5.1 Toelaatbaarheidseisen voor volgestorte kredietprotectie

Overeenkomstig artikel 181, lid 1, onder f), van Verordening (EU) nr. 575/2013 moeten instellingen, voor zover er in de LGD-ramingen rekening wordt gehouden met zekerheden, er met het oog op de vaststelling van interne vereisten voor rechtszekerheid die over het geheel genomen overeenkomen met de vereisten in deel drie, titel II, hoofdstuk 4, afdeling 3, van die verordening, voor zorgen dat de zekerheidsovereenkomst uit hoofde waarvan de zekerheid wordt gesteld , rechtsgeldig en afdwingbaar is in alle relevante rechtsgebieden, zodat de instelling het recht heeft om de zekerheid onder meer in het geval van wanbetaling door dan wel insolventie of faillissement van de debiteur of, voor zover van toepassing, de bewaarnemer van de zekerheid binnen een redelijke termijn uit te winnen of in bezit te nemen.

Overeenkomstig artikel 181, lid 1, onder f), van Verordening (EU) nr. 575/2013 moeten instellingen, voor zover er in de LGD-ramingen rekening wordt gehouden met zekerheden, er met het oog op de vaststelling van interne vereisten voor de waardering van zekerheden die over het geheel genomen overeenkomen met de vereisten in deel drie, titel II, hoofdstuk 4, afdeling 3, van die verordening, voor zorgen dat aan de volgende voorwaarden is voldaan:

• (a) voor elke type zekerheid zijn consistente regels inzake de herwaardering van de zekerheid, met inbegrip van de methoden en frequentie van het monitoren van de waarde van de zekerheid, vastgelegd die nader worden omschreven in de interne beleidslijnen van de instelling;
• (b) wanneer de marktomstandigheden significante veranderingen ondergaan, voeren instellingen frequentere controles uit.

Voor de toepassing van artikel 55 van de TRN inzake de IRB-beoordelingsmethode en ter verzekering van de naleving van de algemene beginselen inzake rechtszekerheid en de waardering van zekerheden in de paragrafen 17 en 18 moeten de interne vereisten voor rechtszekerheid en de waardering van zekerheden die door instellingen zijn vastgesteld overeenkomstig artikel 181, lid 1, onder f), van Verordening (EU) nr. 575/2013, volledig overeenkomen met de vereisten in deel drie, titel II, hoofdstuk 4, afdeling 3, van die verordening:

• (a) Voor financiële zekerheden moeten die vereisten in overeenstemming zijn met artikel 207, leden 3 en 4, onder d), van die verordening.
• (b) Voor zekerheden in de vorm van onroerend goed en voor vorderingen uit hoofde van lease-overeenkomsten die worden behandeld als door zekerheden gedekte vorderingen en waarbij het geleasete actief een onroerend goed is, moeten de vereisten in overeenstemming zijn met artikel 208, leden 2 en 3, van die verordening.

Bij de waardering van zekerheden in de vorm van onroerend goed en de controle van de waardering ervan overeenkomstig de in artikel 208, lid 3, onder b), van die verordening vermelde voorwaarden, moeten de instellingen toezien op het volgende:

• (i) Zekerheden in de vorm van onroerend goed worden door een onafhankelijke schatter gewaardeerd tegen of onder de marktwaarde.In lidstaten die in hun wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen strenge criteria voor de berekening van de hypotheekwaarde hebben vastgesteld, kan het goed echter door een onafhankelijke schatter tegen of onder de hypotheekwaarde worden gewaardeerd. De instellingen verlangen dat de onafhankelijke schatter geen speculatieve factoren in de hypotheekwaarde verrekent.
• (ii) De onafhankelijke schatter documenteert de marktwaarde of de hypotheekwaarde op doorzichtige en heldere wijze.
• (iii) De waarde van de zekerheid is de marktwaarde of de hypotheekwaarde, in voorkomend geval verlaagd om de resultaten van de controle te weerspiegelen en om rekening te houden met alle eerdere aanspraken op het goed..
• (iv) De onafhankelijke schatter moet over de nodige kwalificaties, bekwaamheid en ervaring beschikken om een taxatie uit te voeren en mag geen enkele rol vervullen in het kredietacceptatieproces. Zolang een werknemer van de instelling aan alle bovengenoemde voorwaarden voldoet, kan deze werknemer als een onafhankelijke taxateur worden beschouwd.
• (c) Voor kortlopende vorderingen moeten de vereisten overeenkomen met die van artikel 209, lid 2, van die verordening. De waarde van kortlopende vorderingen moet het te ontvangen bedrag zijn.
• (d) Voor andere fysieke zekerheden en voor vorderingen uit hoofde van lease-overeenkomsten behandeld als door zekerheden gedekte vorderingen waarbij het geleasete actief geen onroerend goed is, moeten de vereisten overeenkomen met die van artikel 210, onder a) en g), van die verordening. Met het oog op de waardering en herwaardering van de zekerheid overeenkomstig artikel 210, onder g), van die verordening moeten instellingen de fysieke zekerheid waarderen tegen marktwaarde, dat wil zeggen het geraamde bedrag waartegen de zekerheid op de dag van de taxatie door een willige verkoper op marktconforme wijze zou kunnen worden verkocht aan een willige en onafhankelijke koper.
• (e) Voor andere volgestorte kredietprotectie moeten de vereisten overeenkomen met die van artikel 212, lid 1, onder a), en artikel 212, lid 2, onder f), van die verordening.

