6.2. Analiza odporności

Instytucje powinny opracować analizę odporności w celu oceny swojej zdolności do utrzymania strategicznego kierunku działania i rentowności w niekorzystnych warunkach.

Jako punkt wyjścia dla analizy odporności instytucje powinny przeprowadzić dogłębną analizę środowiska, w którym prowadzą działalność, oraz jego oczekiwanego rozwoju w możliwej do przewidzenia przyszłości.

Na tej podstawie instytucje powinny ustalić własny scenariusz odniesienia, tj. scenariusz odzwierciedlający najbardziej prawdopodobną – w ocenie danej instytucji – ścieżkę rozwoju czynników środowiskowych. Ten wewnętrzny scenariusz odniesienia opiera się n a scenariuszu bazowym wykorzystywanym w testach warunków skrajnych, ale obejmuje długoterminową perspektywę czasową i w związku z tym może w różnym stopniu odbiegać od kontynuacji obserwowanych tendencji.

Oprócz scenariusza odniesienia instytucje powinny również wybrać zestaw odrębnych scenariuszy alternatywnych opracowanych w celu uwzględnienia szerokiego zakresu prawdopodobnych wariantów sytuacji, które mogłyby wystąpić w przyszłości.

Przeprowadzając analizę odporności, instytucje powinny wziąć pod uwagę sprzężenie zwrotne wynikające z dostosowania sektora finansowego do rosnącego ryzyka (np. ograniczenie ochrony ubezpieczeniowej w regionach podatnych na ryzyko związane z klimatem, obniżające wartość aktywów i zdolność kredytową, co z kolei zwiększa straty finansowe i ogranicza przyszłe inwestycje) oraz jego wkład w potrzeby finansowe gospodarki. W tym celu instytucje powinny monitorować zmiany w realokacji kapitału i ewentualne efekty wypierania w sektorach lub podsektorach najbardziej dotkniętych działaniami w zakresie przejścia (np. odejście od sektorów wysokoemisyjnych ze względu na wzrost postrzegania ryzyka lub nadmierne skupienie inwestorów na zielonych aktywach, prowadzące do błędnej wyceny i zmniejszenia dostępności finansowania dla sektorów w procesie przejścia lub podatnych MŚP).

Równolegle do tej dogłębnej analizy otoczenia instytucje powinny zidentyfikować kluczowe cechy swojego obecnego modelu biznesowego, w tym podstawową rentowność, strukturę aktywów i pasywów, udział w rynku, strukturę finansowania, kluczowe czynniki sukcesu i kluczowe zależności.

Łącząc analizę źródeł rentowności swojego modelu biznesowego i scenariusz odniesienia, instytucje powinny sporządzić prognozy dotyczące rentowności skorygowanej o ryzyko oraz innych istotnych wskaźników (w tym wskaźników środowiskowych) dla różnych rodzajów działalności w perspektywie co najmniej 10 lat. Aby sprawdzić odporność swojej strategii, instytucje powinny odtworzyć prognozy sporządzone na podstawie scenariusza odniesienia przy użyciu zestawu scenariuszy alternatywnych.

Instytucje powinny podzielić analizę na kilka horyzontów czasowych przy jednoczesnym zapewnieniu spójności między poszczególnymi horyzontami. W takim przypadku powinny one być w stanie dokonywać stosunkowo dokładniejszych prognoz w perspektywie krótkoterminowej (np. poniżej pięciu lat). Gdy horyzont czasowy jest dłuższy, instytucje mogą stosować przedziały dotyczące oczekiwanych wyników swojej strategii oraz innych kluczowych wskaźników.

W celu przeprowadzenia analizy odporności instytucje powinny stosować ograniczone dynamiczne założenie dotyczące portfela, ograniczające zmiany w ramach ich głównych portfeli do zmian przewidzianych w ich obecnej strategii. W szczególności instytucje powin ny zapewnić, aby ich prognozy były zgodne z celami określonymi w ich planie, zgodnie z art. 76 ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE. Dodatkowo instytucje mogą stosować pełne dynamiczne założenie dotyczące portfela, które uwzględnia zarówno przewidywane zmiany czynników środowiskowych, jak i ich oczekiwaną reakcję na te zmiany.

Analiza odporności powinna zapewnić instytucjom ocenę rentowności ich modelu biznesowego oraz trwałości ich strategii w każdym z testowanych scenariuszy. Instytucje powinny wziąć pod uwagę ustalenia z pełnego zakresu scenariuszy i nie skupi a ć się tylko na scenariuszach ze średniego zakresu (tj. scenariuszach, które jedynie umiarkowanie odbiegają od ich scenariusza odniesienia). W związku z tym wdrożenie analizy odporności powinno pomóc instytucji w ocenie i, w razie potrzeby, dostosowaniu jej strategii (w tym planu przejścia) w celu zapewnienia jej odporności na alternatywne niekorzystne scenariusze.