Στόχοι

Μολονότι οι παρούσες κοινές κατευθυντήριες γραμμές δεν καλύπτουν τις προσομοιώσεις ακραίων καταστάσεων στον χρηματοπιστωτικό τομέα σε επίπεδο συστήματος, οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει, όποτε είναι δυνατόν, να διασφαλίζουν τον συντονισμό μεταξύ των διαφόρων χρηματοπιστωτικών τομέων, με στόχο τη διασφάλιση μιας συνεκτικής προσέγγισης σε ό,τι αφορά την αξιολόγηση των κινδύνων ΠΚΔ καθώς και τη διευκόλυνση της ανταλλαγής δεδομένων, κατά περίπτωση. Οι τραπεζικές και ασφαλιστικές αρχές, καθώς και οι ρυθμιστικές αρχές των αγορών κινητών αξιών, θα πρέπει να συνεργάζονται προκειμένου να συμβάλλουν στον εντοπισμό και τη μοντελοποίηση των διαύλων διαβίβασης (για παράδειγμα, ο ρόλος των ασφαλίσεων στις εξασφαλίσεις τραπεζικών δανείων), να ευθυγραμμίζουν παραδοχές σεναρίων και να αποτρέπουν κανονιστικά τυφλά σημεία.

Οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να διασφαλίζουν, στο μέτρο του δυνατού, ότι οι προσομοιώσεις ακραίων καταστάσεων για τους κινδύνους ΠΚΔ λαμβάνουν υπόψη τις διασυνδέσεις και τις δευτερογενείς επιπτώσεις μεταξύ των χρηματοπιστωτικών τομέων. Θα πρέπει να εξετάζουν τον τρόπο με τον οποίο οι κίνδυνοι ΠΚΔ μπορούν να διαδίδονται μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ενισχύοντας τα τρωτά σημεία στους τομείς των τραπεζών, των ασφαλίσεων, της διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων και σε άλλους χρηματοπιστωτικούς τομείς.

Κατά τον καθορισμό των αρχών και των μεθοδολογικών παραμέτρων, οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να αποφασίζουν σχετικά με τον πλέον κατάλληλο σχεδιασμό και τα πλέον κατάλληλα χαρακτηριστικά της προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων με βάση τους επιδιωκόμενους στόχους της.

Πεδίο εφαρμογής

Οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να καθορίζουν σαφώς την κάλυψη σε ό,τι αφορά τα χαρτοφυλάκια, τους τομείς, τις γεωγραφικές περιοχές και τις δραστηριότητες, με στόχο τη διασφάλιση μιας ισορροπημένης και ρεαλιστικής προσέγγισης που αντικατοπτρίζει την ωριμότητα των διαθέσιμων μεθοδολογιών και δεδομένων.

Σε ό,τι αφορά τους διασυνοριακούς χρηματοοικονομικούς ομίλους, οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι όλες οι ενδιαφερόμενες οντότητες περιλαμβάνονται στην αξιολόγηση.

Με βάση τον στόχο και τον σχετικό χρονικό ορίζοντα, οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι η ισορροπία μεταξύ ποσοτικών και ποιοτικών πληροφοριών είναι η ενδεδειγμένη για τους σκοπούς της άσκησης⁶ .

(⁶ ) Δεδομένης της απαιτούμενης παραδοχής σχετικά με τα ζητήματα βαθμονόμησης και μοντελοποίησης σεναρίων, κατά γενική αρχή, όσο μεγαλύτερος είναι ο χρονικός ορίζοντας, τόσο περισσότερο πρέπει να βασιζόμαστε σε πιο ποιοτικές και όχι ποσοτικές πληροφορίες (π.χ. δεν αναμένεται ακριβής επανυπολογισμός της μέτρησης του κεφαλαίου και της φερεγγυότητας σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα). Χρονικός ορίζοντας

Η επιλογή του χρονικού ορίζοντα θα πρέπει να ευθυγραμμίζεται με τον επιδιωκόμενο στόχο της άσκησης:

• ▪ Κατά την αξιολόγηση της χρηματοοικονομικής ανθεκτικότητας σε δυσμενείς αλλά πιθανούς κλυδωνισμούς, θα πρέπει να χρησιμοποιείται βραχυπρόθεσμος ορίζοντας (π.χ. έως 5 έτη), σύμφωνα με τις παραδοσιακές πρακτικές προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων.
• ▪ Κατά την αξιολόγηση της ανθεκτικότητας του επιχειρηματικού μοντέλου και της στρατηγικής των χρηματοοικονομικών οντοτήτων θα πρέπει να υιοθετείται ένας πιο μακροπρόθεσμος ορίζοντας (τουλάχιστον 10 έτη, ανάλογα με την επιχειρηματική δραστηριότητα και σύμφωνα με τις μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις των χρηματοοικονομικών οντοτήτων).

