7. Criteria specific to on-balance-sheet securitisation

Dla celów art. 26e ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) 2017/2402 wymóg, aby umowa dotycząca ochrony kredytowej obejmowała co najmniej zdarzenia kredytowe określone w tym akapicie, nie powinien uniemożliwiać stronom uzgodnienia dodatkowych zdarzeń kredytowych lub bardziej rygorystycznych definicji zdarzeń, o których mowa w części trzeciej tytuł II rozdział 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Płatności z tytułu ochrony kredytowej (art. 26e ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/2402)

Proporcjonalne do części niespłaconej kwoty nominalnej danej ekspozycji bazowej

Dla celów art. 26e ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/2402, jeżeli kwota ekspozycji bazowej objętej umową dotyczącą ochrony kredytowej jest niższa niż niespłacona kwota nominalna danej ekspozycji bazowej, okresowe i końcowe płatności z tytułu ochrony kredytowej należy obliczać w tej samej proporcji (proporcjonalnie) do części niespłaconej kwoty nominalnej objętej umową dotyczącą ochrony kredytowej.

Określenie płatności okresowej z tytułu ochrony kredytowej

Dla celów art. 26e ust. 2 akapit drugi lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/2402 wyrażenie „w stosownych przypadkach” należy rozumieć jako mające zastosowanie tylko wtedy, gdy jednostka inicjująca otrzymała od właściwego organu zezwolenie na stosowanie metody IRB w celu określenia kwoty oczekiwanych strat w odniesieniu do odpowiedniej ekspozycji bazowej, w odniesieniu do której ocenia się warunek „kwoty wyższej od którejkolwiek z [...] wartości”, oraz w przypadku gdy system ratingowy stosowany w odniesieniu do ekspozycji bazowej został odpowiednio oceniony przez właściwy organ do stosowania zgodnie z metodą IRB.

Kwota oczekiwanych strat

Dla celów art. 26e ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/2402 kwotę oczekiwanych strat należy obliczać na poziomie poszczególnych ekspozycji bazowych, w odniesieniu do których wystąpiło zdarzenie kredytowe. Na zasadzie odstępstwa kwotę oczekiwanych strat można obliczyć na poziomie podpuli dla ekspozycji detalicznych zgodnie z projektem regulacyjnych standardów technicznych dotyczących obliczania KIRB zgodnie z metodą nabytych wierzytelności, opracowanym zgodnie z art. 255 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Odzyskiwanie wierzytelności i premie z tytułu ochrony kredytowej (art. 26e ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/2402)

Uzależnione od pozostającej do spłaty wartości nominalnej obsługiwanych sekurytyzowanych ekspozycji w momencie płatności

Dla celów art. 26e ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (UE) 2017/2402, w przypadku gdy umowa dotycząca ochrony kredytowej obejmuje obsługiwane sekurytyzowane ekspozycje jedynie w części, premie z tytułu ochrony kredytowej, które mają zostać zapłacone na mocy umowy dotyczącej ochrony kredytowej, powinny być uzależnione od części pozostającej do spłaty wartości nominalnej obsługiwanych sekurytyzowanych ekspozycji, która jest objęta umową dotyczącą ochrony kredytowej.

Agent weryfikujący będący osobą trzecią (art. 26e ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/2402)

Strona przeprowadzająca weryfikację

Dla celów art. 26e ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/2402 agent weryfikujący będący osobą trzecią powinien spełniać oba poniższe warunki:

• a. posiada on doświadczenie i umiejętności w zakresie przeprowadzenia weryfikacji;
• b. nie jest żadnym z następujących podmiotów:

Przykładowa weryfikacja w przypadku sekurytyzacji z pozycjami typu mezzanine

Dla celów art. 26e ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) 2017/2402, bez uszczerbku dla prawa inwestorów do żądania weryfikacji kwalifikowalności jakiejkolwiek konkretnej ekspozycji bazowej, w przypadku sekurytyzacji z pozycjami typu mezzanine strony sekurytyzacji mogą uzgodnić, że proces weryfikacji próby rozpocznie się po tym, jak punkt kończący transzy pierwszej straty spadnie poniżej określonego odsetka tego punktu kończącego ustalonego w dniu zamknięcia transakcji.