Met het oog op de toepassing van paragraaf 17 dienen instellingen juridisch advies in te winnen waarin om de rechtsgeldigheid en afdwingbaarheid van de zekerheidsovereenkomst in alle relevante rechtsgebieden te waarborgen. Dit juridisch advies moet:

• (a) worden verstrekt voor ten minste elk type zekerheidsovereenkomst; en
• (b) schriftelijk worden verstrekt door een juridisch adviseur. Indien de juridisch adviseur een werknemer van de instelling is, mag deze geen enkele rol vervullen in het kredietacceptatieproces waarin wordt beslist over de initiatie of vernieuwing van de desbetreffende blootstellingen.

Voor de toepassing van paragraaf 20 kunnen instellingen zich voor meerdere zekerheidsovereenkomsten baseren op één juridisch advies indien dit betrekking heeft op hetzelfde toepasselijke recht. Instellingen moeten aanvullend juridisch advies inwinnen over materiële wijzigingen in de voorwaarden van de zekerheidsovereenkomst die van invloed kunnen zijn op de rechtsgeldigheid en afdwingbaarheid van de specifieke zekerheidsovereenkomst. Wijzigingen in het rechtskader dat van toepassing is op de zekerheidsovereenkomsten en de toepassing van de zekerheidsovereenkomst op andere soorten blootstellingen of op debiteuren die in andere categorieën vorderingen zijn ingedeeld of onder andere soorten debiteuren vallen (individuele natuurlijke personen of rechtspersonen), worden in elk geval te allen tijde beschouwd als gevallen van materiële wijziging in de voorwaarden van de zekerheidsovereenkomst.

Voor de toepassing van paragraaf 20 kunnen instellingen zich baseren op één juridisch advies voor meerdere rechtsgebieden. Met name wanneer er internationale regelgeving bestaat in de vorm van internationaal recht of een ander soort internationale overeenkomst, kan het juridisch advies betrekking hebben op sommige of alle rechtsgebieden waar deze regelgeving geldt. In dat geval moet in het juridisch advies ten minste:

• (a) worden beoordeeld of de regelgeving de rechtsgeldigheid en afdwingbaarheid van de zekerheid in alle toepasselijke rechtsgebieden waarborgt;
• (b) duidelijk worden vastgesteld in welke rechtsgebieden de regelgeving van toepassing is;
• (c) alle onder de regelgeving vallende soorten zekerheden duidelijk worden geïdentificeerd.

De instellingen moeten ervoor zorgen dat zij het juridisch advies inwinnen overeenkomstig paragraaf 20 en dat de zekerheidsovereenkomst uit hoofde waarvan de zekerheid wordt verleend, rechtsgeldig en afdwingbaar is in ten minste de volgende rechtsgebieden:

• (a) het rechtsgebied waarvan het recht van toepassing is op de zekerheidsovereenkomst;
• (b) indien er voor het type zekerheid een openbaar register is, het rechtsgebied waar de zekerheid geregistreerd is; anders het rechtsgebied waarin de eigenaar van de zekerheid is gevestigd of, ingeval de eigenaar van de zekerheid een natuurlijke persoon is, het rechtsgebied waar deze zijn woonplaats heeft;
• (c) als dat van belang wordt geacht voor een bepaalde zekerheid, het rechtsgebied waar de instelling en de debiteur zijn gevestigd; indien de debiteur een natuurlijke persoon is, in elk geval het rechtsgebied waar hij zijn woonplaats heeft;
• (d) het rechtsgebied waarin de uitwinning van de zekerheid, zo deze nodig mocht zijn, naar alle waarschijnlijkheid zou plaatshebben;
• (e) enig ander rechtsgebied, als dit van belang wordt geacht voor een bepaalde zekerheid.