Σχεδιασμός σεναρίων

Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να προσδιορίζουν και να επιλέγουν σενάρια προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων με βάση τους στόχους της άσκησης. Θα πρέπει να εξετάζουν τη χρήση σεναρίων που βασίζονται στις πιο πρόσφατες επιστημονικές γνώσεις και έχουν εκπονηθεί από ευρέως αναγνωρισμένους διεθνείς ή περιφερειακούς οργανισμούς⁷ . Ενθαρρύνονται επίσης να αξιοποιούν τις τομεακές και περιφερειακές τροχιές για να παρέχουν στους χρηματοπιστωτικούς φορείς επαρκή ανάλυση των μακροοικονομικών μεταβλητών, διατηρώντας παράλληλα τη συνολική εσωτερική συνοχή των σεναρίων.

Εφόσον είναι δυνατόν, οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να εξετάζουν την ενσωμάτωση σύνθετων κινδύνων, δηλαδή των πρόσθετων επιπτώσεων που απορρέουν από την ταυτόχρονη ή διαδοχική εμφάνιση πολλαπλών κλυδωνισμών (είτε πρόκειται για περιβαλλοντικούς κινδύνους ΠΚΔ είτε για ευρύτερους μακροοικονομικούς κλυδωνισμούς). Επιπλέον, και κατά περίπτωση, οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να προσπαθούν να αξιολογούν τις δευτερογενείς επιπτώσεις, δηλαδή τις έμμεσες και ευρύτερες συνέπειες που προκύπτουν από τους αρχικούς κλυδωνισμούς ΠΚΔ, είτε ενσωματώνοντάς τες άμεσα στα σενάρια είτε ως συμπληρωματική ανάλυση.

Με στόχο την ενσωμάτωση σημαντικών κινδύνων ΠΚΔ στις βραχυπρόθεσμες προσομοιώσεις ακραίων καταστάσεων, οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει, όποτε είναι εφικτό και σκόπιμο, να βασίζονται στον σχεδιασμό σεναρίων που χρησιμοποιούνται στις παραδοσιακές προσομοιώσεις ακραίων καταστάσεων, προσαρμόζοντάς τον με τέτοιον τρόπο ώστε να αντικατοπτρίζει τους διαύλους μετάδοσης ειδικά για παράγοντες ΠΚΔ και ενσωματώνοντας νέες μεταβλητές που σχετίζονται με τους κινδύνους ΠΚΔ.

Κατά τη διενέργεια πιο μακροπρόθεσμων προσομοιώσεων ακραίων καταστάσεων για τους κινδύνους ΠΚΔ, οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να εξετάζουν διάφορα διακριτά σενάρια που καλύπτουν το ευρύ φάσμα πιθανών συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης και επιπέδων σοβαρότητας (π.χ. συμπεριλαμβανομένων των σημείων καμπής). Το σενάριο αναφοράς μπορεί

(⁷ ) Π.χ. για τους κλιματικούς κινδύνους: η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC), το δίκτυο για την ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής διάστασης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα (NGFS), ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας (ΔΟΕ), το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον (UNEP), το Κοινό Κέντρο Ερευνών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (JRC της ΕΕ) ή εθνικοί κυβερνητικοί ή μη κυβερνητικοί φορείς· να βασίζεται στο κεντρικό σενάριο της ίδιας της χρηματοοικονομικής οντότητας, το οποίο μπορεί να χρησιμεύσει ως σημείο αναφοράς για τον έλεγχο των επιπτώσεων εναλλακτικών, ουσιωδώς διαφορετικών τροχιών όσον αφορά τη στρατηγική και την ανθεκτικότητα του επιχειρηματικού μοντέλου (π.χ. μέσω εκτιμήσεων κέρδους προσαρμοσμένων στον κίνδυνο).