6.3 Planowanie przejścia

Instytucje powinny określać swoją podatność na ryzyka ESG, w szczególności na ryzyko transformacji ekologicznej i ryzyko fizyczne, w różnych scenariuszach, w tym zakładających wyższe poziomy ryzyka fizycznego lub niekontrolowaną transformację. Instytucje powinny określać, w jaki sposób różne scenariusze mogą wpłynąć na ich działania w zakresie planowania przejścia.

Na potrzeby monitorowania szczególnych ryzyk środowiskowych, które mogą wynikać z procesu dostosowania do celów regulacyjnych związanych z klimatem i ochroną środowiska w jurysdykcjach, w których instytucje prowadzą działalność, a także na potrzeby reagowania na te ryzyka, instytucje powinny starannie wybrać scenariusze, podejmując wszystkie następujące kroki:

• a) ocenić potencjalny wpływ celów Unii Europejskiej, państw członkowskich oraz
• – stosownych przypadkach – celów państw trzecich na ścieżki przejścia, przynajmniej w odniesieniu do wybranych sektorów określonych na podstawie oceny istotności. W tym procesie instytucje powinny wziąć pod uwagę prawdopodobne ścieżki wynikające z Europejskiego Zielonego Ładu, unijnego prawa o klimacie oraz najnowszych sprawozdań i środków określonych przez Europejski Naukowy Komitet Doradczy ds. Zmiany Klimatu;
• b) uwzględnić opart e na wiedzy naukowej i aktualn e scenariusze opracowane przez krajowe, unijn e lub międzynarodowe organizacje, o których mowa w pkt 38;
• c) wziąć pod uwagę dobrowoln e lub nakazan e przepisami cel e lub zobowiąza nia instytucji w odniesieniu do łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej.

Odniesienie geograficzne i stopień szczegółowości, np. w zakresie podziałów regionalnych, scenariuszy i ścieżek stosowanych przez instytucje, powinny być odpowiednie dla modelu biznesowego i ekspozycji instytucji.

Zakres i złożoność scenariuszy stosowanych przez instytucje powinny być proporcjonalne do ich wielkości i złożoności. Małe i niezłożone instytucje oraz pozostałe instytucje inne niż duże mogą opierać się na uproszczonym zestawie głównych parametrów i założeń, uwzględnionych ryzyka ch, odnośnych horyzontach czasowych i regionalnym podziale skutków. Duże instytucje powinny porównywać swoje plany (w tym końcowe i pośrednie wartości docelowe) ze scenariuszem obejmującym ograniczenie globalnego ocieplenia do 1,5°C zgodnie z porozumieniem paryskim oraz celem polegającym na osiągnięciu neutralności klimatycznej do 2050 r. , określonym w unijnym prawie o klimacie.

Instytucje powinny zapewnić, aby scenariusze i ścieżki wykorzystywane w ich planach były spójne w całej organizacji i uwzględniały horyzonty czasowe, jak przy tworzeniu strategii biznesowych i ustalaniu krótko - , średnio - i długoterminowych wartości docelowych . Instytucje powinny udokumentować proces wyboru scenariusza oraz powody wszelkich zmian lub wykorzystania w innym celu. Decyzje o wykorzystaniu różnych scenariuszy do różnych celów, jak również decyzje o zmianie scenariuszy powinny być wyraźnie uzasadnione.

6.3.2. Horyzonty czasowe i etapy pośrednie

Instytucje powinny ustanowić w swoich planach zestaw różnych horyzontów czasowych obejmujących krótko - , średnio - i długoterminowy horyzont planowania wynoszący co najmniej 10 lat. Rozwiązania opracowane w celu monitorowania ryzyk ESG i reagowania na nie w różnych horyzontach czasowych powinny uwzględniać zasady przedstawione w pkt 19.

Instytucje powinny w regularnych odstępach czasu wyznaczać etapy pośrednie, aby monitorować ryzyka ESG wynikające z krótko - , średnio - i długoterminowych celów regulacyjnych w jurysdykcjach, w których instytucje prowadzą działalność, a także reagować na te ryzyka . Obejmuje to unijne cele dotyczące zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych

• o 55% do 2030 r. w porównaniu z poziomem z 1990 r. i osiągnięcia zerowej emisji netto do 2050 r., inne pośrednie cele klimatyczne określone przez UE lub, w stosownych przypadkach, ustawodawstwo krajowe, a także cele związane z innymi czynnikami środowiskowymi, takimi jak odbudowa zasobów przyrodniczych¹⁹ lub wylesianie²⁰ .

