4.1. Uwagi ogólne

W niniejszym tytule określono kryteria oceny modelu biznesowego i strategii biznesowej instytucji. Celem tej oceny przeprowadzanej przez właściwe organy jest uzyskanie kompleksowego zrozumienia – zarówno w perspektywie bieżącej, jak i przyszłej – działalności instytucji, identyfikacja istotnych istniejących lub potencjalnych zagrożeń, które z największym prawdopodobieństwem mogą mieć istotny wpływ na instytucję, oraz ocena ogólnej prawidłowości jej modelu biznesowego i strategii. W następstwie tej oceny właściwe organy powinny określić:

• a. rentowność modelu biznesowego instytucji rozumianą jako jego zdolność do generowania akceptowalnych stóp zwrotu w najbliższych 12 miesiącach;
• b. realność strategii instytucji rozumianą jako jej zdolność do zapewnienia instytucji akceptowalnych wyników stóp zwrotu w perspektywie co najmniej trzech lat – na podstawie jej planów strategicznych i prognoz finansowych.

Właściwe organy powinny używać wyniku analizy modelu biznesowego jako pomocy w ocenie wszystkich pozostałych elementów SREP. Właściwe organy mogą oceniać szczegółowe aspekty analizy modelu biznesowego, zwłaszcza za pomocą ilościowej oceny modelu biznesowego, w ramach oceny pozostałych elementów SREP (np. analiza struktury finansowania może być częścią oceny ryzyka płynności).

Podczas przeprowadzania analizy modelu biznesowego właściwe organy powinny uwzględniać ryzyka środowiskowe, społeczne i z zakresu ładu korporacyjnego (ESG), przyznając pierwszeństwo ryzykom środowiskowym związanym z transformacją i ryzykom fizycznym, aby ocenić strategiczne i ostrożnościowe skutki tych ryzyk dla modelu biznesowego instytucji w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej.

Właściwe organy powinny również wykorzystywać analizę modelu biznesowego do oceny skutków ostrożnościowych ryzyk prania pieniędzy i finansowania terroryzmu związanych z modelem biznesowym instytucji. W związku z tym właściwe organy powinny wykorzystywać informacje otrzymane od organów sprawujących nadzór w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, aby uzupełnić swoje ustalenia wynikające z bieżącego nadzoru i ocenić, czy budzą one obawy ostrożnościowe związane z ryzykiem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. Jeżeli ocena wskazuje, że model biznesowy instytucji budzi obawy ostrożnościowe związane z ryzykiem prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, właściwe organy powinny podzielić się wynikami oceny ostrożnościowej modelu biznesowego z organem sprawującym nadzór w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu¹⁶ .

¹⁶ Zgodnie z wytycznymi EUNB w sprawie współpracy w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu (EBA/GL/2021/15).

Przeprowadzając analizę modelu biznesowego, właściwe organy powinny co najmniej korzystać z następujących źródeł informacji o charakterze ilościowym i jakościowym:

• a. plan strategiczny/plany strategiczne instytucji obejmujący(-e) prognozy na rok bieżący i długoterminowe, a także założenia ekonomiczne tych prognoz;
• b. sprawozdawczość finansowa (np. rachunek zysków i strat, bilans);
• c. sprawozdawczość regulacyjna (COREP, FINREP i rejestr kredytowy, o ile są dostępne);
• d. sprawozdawczość wewnętrzna (informacje zarządcze, w tym – o ile jest dostępny – wkład poszczególnych linii biznesowych w rentowność, planowanie kapitałowe, sprawozdawczość w zakresie płynności, odporność operacyjna, wewnętrzne sprawozdania dotyczące ryzyka);
• e. plany naprawy;
• f. plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym wynik oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji przedstawiony przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 14 dyrektywy 2014/59/UE;
• g. plan instytucji dotyczący postępowania w przypadku ryzyk ESG, który ma zostać sporządzony zgodnie z art. 76 ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE;
• h. sprawozdania stron trzecich (np. sprawozdania z audytu, raporty analityków rynków kapitałowych/kredytów);
• i. inne istotne badania lub ankiety dotyczące polityki makroostrożnościowej lub stabilności finansowej (np. Międzynarodowego Funduszu Walutowego – MFW, organów i instytucji ds. ryzyka makroostrożnościowego, instytucji europejskich).