6.1. Testy warunków skrajnych

Instytucje powinny uwzględniać czynniki środowiskowe w swoich ramach testów warunków skrajnych, opracowanych zgodnie z wytycznymi EUNB dotyczącymi testów warunków skrajnych przeprowadzanych przez instytucje.

Zgodnie z art. 177 ust. 2 i 2a rozporządzenia (UE) nr 575/2013 instytucje stosujące metodę IRB są zobowiązane do regularnego przeprowadzania testów warunków skrajnych w zakresie ryzyka kredytowego, które uwzględniają wpływ poważnych, ale realistycznych sce nariuszy recesji i które obejmują czynniki ryzyk ESG, w szczególności czynniki ryzyka fizycznego i ryzyka przejścia wynikające ze zmiany klimatu . Metodyka przeprowadzania testów warunków skrajnych zgodnie z tym artykułem powinna być w odpowiednim zakresie spójna z metodami określonymi w sekcji 4.7.1 wytycznych EUNB dotyczących testów warunków skrajnych przeprowadzanych przez instytucje oraz w niniejszej sekcji.

Do celów przeprowadzania testów warunków skrajnych instytucje powinny stosować scenariusz bazowy oraz zestaw scenariuszy niekorzystnych, które określa się jako scenariusze poważne (tj. ryzyko zdarzeń skrajnych), ale realistyczne (tj. racjonalnie prawdopodobne).

Przy określaniu swojego scenariusza bazowego instytucje powinny założyć kontynuację obecnych warunków i tendencji, w tym oczekiwanych tendencji w zakresie ryzyka środowiskowego, bez przyjmowania założeń przewidujących wystą pienie skrajnych wstrząsów lub zmian w polityce. Scenariusz bazowy powinien uwzględniać – w przypadkach, w których istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia istotnych skutków – polityki przyjęte lub mające zostać przyjęte w rozpatrywanym okresie.

W przypadku zestawu niekorzystnych scenariuszy instytucje powinny uznać za wstrząsy między innymi wstrząsy środowiskowe. W przypadku połączenia wstrząsów o różnym pochodzeniu instytucje powinny dokładniej zbadać konsekwencje tych złożonych zagrożeń, które mogą spotęgować skutki wykraczające poza prostą sumę skutków scenariuszy klimatycznych, środowiskowych i makroekonomicznych analizowanych oddzielnie.

Przy włączaniu zmiennych środowiskowych do istniejących ram testów warunków skrajnych instytucje powinny przeprowadzić dogłębną analizę luk w swoich modelach testów warunków skrajnych w celu określenia obszarów, w których obecne zdolności w zakresie modelowania wymagają poprawy, aby odpowiednio uwzględnić ryzyko środowiskowe. Biorąc pod uwagę, że ryzyko środowiskowe nie jest w pierwszej kolejności ujmowane przez zmienne ekonomiczne, instytucje powinny rozważyć dogłębny przegląd swoich podejść, a nie wielokrotne korekty ad hoc .

Aby ułatwić sprawną integrację zmiennych środowiskowych, instytucje mogą być zmuszone do oddzielnego testowania nowych podejść lub modułów ryzyka środowiskowego przed ich pełną integracją. Na etapie testowania instytucje powinny zachować ostrożność przy wykorzystywaniu wyników testów warunków skrajnych do podejmowania decyzji.

Instytucje powinny zapewnić, aby w modelach testów warunków skrajnych należycie uwzględniono aspekty dotyczące sektora przemysłu oraz kraju lub położenia geograficznego. Opracowując nowe modele lub rozszerzając szczegółowość istniejących modeli, instytucje powinny wprowadzać zmienne wrażliwe na ryzyko środowiskowe w związku z identyfikacją kanałów przenoszenia, o których mowa w sekcji 5.1.

W miarę możliwości i biorąc pod uwagę ich ocenę istotności, instytucje powinny stosować wstrząsy środowiskowe związane z niekorzystnymi scenariuszami bezpośrednio na poziomie ekspozycji. W przypadku rodzajów ryzyka, których istotność wynika przede wszystkim z efektu koncentracji, instytucje powinny stosować wstrząsy w odniesieniu do grup kontrahentów o podobnym profilu ekspozycji na ryzyko środowiskowe.

Instytucje mogą przyjąć założenie bilansu stałego, ale zachęca się je do uwzględniania, w miarę możliwości, istotnych zmian w składzie swoich portfeli wynikających z zatwierdzonej strategii instytucji, jeżeli mają one nastąpić w okresie przeprowadzania testu warunków skrajnych. Jako uzupełnienie instytucje mogą stosować w pełni dynamiczne podejście bilansowe zgodnie ze swoimi praktykami i potrzebami.

Instytucje powinny stopniowo włączać czynniki środowiskowe do swoich modeli testów warunków skrajnych, począwszy od modeli ryzyka kredytowego, i dążyć do stopniowego uwzględniania wpływu zmian środowiskowych na inne tradycyjne kategorie ryzyka, w tym ryzyko rynkowe, operacyjne i ryzyko płynności we wszystkich odpowiednich portfelach, sektorach i lokalizacjach geograficznych.

W drodze odstępstwa od pkt 15 wytycznych EUNB dotyczących testów warunków skrajnych przeprowadzanych przez instytucje – instytucje nie są zobowiązane do uwzględniania ryzyka środowiskowego w swoich odwrotnych testach warunków skrajnych. Mogą to uczynić na zasadzie dobrowolności, jeżeli uznają to za przydatne.