DGS państw p rzyjmujących. DGS mogą również zwiększyć poziom dotkliwości i złożoność struktury ćwiczeń w ramach testów warunków skrajnych, na przykład wybierając inny rodzaj ćwiczenia (tj. DGS może najpierw przeprowadzić ćwiczenie symulacyjne (ang. desktop exercise ), aby ocenić wybrany aspekt, a następnie dokonać jego oceny poprzez symulację).

3.29 DGS powinny rozważyć zwiększenie złożoności oraz dotkliwości założeń do jednego lub kilku testów podstawowych poprzez dodanie do wybranego testu podstawowego scenariusza „szczególnego” obejmującego poważne trudności z zachowaniem ciągłości działania lub okoliczności zewnętrzne, które stanowiłyby dla danego DGS dodatkowe obciążenie w wykonywaniu jego funkcji, o których mowa w wytycznej 4.

3.30 DGS powinny informować w swoich sprawozdaniach, czy i w jaki sposób zwiększyły wraz z upływem czasu dotkliwość i złożoność przeprowadzanych przez siebie testów warunków skrajnych (w porównaniu z poprzednim cyklem testów warunków skrajnych lub, w stosownych przypadkach, w ramach cyklu testów objętego sprawozdaniem). DGS powinny rozważyć zwiększanie dotkliwości i złożoności danego testu warunków skrajnych wraz z każdym kolejnym cyklem testów warunków skrajnych. DGS powinny również rozważyć zwiększenie dotkliwości i złożoności dwóch podobnych testów warunków skrajnych (dotyczących tego samego zadania przewidzianego prawem) przeprowadzanych w ramach tego samego cyklu testów warunków skrajnych.

3.31 W celu zapewnienia historycznego znaczenia DGS powinny w ramach swojego programu, o którym mowa w wytycznej 2, testować scenariusze umożliwiające ocenę zdolności ich systemów do przeprowadzenia interwencji o charakterze i intensywności, które wystąpiły w przeszłości, w szczególności w latach 2008 - 2012.

1. Przegląd

1.1 Odwołania

1.2 Zidentyfikowane wymagania

1.3 Powiązane normy

2. Zidentyfikowane wymagania

3. Powiązane normy

• EBA - Published by the European Banking Authority at https://www.eba.europa.eu/