Wskaźniki kapitałowe

Wskaźniki kapitałowe powinny służyć określeniu wszelkiego znaczącego faktycznego i prawdopodobnego przyszłego pogorszenia ilości i jakości kapitału w przedsiębiorstwie kontynuującym działalność, w tym rosnącego poziomu dźwigni finansowej.

Wybierając wskaźniki kapitałowe, instytucja powinna rozważyć sposoby rozwiązania problemów wynikających z faktu, że zdolność takich wskaźników do umożliwienia reagowania w odpowiednim czasie może być mniejsza niż w przypadku innych rodzajów wskaźników, a niektóre działania mające na celu przywrócenie pozycji kapitałowej instytucji mogą być uzależnione od dłuższych okresów realizacji lub większej wrażliwości na warunki rynkowe i inne. Można to osiągnąć zwłaszcza poprzez ustanowienie prognoz na przyszłość, które powinny uwzględniać istotne umowne terminy zapadalności instrumentów kapitałowych.

Wskaźniki kapitałowe powinny być również włączone do procesu wewnętrznej oceny adekwatności kapitałowej (ICAAP) instytucji zgodnie z art. 73 dyrektywy 2013/36/UE.

Progi dla wskaźników opartych na wymogach kapitałowych powinny zostać ustalone na odpowiednich poziomach, aby zapewnić dostateczny dystans do niedopełnienia wymogów kapitałowych mających zastosowanie w odniesieniu do instytucji (w tym minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych zgodnie z art. 92 rozporządzenia (UE) 575/2013 i wymogów dotyczących dodatkowych funduszy własnych zgodnie z art. 104 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2013/36/UE.

Zgodnie z celem procesu naprawy oraz elastycznością instytucji w zakresie niezależnego działania w przypadku naruszenia wskaźników, regulacyjne wskaźniki kapitałowe należy ustalić na poziomie wyższym niż poziom, który umożliwi działania nadzorcze.

Zasadniczo wskaźniki kapitałowe należy kalibrować powyżej poziomu określonego dla wymogu połączonego bufora kapitałowego. Jeżeli instytucja kalibruje swoje wskaźniki kapitałowe w ramach buforów, powinna wyraźnie wykazać w swoim planie naprawy, że warianty naprawy mogą zostać wdrożone w sytuacji, w której bufory zostały całkowicie lub częściowo wykorzystane.

Progi dla wskaźników związanych z wymogami określonymi w art. 45c i 45d dyrektywy 2014/59/UE (minimalny wymóg dotyczący funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych – MREL) oraz w art. 92a lub 92b rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (TLAC), wyrażone jako wartości procentowe łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko i miary ekspozycji całkowitej, powinny być dostosowane do kalibracji zawartych w planie naprawy wskaźników odnoszących się do kapitału regulacyjnego i powinny być ustalone na poziomie powyżej poziomu umożliwiającego interwencję organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z godnie z art. 16a dyrektywy 2014/59/UE [w brzmieniu wprowadzonym dyrektywą (UE) 2019/879] i art. 128 dyrektywy 2013/36/UE [w brzmieniu zmienionym dyrektywą (UE) 2019/878]. Próg ten powinien być zasadniczo kalibrowany przez instytucję na poziomie powyżej poziomu określonego dla wymogu połączonego bufora, jeżeli jest rozpatrywany jako uzupełnienie (i) minimalnego wymogu w zakresie TLAC oraz (ii) ostatecznego poziomu MREL lub wiążących pośrednich poziomów docelowych MREL (jeżeli są różne) wyrażonych jako wartość procentowa łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko. W stosownych przypadkach instytucja powinna również uwzględniać wszelkie dodatkowe elementy uznane za istotne przy określaniu tych wymogów, w tym wymóg podporządkowania. Jeżeli instytucja podejmie decyzję o kalibracji wskaźników dotyczących MREL i TLAC w ramach buforów, musi wyraźnie wskazać w swoim planie naprawy, że jej warianty naprawy mogą zostać wdrożone w sytuacji, w której bufory zostały całkowicie lub częściowo wykorzystane.

Próg dla danego wskaźnika powinien uwzględniać profil wymagalności zobowiązań kwalifikowalnych oraz zdolność instytucji do ich rolowania. W przypadku grup posiadających strategię restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bazującą na wielokrotnym punkcie kontaktowym, gdzie zakr es ostrożnościowy oraz zakres restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą się różnić, instytucja powinna skalibrować wskaźniki MREL/TLAC na poziomie skonsolidowanym dla każdego z podmiotów lub każdej z grup objętych restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.

Próg kalibracji w odniesieniu do MREL powinien zostać uzgodniony przez właściwy organ w porozumieniu z organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podczas dokonywania przez ten organ oceny planu naprawy. Po otrzymaniu od instytucji powiadomienia o naruszeniu wskaźnika MREL właściwy organ powinien poinformować organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i współpracować z nim, biorąc pod uwagę znaczenie wskaźnika MREL dla celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zg odnie z art. 31 dyrektywy 2014/59/UE.