5.2 Αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας του δανειολήπτη

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αναλύουν την αίτηση δανείου του δανειολήπτη προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι η αίτηση είναι σύμφωνη με τη διάθεση ανάληψης πιστωτικού κινδύνου, τις πολιτικές, τα κριτήρια χορήγησης πιστώσεων, τα όρια και τους σχετικούς δείκτες, καθώς και τυχόν συναφή μακροπροληπτικά μέτρα, όπου εφαρμόζονται από την αρχή μακροπροληπτικής εποπτείας.

Τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει, σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία για την προστασία των καταναλωτών, να αξιολογούν την ικανότητα και τις προοπτικές του δανειολήπτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη δανειακή σύμβαση, καλύπτοντας ιδίως μια αξιολόγηση της ικανότητας πηγής εξόφλησης του δανειολήπτη, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της δανείου, όπως η φύση, η προθεσμία και το επιτόκιο.

Η εξασφάλιση, στην περίπτωση εξασφαλισμένων πιστοδοτήσεων, από μόνη της δεν πρέπει να αποτελεί κυρίαρχο κριτήριο για την έγκριση δανείου και δεν μπορεί από μόνη της να δικαιολογήσει την έγκριση οποιασδήποτε δανειακής σύμβασης. Η εξασφάλιση θα πρέπει να θεωρείται ως η δεύτερη διέξοδος του ιδρύματος σε περίπτωση αθέτησης ή σημαντικής επιδείνωσης του προφίλ κινδύνου και όχι η κύρια πηγή εξόφλησης, με εξαίρεση το πότε η δανειακή σύμβαση προβλέπει ότι η εξόφληση του δανείου βασίζεται στην πώληση του περιουσιακού στοιχείου που έχει δεσμευτεί ως εξασφάλιση ή υπό μορφή ρευστοποιήσιμης εξασφάλισης.

Κατά την αξιολόγηση της ικανότητας του δανειολήπτη να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη δανειακή σύμβαση, τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη σχετικούς παράγοντες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τη σημερινή και μελλοντική ικανότητα εξόφλησης του δανειολήπτη και θα πρέπει να αποφεύγουν να προκαλούν αδικαιολόγητες δυσκολίες και υπερχρέωση. Στους παράγοντες αυτούς θα πρέπει να περιλαμβάνονται και άλλες υποχρεώσεις εξυπηρέτησης, η εναπομένουσα διάρκεια, τα επιτόκιά τους και τα ανεξόφλητα ποσά, καθώς και η συμπεριφορά εξόφλησης, π.χ. αποδεικτικά στοιχεία για μη καταβληθείσες πληρωμές και τις περιστάσεις τους, καθώς και άμεσα συσχετιζόμενοι φόροι και ασφάλιστρα, εφόσον τα στοιχεία αυτά είναι γνωστά.

Εάν η αίτηση δανείου υποβληθεί από κοινού από περισσότερους του ενός δανειολήπτες, τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει να διενεργούν την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας με βάση την από κοινού ικανότητα εξόφλησης των δανειοληπτών.

Εάν μια δανειακή σύμβαση περιλαμβάνει οποιαδήποτε μορφή εγγυήσεων από τρίτους, τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν το επίπεδο προστασίας που παρέχεται από την εγγύηση και, κατά περίπτωση, να διενεργούν αξιολόγηση πιστοληπτικής ικανότητας του εγγυητή εφαρμόζοντας τις σχετικές διατάξεις των παρουσών κατευθυντήριων γραμμών ανάλογα με το εάν ο εγγυητής είναι φυσικό πρόσωπο ή επιχείρηση.

Για την αξιολόγηση της ικανότητας του δανειολήπτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του βάσει της δανειακής σύμβασης, τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει να υιοθετήσουν κατάλληλες μεθόδους και προσεγγίσεις, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν μοντέλα, εφόσον πληρούνται οι παρούσες κατευθυντήριες γραμμές. Η επιλογή της επαρκούς και κατάλληλης μεθόδου θα πρέπει να εξαρτάται από το επίπεδο κινδύνου, το μέγεθος και τον τύπο του δανείου.