¹⁹ Rozporządzenie (UE) 2024/1991 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 czerwca 2024 r. w sprawie odbudowy zasobów przyrodniczych i zmiany rozporządzenia (UE) 2022/869 (Dz.U. L, 2024/1991, 29.7.2024).

²⁰ Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/1115 z dnia 31 maja 2023 r. w sprawie udostępniania na rynku unijnym i wywozu z Unii niektórych towarów i produktów związanych z wylesianiem i degradacją lasów oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 995/2010 (Dz.U. L 150 z 9.6.2023, s. 20).

Instytucje powinny dopilnować, aby krótko - , średnio - i długoterminowe cele i wartości docelowe współgrały ze sobą i były dobrze sformułowane. Obejmuje to zapewnienie, aby cele długoterminowe, takie jak zobowiązania do osiągnięcia zerowych emisji netto gazów cieplarnianych, przełożyły się na strategie średnioterminowe (np. średnioterminowe polityki sektorowe lub wartości docelowe wzrostu dla linii biznesowych) oraz aby krótkoterminowe mierniki finansowe lub wartości docelowe (np. wskaźniki rentowności, koszty ryzyka, KPI, KRI, limity ryzyka, ramy cenowe) były spójne i zgodne z celami średnioterminowym i i długoterminowymi.

6.3.3. Podstawa oceny istotności

Celem procesu planowania przejścia instytucji powinno być zarządzanie istotnymi ryzykami ESG, w szczególności ryzykiem transformacji ekologicznej i ryzykiem fizycznym, zidentyfikowanymi na podstawie rzetelnej, regularnie aktualizowanej oceny istotności ryzyk ESG, przeprowadzonej zgodnie z sekcją 4.1. Instytucje powinny określić specjalne działania mające na celu monitorowanie istotnych ryzyk ESG wynikających z ekspozycji, portfeli oraz finansowanych rodzajów działalności i finansowanych zdolności produkcyjnych, które mogą być szczególnie narażone na proces dostosowywania gospodarki do mających zastosowanie celów prawnych i regulacyjnych związanych z czynnikami ESG, a także reagowanie na takie istotne ryzyka ESG .

6.3.4. Mierniki

Instytucje powinny stosować szereg mierników, w tym mierniki perspektywiczne, aby wspierać wyznaczanie wartości docelowych oraz prowadzić i monitorować realizację swoich planów.

Na potrzeby wyznaczania wartości docelowych instytucje powinny stosować zestaw mierników i wskaźników, biorąc pod uwagę te zawarte w pkt 81. Instytucje powinny określić, biorąc pod uwagę swoje strategie biznesowe i apetyt na ryzyko, jakie inne oparte na analizie ryzyka i perspektywiczne mierniki i wartości docelowe uwzględnią w swoich planach na potrzeby monitorowania ryzyk ESG i reagowania na nie. Obejmuje to ocenę, obliczanie i wykorzystywanie mierników do oceny skutków finansowych planowania przejścia dla działalności i profilu ryzyka instytucji w perspektyw ie krótko - , średnio - i długoterminowej, w tym poprzez pomiar wpływu planowania przejścia na wyniki finansowe, źródła przychodów, rentowność i poziom ryzyka portfeli.

W przypadku braku danych potrzebnych do obliczenia mierników i wsparcia ustalania wartości docelowych instytucje powinny postępować zgodnie z krokami przedstawionymi w pkt 26, 27 i 29.

Małe i niezłożone instytucje oraz pozostałe instytucje inne niż duże mogą opierać się na mniejszej liczbie wskaźników do stosowania mierników i wyznaczania wartości docelowych oraz precyzować w większym stopniu cele jakościowe.

O ile instytucje powinny przynajmniej stosować kombinację mierników odnoszących się do ryzyk związanych z klimatem, o tyle powinny one podejmować kroki w celu stopniowego uwzględniania mierników, które wspomagają ocenę ryzyka i strategiczne kierownictwo związane z narażeniem instytucji na ryzyk a środowiskowe inne niż związane z klimatem i zarządzaniem nim i , np. ryzyk a wynikające z degradacji ekosystemów i utraty różnorodności biologicznej oraz ich potencjalny wpływ odzwierciedlający ryzyk a związane z klimatem, a także ryzyk a społeczne i z zakresu ładu korporacyjnego.