5.4.4 Działania w zakresie likwidacji

Gdy nie można wypracować trwałego rozwiązania restrukturyzacyjnego, instytucja kredytowa powinna mimo to zastosować uporządkowaną likwidację NPE. Uporządkowana likwidacja może się wiązać z wszczęciem postępowań prawnych, przejęciem aktywów w drodze egzekucji, konwersją długu na aktywa/kapitał, sprzedażą instrumentów kredytowych, przekazaniem firmie zarządzającej aktywami lub sekurytyzacją. Gdy cena uzyskana po przejęciu nieruchomości w drodze egzekucji wpływa na wielkość zobowiązań konsumenta, instytucja kredytowa podejmująca decyzje o likwidacji i dalszych działaniach powinna brać pod uwagę przepisy art. 17 ust. 5 dyrektywy 2014/17/UE²⁵ w stopniu, w którym mają zastosowanie.

²⁵ Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniająca dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 34).

Instytucja kredytowa powinna monitorować działania w zakresie likwidacji, aby lepiej opracowywać strategie i zasady postępowania. Instytucje kredytowe powinny monitorować przypadki zbycia i porównywać uzyskane ceny sprzedaży/transferowe z wartościami bilansowymi w ujęciu netto.

Instytucje kredytowe powinny monitorować wielkości i współczynniki odzyskiwania należności w przypadkach postępowań sądowych i przejęcia w drodze egzekucji. Wyniki w tym zakresie należy porównywać z przyjętymi celami, w kategoriach liczby miesięcy/lat i strat instytucji. Oczekuje się, że przy monitorowaniu faktycznego wskaźnika strat instytucje będą tworzyć historyczne szeregi czasowe dla każdego portfela kredytowego w celu potwierdzenia słuszności założeń stosowanych w celu oceny strat wskutek utraty wartości i na potrzeby operacji testów warunków skrajnych.

W przypadku ekspozycji pokrytych za pomocą zabezpieczenia albo innej gwarancji instytucje kredytowe powinny monitorować okres potrzebny do likwidacji zabezpieczenia albo wyegzekwowania gwarancji. Instytucje kredytowe powinny też monitorować możliwą deprecjację aktywów przy wymuszonej sprzedaży podczas likwidacji i zmiany zachodzące na pewnych rynkach (np. nieruchomości), aby zyskać obraz możliwych wskaźników odzyskiwania należności.

Monitorowanie odzyskiwania należności poprzez przejęcia w drodze egzekucji i inne procedury prawne powinno pomóc instytucji kredytowej w wiarygodnej ocenie, czy decyzja o przejęciu da wyższą aktualną wartość netto niż udzielenie zwłoki. Dane dotyczące wskaźników odzyskiwania należności poprzez przejęcie w drodze egzekucji należy stale monitorować i ujmować w potencjalnych poprawkach strategii instytucji kredytowych dotyczących odzyskiwania wierzytelności/postępowań prawnych.

Instytucje kredytowe powinny też monitorować średni czas trwania niedawno zakończonych postępowań sądowych oraz średnie kwoty (w tym związane z tym koszty odzyskania) odzyskane dzięki tym postępowaniom.

Instytucje kredytowe powinny uważnie monitorować przypadki konwersji długu na aktywa albo kapitał kredytobiorcy, przynajmniej poprzez użycie wskaźników z rozbiciem na rodzaj aktywów, oraz zapewnić spełnienie wszelkich wymogów ilościowych ujętych w odpowiednich regulacjach krajowych dotyczących posiadanych aktywów. Użycie tej metody jako środka wstrzymującego powinno być wspierane przez właściwy plan biznesowy i ograniczone do aktywów, o których instytucja ma dostateczną wiedzę specjalistyczną, a rynek realistycznie umożliwia odjęcie określonej wartości od składnika aktywów w krótkim lub średnim okresie. Instytucja powinna się też upewnić, że aktywa wyceniają doświadczeni rzeczoznawcy z należnymi kwalifikacjami.