5.2.2 Χορήγηση δανείων στους καταναλωτές σε σχέση με ακίνητη περιουσία που προορίζεται για κατοικία

Στο παρόν τμήμα διευκρινίζονται περαιτέρω παράγοντες που σχετίζονται με την εκτίμηση της προοπτικής του δανειολήπτη να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη δανειακή σύμβαση, όπως αναφέρεται στο άρθρο 18 παράγραφος 1 και άρθρο 20 παράγραφος 1 της οδηγίας 2014/17/ΕΕ. Όσον αφορά τις δανειακές συμβάσεις που υπόκεινται σε εθνικές νομοθεσίες που ενσωματώνουν την εν λόγω οδηγία, τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει να εφαρμόζουν, εκτός από τις διατάξεις που ορίζονται στο τμήμα 5.2.1, τις διατάξεις του παρόντος τμήματος.

Όταν κρίνεται σκόπιμο, ιδίως σε περιπτώσεις δανειοληπτών που είναι αυτοαπασχολούμενοι ή έχουν εποχικό ή άλλο μη σταθερό εισόδημα, τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει να διεξάγουν εύλογες έρευνες και να λαμβάνουν εύλογα μέτρα για την επαλήθευση των πληροφοριών σχετικά με την πηγή εξόφλησης.

Εάν η διάρκεια του δανείου επεκτείνεται πέραν της αναμενόμενης ηλικίας συνταξιοδότησης του δανειολήπτη, τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει να λάβουν δεόντως υπόψη την επάρκεια της πιθανής πηγής εξόφλησης και της ικανότητας του δανειολήπτη να συνεχίσει να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη δανειακή σύμβαση κατά την περίοδο συνταξιοδότησης.

Τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι η ικανότητα του δανειολήπτη να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του που απορρέουν από τη δανειακή σύμβαση δεν βασίζεται σε αναμενόμενη σημαντική αύξηση του εισοδήματος του δανειολήπτη, εκτός εάν αυτή αποδεικνύεται επαρκώς βάσει των εγγράφων τεκμηρίωσης.

Κατά την αξιολόγηση της ικανότητας του δανειολήπτη να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη δανειακή σύμβαση, τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς πρέπει να πραγματοποιήσουν εύλογες προβλέψεις για δεσμευμένες και άλλες μη προαιρετικές δαπάνες, όπως οι τρέχουσες υποχρεώσεις του δανειολήπτη, συμπεριλαμβανομένης της δέουσας τεκμηρίωσης και εξέτασης των εξόδων διαβίωσης του δανειολήπτη.

Στο πλαίσιο της αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας, τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει να διεξάγουν αναλύσεις ευαισθησίας που να αντανακλούν πιθανά αρνητικά συμβάντα στο μέλλον, συμπεριλαμβανομένης της μείωσης του εισοδήματος, της αύξησης των επιτοκίων σε περιπτώσεις δανειακών συμβάσεων κυμαινόμενου επιτοκίου, αρνητικής απόσβεσης του δανείου λόγω καταληκτικών πληρωμών οι οποίες αντιστοιχούν στο μεγαλύτερο ή και σε όλο το ποσό της πληρωμής ( ba lloon payments) ή αναβολών σε πληρωμές κεφαλαίου ή τόκων.

Σε περιπτώσεις δανείων σε ξένο νόμισμα, όπως ορίζονται στο άρθρο 4 παράγραφος 28 της οδηγίας 2014/17/ΕΕ, τα πιστωτικά ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει επίσης να λαμβάνουν υπόψη στην αξιολόγηση της ικανότητας του δανειολήπτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις, πιθανά αρνητικά σενάρια της συναλλαγματικής ισοτιμίας μεταξύ του νομίσματος του εισοδήματος του δανειολήπτη και του νομίσματος του δανείου. Τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει επίσης να λαμβάνουν υπόψη και να αξιολογούν τυχόν στρατηγικές αντιστάθμισης και πραγματικές αντισταθμίσεις που εφαρμόζονται, συμπεριλαμβανομένων των φυσικών αντισταθμίσεων για τον μετριασμό του συναλλαγματικού κινδύνου.