Ostateczna kwota straty

Dla celów art. 26e ust. 4 akapit pierwszy lit. e) rozporządzenia (UE) 2017/2402 „ostateczną kwotę straty” należy rozumieć jako „oszacowanie przez jednostkę inicjującą końcowej straty”,

• o którym mowa w art. 26e ust. 3 akapit pierwszy tego rozporządzenia, jeżeli nie dokonano ostatecznej płatności z tytułu ochrony kredytowej w odniesieniu do ekspozycji bazowej podlegającej zdarzeniu kredytowemu na koniec okresu przedłużenia określonego w umowie dotyczącej ochrony kredytowej.

Zdarzenia przedterminowego rozwiązania umowy przez jednostkę inicjującą (art. 26e ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/2402)

Obliczanie średniego ważonego okresu trwania pierwotnego portfela referencyjnego

Dla celów art. 26e ust. 5 akapit pierwszy lit. d) rozporządzenia (UE) 2017/2402 średni ważony okres trwania pierwotnego portfela referencyjnego ekspozycji bazowych powinien być obliczany poprzez ważenie w czasie wyłącznie spłat kwot głównych i nie powinien uwzględniać żadnych założeń dotyczących przedpłat ani żadnych płatności związanych z opłatami lub odsetkami, które mają zostać zapłacone przez dłużników ekspozycji bazowych.

Okres uzupełnienia lub okres odnawialności

Dla celów art. 26e ust. 5 akapit pierwszy lit. d) rozporządzenia (UE) 2017/2402, w przypadku istnienia okresu uzupełnienia lub okresu odnawialności, średni ważony okres trwania powinien być sumą okresu uzupełnienia lub okresu odnawialności i szacowanego średniego ważonego okresu trwania obliczonego na koniec okresu uzupełnienia lub okresu odnawialności. W odniesieniu do tego oszacowania i każdej sekurytyzowanej ekspozycji, której termin zapadalności upływa przed zakończeniem okresu uzupełnienia lub okresu odnawialności, jednostka inicjująca powinna skorygować planowany termin zapadalności, tak aby był równy sumie jej bieżącego terminu zapadalności oraz najdłuższego dozwolonego okresu zapadalności ekspozycji, którą można dodać do sekurytyzowanego portfela w okresie jego uzupełniania lub okresu odnawialności. Korekty powinny być dokonywane tyle razy, ile jest to konieczne do osiągnięcia tego celu, jeżeli okres skorygowanej zapadalności jest krótszy niż okres uzupełnienia lub okres odnawialności.

Inwestor

Dla celów art. 26e ust. 5 akapit pierwszy lit. b) w przypadku obligacji powiązanych z ryzykiem kredytowym wyemitowanych przez SSPE odniesienie do inwestora należy rozumieć jako odniesienie do SSPE lub dowolnego dostawcy ochrony kredytowej, który zawarł z jednostką inicjującą umowę dotyczącą ochrony kredytowej.

Syntetyczna marża nadwyżkowa (art. 26e ust. 7 rozporządzenia (UE) 2017/2402)

Obliczanie jednorocznej kwoty oczekiwanych strat

Dla celów art. 26e ust. 7 rozporządzenia (UE) 2017/2402 jednoroczne regulacyjne kwoty oczekiwanych strat z tytułu portfela bazowego wszystkich ekspozycji bazowych na ten rok należy obliczać, biorąc pod uwagę liczbę okresów płatności równą jednemu rokowi oraz mnożąc procent, jaki kwota oczekiwanych strat stanowiła w odniesieniu do sekurytyzowanych ekspozycji w dniu zamknięcia transakcji, przez całkowite saldo portfela sekurytyzowanych ekspozycji obsługiwanych na początku tego jednorocznego okresu.

