2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, gdy zachodzi dowolna z okoliczności określonych w tytule II

Instytucja inicjująca powinna przekazać właściwemu organowi wszelkie wymagane przez organ informacje dotyczące sekurytyzacji, na podstawie których instytucje zarządzające zamierzają wykazać przeniesienie istotnej części ryzyka, tak by organ ten mógł przeprowadzić ocenę przeniesienia istotnej części ryzyka na osoby trzecie zgodnie z t ytułami I – III niniejszych wytycznych.

Instytucje inicjujące powinny przynajmniej informować właściwy organ o każdej sekurytyzacji, w ramach której zamierzają wykazać przeniesienie istotnej części ryzyka odmienne pod względem struktury i zawartości portfela poprzednich od transakcji zgłaszanych przez tę instytucję. 12. Zarządzanie i polityka związane z oceną przeniesienia istotnej części ryzyka

Instytucje inicjujące powinny stosować proces zarządzania służący ocenie transakcji obejmujących zgłoszenie przeniesienia istotnej części ryzyka. Proces ten powinien obejmować funkcjonowanie właściwych komitetów, wewnętrzną procedurę zatwierdzeń i dowody zaangażowania właściwych interesariuszy, a także odpowiednią możliwą do skontrolowania ścieżkę dokumentacji.

Instytucje inicjujące powinny stosować odpowiednie systemy i mechanizmy kontroli przeniesienia istotnej części ryzyka w drodze sekurytyzacji, w tym służące bieżącemu monitorowaniu wymogów przeniesienia istotnej części ryzyka, przynajmniej raz na kwartał, w całym okresie realizacji transakcji.

Instytucje inicjujące powinny stosować politykę i metodykę zapewniające ciągłą zgodność z wymogami dotyczącymi przeniesienia istotnej części ryzyka określonymi w art. 243 i 244 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Część 2 – Wymogi szczególne wobec instytucji inicjujących mające na celu zapewnienie zgodności z art. 243 ust. 4 lub 244 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013

13. Zarządzanie ryzykiem i samoocena

Instytucje inicjujące powinny stosować politykę i metodykę zapewniające odzwierciedlenie ewentualnego ograniczenia wymogów w zakresie funduszy własnych uzyskanych przez instytucję inicjującą w drodze sekurytyzacji we współmiernym przeniesieniu ryzyka kredytowego na osoby trzecie.

Polityka w zakresie przeniesienia istotnej części ryzyka powinna być częścią szerszych strategii alokacji kapitału instytucji inicjującej. Polityka instytucji inicjującej dotycząca przenoszenia ryzyka kredytowego i przeniesienia istotnej części ryzyka na osoby trzecie powinna w szczególności określać, jak transakcje ze zgłoszeniem przeniesienia istotnej części ryzyka wpisują się w ogólne strategie zarządzania ryzykiem i wewnętrznej alokacji kapitału instytucji inicjującej.

Instytucja inicjująca powinna przeprowadzać ocenę ryzyka towarzyszącego każdej potencjalnej transakcji obejmującej zgłoszenie przeniesienia istotnej części ryzyka, w tym ocenę ryzyka aktywów bazowych, ocenę struktury samej sekurytyzacji z uwzględnieniem ryzyka kredytowego transz i innych czynników istotnych z punktu widzenia istoty p rzeniesienia ryzyka kredytowego.

Przeprowadzając swoją ocenę przeniesienia istotnej części ryzyka, instytucje inicjujące powinny również przeanalizować, czy potencjalne ograniczenie wymogów w zakresie funduszy własnych jest współmierne do uzyskanego przeniesienia ekonomicznego ryzyka kredytowego, na przykład poprzez porównanie oddziaływania sekurytyzacji na kapitał ekonomiczny instytucji inicjującej i na jej wymogi w zakresie funduszy własnych.

Instytucje inicjujące powinny przeanalizować, czy – mając na uwadze zasady ostrożnościowe

• – mogą pozwolić sobie na premie wypłacane z tytułu danych transakcji, uwzględniając swoje zyski, kapitał i ogólną sytuację finansową.

14. Inne wymogi

Do oceny i wykazywania przeniesienia istotnej części ryzyka instytucje inicjujące powinny stosować odpowiednie metody i procedury.

Przeprowadzając ocenę przeniesienia istotnej części ryzyka, instytucje inicjujące powinny ocenić oczekiwaną stratę (OS) i nieoczekiwaną stratę (UL) z tytułu sekurytyzowanych aktywów w całym okresie realizacji transakcji.

Instytucje oceniające powinny przeanalizować strukturę transakcji i cechy strukturalne sekurytyzacji, na przykład, gdy chodzi o transakcję gotówkową lub syntetyczną – wszelkie techniki zabezpieczające lub przypadki niedopasowania zapadalności, o ile występują.

Aby zidentyfikować czynniki, które mogą ograniczyć przeniesienie ryzyka kredytowego i przeniesienie istotnej części ryzyka na osoby trzecie, instytucje inicjujące powinny ocenić stopień ograniczenia ryzyka kredytowego lub przeniesienia ryzyka kredytowego danej transakcji z uwzględnieniem, m. in. takich czynników jak (w stosownym zakresie):

• a. porównanie bieżącej wartości premii i innych kosztów niewykazanych jeszcze w funduszach własnych w stosunku do strat z tytułu chronionych ekspozycji w różnych scenariuszach warunków skrajnych,
• b. wycena transakcji w stosunku do cen rynkowych, z należytym uwzględnieniem wypłat premii,
• c. termin płatności w ramach transakcji, w tym potencjalne różnice czasowe między utworzeniem rezerwy lub odpisem chronionych ekspozycji przez instytucję inicjującą a dokonaniem płatności przez sprzedawcę ochrony,
• d. dokonanie przeglądu przewidywanych terminów realizacji w celu oceny prawdopodobnej długości trwania uzyskanej ochrony kredytowej w stosunku do potencjalnego czasu przyszłej straty z tytułu chronionych ekspozycji,
• e. ocena ryzyka kredytowego kontrahenta, zwłaszcza analiza, czy pewne okoliczności mogłyby sprawić, że instytucja inicjująca będzie zmuszona w większym stopniu polegać na kontrahencie zapewniającym ochronę kredytową, a jednocześnie osłabić zdolność kontrahenta do wywiązania się z jego zobowiązań,
• f. charakter powiązań między poszczególnymi podmiotami uczestniczącymi w transakcji (jednostka inicjująca, organizator, inwestorzy, sprzedawca ochrony itp.),
• g. istnienie ukrytych form wsparcia jakości kredytowej,
• h. grubość transz mezzanine i transz podporządkowanych w stosunku do profilu ryzyka kredytowego ekspozycji bazowych oraz
• i. ocena ryzyka kredytowego aktywów bazowych: można to osiągnąć poprzez warunki skrajne zastosowane do aktywów bazowych, ocenę profilu płatności ekspozycji na ryzyko kredytowe aktywów bazowych, ocenę kluczowych czynników ryzyka kredytowego (tj. strata z tytułu niewykonania zobowiązania, prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania, ekspozycja, w przypadku której nie wykonano zobowiązania itp.).