Για δανειακές συμβάσεις σχετικές με ακίνητο, όπου ορίζεται ρητώς ότι το ακίνητο δεν θα χρησιμοποιηθεί ως οικία από τον δανειολήπτη ή από μέλος της οικογένειάς του (συμβάσεις για αγορά ακινήτου προς εκμίσθωση), όπως αναφέρεται στο άρθρο 3 παράγραφος 3 στοιχείο β) της οδηγίας 2014/17/ΕΕ, τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει να εφαρμόζουν τα κριτήρια που ορίζονται στο τμήμα 5.2.3,

5.2.3 Άλλοι τύποι χορηγούμενων δανείων στους καταναλωτές

Όσον αφορά τις δανειακές συμβάσεις που εξασφαλίζονται από ακίνητη περιουσία, πλην αυτών που καλύπτονται στο τμήμα 5.2.2, τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει να εφαρμόζουν, εκτός από τις διατάξεις που ορίζονται στο τμήμα 5.2.1, τις διατάξεις του παρόντος τμήματος.

Εάν το ακίνητο εξακολουθεί να κατασκευάζεται και προορίζεται να παράσχει, μετά την ολοκλήρωσή του, εισόδημα στον ιδιοκτήτη του με τη μορφή ενοικίων ή κερδών από την πώλησή του, τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογήσουν το στάδιο κατασκευής και το στάδιο μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής, όταν το έργο μετατρέπεται σε ιδιοκτησία που παράγει εισόδημα. Για τους σκοπούς των εν λόγω δανειακών συμβάσεων, τα ιδρύματα και οι πιστωτές θα πρέπει να αποδείξουν ότι:

• α. ο δανειολήπτης έχει ένα εύλογο σχέδιο σχετικό με το έργο, συμπεριλαμβανομένων των εκτιμήσεων όλων των δαπανών που σχετίζονται με την κατασκευή·
• β. ο δανειολήπτης έχει πρόσβαση σε κατασκευαστές, αρχιτέκτονες, μηχανικούς και εργολάβους, οι οποίοι θα συμμετέχουν στην κατασκευή·
• γ. ο δανειολήπτης έχει αποκτήσει ή είναι σε θέση να αποκτήσει στο μέλλον όλες τις απαραίτητες άδειες και πιστοποιητικά για την κατασκευή, καθώς το έργο εξελίσσεται.

Για δανειακές συμβάσεις σχετικές με ακίνητο, όπου ορίζεται ρητώς ότι το ακίνητο δεν θα χρησιμοποιηθεί ως οικία από τον δανειολήπτη ή από μέλος της οικογένειάς του (συμβάσεις για αγορά ακινήτου προς εκμίσθωση), τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τη σχέση μεταξύ των μελλοντικών εισοδημάτων από μισθώματα από ακίνητα και την ικανότητα του δανειολήπτη να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του.

Στο πλαίσιο της αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας, τα ιδρύματα θα πρέπει να διεξάγουν αναλύσεις ευαισθησίας ώστε να αντανακλούν μελλοντικά αρνητικά συμβάντα της αγοράς και ιδιοσυγκρατικά συμβάντα στο μέλλον τα οποία σχετίζονται με τον τύπο και τον σκοπό του δανείου. Τα συμβάντα αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν μείωση εισοδήματος. αύξηση των επιτοκίων σε περιπτώσεις δανειακών συμβάσεων κυμαινόμενου επιτοκίου, αρνητική απόσβεση του δανείου, αρνητικής απόσβεσης του δανείου λόγω καταληκτικών πληρωμών οι οποίες αντιστοιχούν στο μεγαλύτερο ή και σε όλο το ποσό της πληρωμής ( b alloon payments) ή αναβολών σε πληρωμές κεφαλαίου ή τόκων, κατά περίπτωση, επιδείνωση της εμπορευσιμότητας του ακινήτου, αύξηση των ποσοστών κενών ακινήτων και μείωση των τιμών μίσθωσης για παρόμοιες ιδιοκτησίες. Όταν κρίνεται σκόπιμο, τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει επίσης να εξετάζουν τις επιπτώσεις του συναλλαγματικού κινδύνου, όπως προβλέπεται στην παράγραφο 108.