Dla celów art. 26e ust. 7 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/2402 termin „stała syntetyczna marża nadwyżkowa” odnosi się do kwoty syntetycznej marży nadwyżkowej, którą jednostka inicjująca zobowiązuje się wykorzystywać jako wsparcie jakości kredytowej w każdym okresie. Kwota ta jest wyrażona jako iloczyn stałego procentu pozostającego do spłaty salda portfela w każdym okresie.

Dla celów art. 26e ust. 7 lit. d) rozporządzenia (UE) 2017/2402 w odniesieniu do jednostek inicjujących, które nie stosują metody IRB, o której mowa w art. 143 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, obliczenia „jednorocznej kwoty oczekiwanych strat” należy dokonywać zgodnie z tworzeniem rezerw na ryzyko na podstawie mających zastosowanie standardów rachunkowości lub – w przypadku gdy metoda ta skutkuje pokryciem strat, które nie jest wystarczająco reprezentatywne dla oczekiwanych przyszłych strat z tytułu ekspozycji sekurytyzowanych – jednostka inicjująca powinna modelować kwoty oczekiwanych strat w oparciu o inne wewnętrzne parametry ryzyka, takie jak te uwzględnione w procesie wewnętrznej oceny adekwatności kapitałowej (ICAAP), które powinny być jasno określone w dokumentacji transakcji.

Stosowanie metody IRB do celów lit. c)

Artykuł 26e ust. 7 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/2402 powinien mieć zastosowanie w przypadku, gdy jednostka inicjująca określa wymogi w zakresie funduszy własnych za pomocą metody IRB, o której mowa w art. 143 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w odniesieniu do całej puli ekspozycji bazowych.

Okres płatności

Dla celów art. 26e ust. 7 lit. a) termin „okres płatności” należy rozumieć jako odnoszący się do okresu, w którym syntetyczna marża nadwyżkowa jest wyznaczana zgodnie z dokumentacją transakcji.

Wymogi dotyczące korzystania z zabezpieczeń wysokiej jakości (art. 26e ust. 10 rozporządzenia (UE) 2017/2402)

Akceptowalne zabezpieczenie

Dla celów art. 26e ust. 10 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/2402 termin „zabezpieczenie w postaci dłużnych papierów wartościowych, którym przypisuje się wagę ryzyka równą 0 %” należy rozumieć jako zabezpieczenie w postaci dłużnych papierów wartościowych wyemitowanych przez podmioty, którym przypisano wagę ryzyka równą 0 % zgodnie z częścią trzecią tytuł II rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Wymogi dotyczące terminu zapadalności w odniesieniu do akceptowalnego zabezpieczenia wysokiej jakości

Artykuł 26e ust. 10 akapit pierwszy lit. a) pkt (i) rozporządzenia (UE) 2017/2402 należy rozumieć jako odnoszący się do dłużnych papierów wartościowych, których rezydualny termin zapadalności, niezależnie od ich pierwotnego terminu zapadalności, nie przekracza trzech miesięcy. W przypadku gdy okres do następnej płatności na mocy umowy dotyczącej ochrony kredytowej jest krótszy niż trzy miesiące, rezydualny termin zapadalności dłużnych papierów wartościowych nie powinien być dłuższy niż ten okres, aby uniknąć niedopasowania terminów zapadalności między datą spłaty dłużnych papierów wartościowych a datą następnej płatności na podstawie umowy dotyczącej ochrony kredytowej.

Inwestycje w obligacje powiązane z ryzykiem kredytowym

Dla celów art. 26e ust. 10 akapit pierwszy lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/2402 wymóg dotyczący zabezpieczenia w formie środków pieniężnych należy uznać za spełniony w przypadku inwestycji w obligacje powiązane z ryzykiem kredytowym emitowane przez jednostkę inicjującą zgodnie z art. 218 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.