5.2.4 Μη εξασφαλισμένα δάνεια στους καταναλωτές

Στο παρόν τμήμα διευκρινίζονται περαιτέρω οι απαιτήσεις για την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας του δανειολήπτη που αναφέρεται στο άρθρο 8 της οδηγίας 2008/48/ΕΚ. Όσον αφορά τις δανειακές συμβάσεις που υπόκεινται σε εθνικές νομοθεσίες που ενσωματώνουν την εν λόγω οδηγία, τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει να εφαρμόζουν, εκτός από τις διατάξεις που ορίζονται στο τμήμα 5.2.1, τις διατάξεις του παρόντος τμήματος.

Όταν κρίνεται σκόπιμο, ιδίως σε περιπτώσεις δανειοληπτών που είναι αυτοαπασχολούμενοι ή έχουν εποχικό ή άλλο μη σταθερό εισόδημα, τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει να διεξάγουν εύλογες έρευνες και να λαμβάνουν εύλογα μέτρα για την αξιολόγηση και την επαλήθευση της ικανότητας της πηγής εξόφλησης.

Τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι η ικανότητα του δανειολήπτη να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του που απορρέουν από τη δανειακή σύμβαση δεν βασίζεται σε αναμενόμενη σημαντική αύξηση του εισοδήματος του δανειολήπτη, εκτός εάν αυτή αποδεικνύεται επαρκώς βάσει των εγγράφων τεκμηρίωσης.

Στο πλαίσιο της αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας, τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς, κατά περίπτωση, θα πρέπει να διεξάγουν αναλύσεις ευαισθησίας ώστε να αντανακλούν πιθανά αρνητικά συμβάντα που αφορούν τον τύπο του δανείου και μπορούν να προκύψουν στο μέλλον. Όταν κρίνεται σκόπιμο, τα ιδρύματα και οι πιστωτικοί φορείς θα πρέπει επίσης να εξετάζουν τις επιπτώσεις του συναλλαγματικού κινδύνου, όπως προβλέπεται στην παράγραφο 108.

5.2.5 Δάνεια σε πολύ μικρές και μικρές επιχειρήσεις

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν την τρέχουσα και τη μελλοντική ικανότητα του δανειολήπτη να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του στο πλαίσιο της δανειακής σύμβασης. Τα ιδρύματα θα πρέπει να αναλύουν την αίτηση δανείου του δανειολήπτη προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι η αίτηση είναι σύμφωνη με τη διάθεση ανάληψης πιστωτικού κινδύνου του ιδρύματος, τις πολιτικές, τα κριτήρια χορήγησης πιστώσεων, τα όρια και τους σχετικούς δείκτες, καθώς και τυχόν συναφή μακροπροληπτικά μέτρα, όπου εφαρμόζονται από την αρχή μακροπροληπτικής εποπτείας.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους ότι οι ταμειακές ροές από τις συνήθεις επιχειρηματικές δραστηριότητες του δανειολήπτη και, τα κατά περίπτωση έσοδα – εφόσον προβλέπονται στο πλαίσιο της δανειακής σύμβασης - από την πώληση των περιουσιακών στοιχείων αποτελούν τις κύριες πηγές εξόφλησης .

Κατά την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας του δανειολήπτη, τα ιδρύματα θα πρέπει να δίνουν έμφαση στα ρεαλιστικά και βιώσιμα μελλοντικά έσοδα και μελλοντικές ταμειακές ροές του δανειολήπτη, και όχι στη διαθέσιμη εξασφάλιση. Η εξασφάλιση από μόνη της δεν πρέπει να αποτελεί κυρίαρχο κριτήριο για την έγκριση δανείου και δεν μπορεί από μόνη της να δικαιολογήσει την έγκριση οποιασδήποτε δανειακής σύμβασης. Η εξασφάλιση θα πρέπει να θεωρείται ως η δεύτερη διέξοδος του ιδρύματος σε περίπτωση αθέτησης ή σημαντικής επιδείνωσης του προφίλ κινδύνου και όχι η κύρια πηγή εξόφλησης, με εξαίρεση το πότε η δανειακή σύμβαση προβλέπει ότι η εξόφληση του δανείου βασίζεται στην πώληση του περιουσιακού στοιχείου που έχει δεσμευτεί ως εξασφάλιση ή υπό μορφή ρευστοποιήσιμης εξασφάλισης.

Κατά την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας, τα ιδρύματα θα πρέπει:

• α. να αναλύουν την οικονομική κατάσταση και τον πιστωτικό κίνδυνο του δανειολήπτη, όπως ορίζεται κατωτέρω·
• β. να αναλύουν το επιχειρηματικό μοντέλο και τη στρατηγική του δανειολήπτη, όπως ορίζεται κατωτέρω·
• γ. να προσδιορίζουν και να αξιολογούν την πιστοληπτική ικανότητα του δανειολήπτη ή την εσωτερική διαβάθμιση, κατά περίπτωση, σύμφωνα με τις πολιτικές και τις διαδικασίες πιστωτικού κινδύνου·
• δ. να εξετάζουν όλες τις χρηματοοικονομικές δεσμεύσεις του δανειολήπτη, όπως είναι οι εκταμιευθείσες και μη εκταμιευθείσες συμβάσεις πιστώσεων με ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένων των πιστώσεων κεφαλαίου κίνησης, των πιστωτικών ανοιγμάτων του δανειολήπτη και της κατά το παρελθόν συμπεριφοράς εξόφλησης του, καθώς και άλλων υποχρεώσεων που απορρέουν από φορολογικές ή άλλες δημόσιες αρχές ή οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης·
• ε. κατά περίπτωση, να αξιολογούν τη δομή της συναλλαγής, συμπεριλαμβανομένου του κινδύνου διαρθρωτικής μειωμένης εξασφάλισης και συναφών όρων, π.χ. συμβάσεις και, κατά περίπτωση, εγγυήσεις τρίτων και διάρθρωση ασφαλειών.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να διενεργούν την αξιολόγηση πιστοληπτικής ικανότητας σε σχέση με τις ιδιαιτερότητες του δανείου, όπως η φύση, η προθεσμία και το επιτόκιο.

Για την αξιολόγηση της ικανότητας του δανειολήπτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του βάσει της δανειακής σύμβασης, τα ιδρύματα θα πρέπει να υιοθετήσουν κατάλληλες μεθόδους και προσεγγίσεις, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν μοντέλα, εφόσον πληρούνται οι παρούσες κατευθυντήριες γραμμές. Η επιλογή της επαρκούς και κατάλληλης μεθόδου θα πρέπει να εξαρτάται από το επίπεδο κινδύνου, το μέγεθος και τον τύπο του δανείου.

Εάν ο δανειολήπτης είναι μέλος ομάδας συνδεδεμένων πελατών, τα ιδρύματα θα πρέπει να διενεργούν την αξιολόγηση σε ατομικό επίπεδο και, κατά περίπτωση, σε επίπεδο ομάδας, σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές της ΕΑΤ σχετικά με τους συνδεδεμένους πελάτες, ιδίως όταν η εξόφληση εξαρτάται από ταμειακές ροές που προέρχονται από άλλα συνδεδεμένα μέρη της ίδιας ομάδας. Εάν ο δανειολήπτης είναι μέλος ομάδας συνδεδεμένων πελατών που συνδέονται με κεντρικές τράπεζες και κεντρικούς κρατικούς φορείς, συμπεριλαμβανομένων των κεντρικών κυβερνήσεων, των περιφερειακών και τοπικών αρχών και φορέων του δημόσιου τομέα, τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τη μεμονωμένη οντότητα.

Για δανειοδοτικές δραστηριότητες με διασυνοριακά στοιχεία (π.χ. εμπορική χρηματοδότηση, χρηματοδότηση εξαγωγών), τα ιδρύματα θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη το πολιτικό, οικονομικό και νομικό περιβάλλον στο οποίο λειτουργεί ο αλλοδαπός αντισυμβαλλόμενος του πελάτη του ιδρύματος. Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν την ικανότητα του αγοραστή να μεταφέρει κεφάλαια, την ικανότητα του προμηθευτή να παραδίδει την παραγγελία, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητάς του να πληροί τις ισχύουσες τοπικές νομικές απαιτήσεις, καθώς και την οικονομική ικανότητα του προμηθευτή να χειρίζεται τυχόν καθυστερήσεις στη συναλλαγή.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν την έκθεση του δανειολήπτη σε παράγοντες ESG, ιδίως σε περιβαλλοντικούς παράγοντες και τις επιπτώσεις από την κλιματική αλλαγή, καθώς και την καταλληλότητα των στρατηγικών μετριασμού των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής, όπως ορίζονται από τον δανειολήπτη. Η ανάλυση αυτή θα πρέπει να πραγματοποιείται σε επίπεδο δανειολήπτη, ωστόσο, όταν είναι σκόπιμο, τα ιδρύματα μπορούν επίσης να εξετάζουν τη διενέργεια της ανάλυσης αυτής σε επίπεδο χαρτοφυλακίου χορηγήσεων .

Για τον προσδιορισμό των δανειοληπτών που εκτίθενται, άμεσα ή έμμεσα σε αυξημένους κινδύνους που συνδέονται με παράγοντες ESG τα ιδρύματα θα πρέπει να εξετάζουν τη χρήση χαρτών θερμότητας (heat maps) που επισημαίνουν, για παράδειγμα, σε ένα διάγραμμα ή σε ένα σύστημα κλιμάκωσης τους κινδύνους που συνδέονται με το κλίμα και τους περιβαλλοντικούς κινδύνους για συγκεκριμένους οικονομικούς κλάδους (ή μέρους αυτών) . Για δάνεια ή δανειολήπτες που σχετίζονται με υψηλότερο κίνδυνο ESG απαιτείται μια πιο εντατική ανάλυση του υφιστάμενου επιχειρηματικού μοντέλου του δανειολήπτη, συμπεριλαμβανομένης της αναθεώρησης των τρεχουσών και των προβλεπόμενων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, του περιβάλλοντος της αγοράς, των εποπτικών απαιτήσεων ESG για αυτούς τους δανειολήπτες που εξετάζονται και των πιθανών επιπτώσεων της ESG νομοθεσίας στην οικονομική θέση του δανειολήπτη .

Ανάλυση της οικονομικής θέσης του δανειολήπτη

Για τους σκοπούς της ανάλυσης της οικονομικής θέσης στο πλαίσιο της αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας όπως ορίζεται ανωτέρω, τα ιδρύματα πρέπει να εξετάζουν τα ακόλουθα:

• α. τόσο την τρέχουσα όσο και την προβλεπόμενη χρηματοοικονομική κατάσταση, συμπεριλαμβανομένων των ισολογισμών, της πηγής της ικανότητας εξόφλησης για την εκπλήρωση συμβατικών υποχρεώσεων, μεταξύ άλλων στο πλαίσιο ενδεχόμενων ανεπιθύμητων συμβάντων, και, κατά περίπτωση, της κεφαλαιακής διάρθρωσης, του κεφαλαίου κίνησης, των εισοδημάτων και των ταμειακών ροών·
• β. κατά περίπτωση, το επίπεδο μόχλευσης του δανειολήπτη, τη διανομή μερισμάτων, και τις υφιστάμενες και τις προβλεπόμενες κεφαλαιακές δαπάνες, καθώς και τον κύκλο μετατροπής μετρητών σε σχέση με την υπό σύμβαση πίστωσης·
• γ. κατά περίπτωση, το προφίλ έκθεσης έως τη λήξη, σε σχέση με τις πιθανές κινήσεις της αγοράς, όπως ανοίγματα σε ξένο συνάλλαγμα και ανοίγματα που εξασφαλίζονται με φορέα αποπληρωμής δανείου·
• δ. ενδεχομένως, την πιθανότητα αθέτησης, με βάση τη βαθμολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας και την εσωτερική αξιολόγηση κινδύνου·
• ε. τη χρήση κατάλληλων χρηματοοικονομικών μετρήσεων και δεικτών, καθώς και μετρήσεων και δεικτών συγκεκριμένων κατηγοριών περιουσιακών στοιχείων ή προϊόντων, σύμφωνα με τη διάθεση ανάληψης πιστωτικού κινδύνου, τις πολιτικές και τα όρια που ορίζονται σύμφωνα με τα τμήματα 4.2 και 4.3 , μεταξύ άλλων λαμβάνοντας υπόψη την εξέταση των μετρήσεων στο παράρτημα 3 σε βαθμό που ισχύει και είναι κατάλληλο για την ειδική πρόταση πίστωσης.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι οι χρηματοοικονομικές προβλέψεις που χρησιμοποιούνται στην ανάλυση είναι ρεαλιστικές και εύλογες. Οι εν λόγω προβλέψεις θα πρέπει τουλάχιστον να βασίζονται σε προβολές επί ιστορικών οικονομικών στοιχείων. Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν εάν οι εν λόγω προβλέψεις συνάδουν με τις οικονομικές προσδοκίες και τις προσδοκίες της αγοράς του ιδρύματος. Όταν τα ιδρύματα εκφράζουν ουσιαστικές ανησυχίες σχετικά με την αξιοπιστία των εν λόγω χρηματοοικονομικών προβλέψεων, θα πρέπει να προβαίνουν στις δικές τους προβλέψεις για την οικονομική θέση και την ικανότητα εξόφλησης των δανειοληπτών.

Κατά περίπτωση, τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν την χρηματοοικονομική θέση κατά τη χορήγηση δανείων σε εταιρείες συμμετοχών, τόσο ως ξεχωριστές οντότητες, π.χ. σε ενοποιημένο επίπεδο, και ως ενιαία οντότητα, εάν η εταιρεία συμμετοχών δεν είναι η ίδια δραστηριοποιούμενη εταιρεία ή τα ιδρύματα δεν έχουν λάβει εγγυήσεις από τις δραστηριοποιούμενες εταιρείες στην εταιρεία συμμετοχών.

Κατά την αξιολόγηση της χρηματοοικονομικής θέσης των δανειοληπτών, τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τη βιωσιμότητα και τη σκοπιμότητα της μελλοντικής ικανότητας εξόφλησης υπό δυνητικά δυσμενείς συνθήκες που σχετίζονται με τον τύπο και τον σκοπό του δανείου και ενδέχεται να προκύψουν κατά τη διάρκεια της δανειακής σύμβασης. Τα εν λόγω γεγονότα μπορεί να περιλαμβάνουν μείωση του εισοδήματος και άλλων ταμειακών ροών, αύξηση των επιτοκίων, αρνητική απόσβεση του δανείου ή αναβολές σε πληρωμές κεφαλαίου ή τόκων, επιδείνωση των συνθηκών αγοράς και λειτουργίας για τον δανειολήπτη, και αλλαγές στη συναλλαγματική ισοτιμία κατά περίπτωση.

Ανάλυση του επιχειρηματικού μοντέλου και της στρατηγικής του δανειολήπτη

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν το επιχειρηματικό μοντέλο και τη στρατηγική των δανειοληπτών, μεταξύ άλλων σε σχέση με τον σκοπό του δανείου.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τις γνώσεις, την εμπειρία και την ικανότητα του δανειολήπτη να διαχειρίζεται επιχειρηματικές δραστηριότητες, περιουσιακά στοιχεία ή επενδύσεις που συνδέονται με τις δανειακές συμβάσεις (π.χ. συγκεκριμένο περιουσιακό στοιχείο για ένα δάνειο που αφορά εμπορικά ακίνητα).

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τη σκοπιμότητα του επιχειρηματικού σχεδίου και τις συναφείς οικονομικές προβλέψεις, σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες του τομέα στον οποίο δραστηριοποιείται ο δανειολήπτης.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν την εξάρτηση του δανειολήπτη από σημαντικές συμβάσεις, πελάτες ή προμηθευτές και τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζουν τη δημιουργία ταμειακών ροών, συμπεριλαμβανομένων τυχόν συγκεντρώσεων.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν την ύπαρξη ενδεχόμενης εξάρτησης από άτομα που κατέχουν καίριες θέσεις σε σχέση με τον δανειολήπτη και, κατά περίπτωση, να εντοπίζουν μαζί με τον δανειολήπτη, πιθανά μέτρα μετριασμού των κινδύνων εξάρτησης . Αξιολόγηση εγγυήσεων και εξασφάλισης

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τυχόν ενεχυριασμένη ασφάλιση που χρησιμοποιείται για τον μετριασμό των κινδύνων , σε σχέση με τις απαιτήσεις για την χρήση εξασφαλίσεων όπως αυτές καθορίζονται στη διάθεση ανάληψης κινδύνου, στις πολιτικές και στις διαδικασίες του ιδρύματος. Η αξιολόγηση συμπεριλαμβάνει το έλεγχο της αποτίμησης και της κυριότητας, και τον έλεγχο του συνόλου της σχετικής τεκμηρίωσης (π.χ. εάν το περιουσιακό στοιχείο έχει καταχωρηθεί στα κατάλληλα μητρώα) .

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τυχόν εγγυήσεις, συμβάσεις, ρήτρες μη μεταβίβασης και συμφωνίες εξυπηρέτησης χρέους που χρησιμοποιούνται για τον μετριασμό του κινδύνου.

Όταν αφορούν αποφάσεις σχετικά με πιστώσεις, τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν την κεφαλαιακή διάρθρωση του δανειολήπτη και τις πιστωτικές ενισχύσεις, όπως ασφάλειες ενυπόθηκων δανείων, συμφωνίες ανάληψης χρέους ( take-out- commitments) και εγγυήσεις εξόφλησης από εξωτερικές πηγές.

Εάν μια δανειακή σύμβαση περιλαμβάνει οποιαδήποτε μορφή εγγυήσεων από τρίτους, τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν το επίπεδο προστασίας που παρέχεται από την εγγύηση και, κατά περίπτωση, να διενεργούν αξιολόγηση πιστοληπτικής ικανότητας του εγγυητή εφαρμόζοντας τις σχετικές διατάξεις των παρουσών κατευθυντήριων γραμμών ανάλογα με το εάν ο εγγυητής είναι φυσικό πρόσωπο ή επιχείρηση. Η αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας του εγγυητή θα πρέπει να είναι ανάλογη προς το μέγεθος της εγγύησης σε σχέση με το δάνειο και τον τύπο του εγγυητή.

5.2.6 Δάνεια σε μεσαίες και μεγάλες επιχειρήσεις

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν την τρέχουσα και τη μελλοντική ικανότητα του δανειολήπτη να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του στο πλαίσιο της δανειακής σύμβασης. Τα ιδρύματα θα πρέπει να αναλύουν την αίτηση δανείου του δανειολήπτη προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι η αίτηση είναι σύμφωνη με τη διάθεση ανάληψης πιστωτικού κινδύνου του ιδρύματος, τις πολιτικές, τα κριτήρια χορήγησης πιστώσεων, τα όρια και τους σχετικούς δείκτες, καθώς και τυχόν συναφή μακροπροληπτικά μέτρα, όπου εφαρμόζονται από την αρχή μακροπροληπτικής εποπτείας.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους ότι οι ταμειακές ροές από τις συνήθεις επιχειρηματικές δραστηριότητες του δανειολήπτη και, τα κατά περίπτωση έσοδα – εφόσον προβλέπονται στο πλαίσιο της δανειακής σύμβασης - από την πώληση των περιουσιακών στοιχείων αποτελούν τις κύριες πηγές εξόφλησης .

Κατά την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας του δανειολήπτη, τα ιδρύματα θα πρέπει να δίνουν έμφαση στα ρεαλιστικά και βιώσιμα μελλοντικά έσοδα και μελλοντικές ταμειακές ροές του δανειολήπτη, και όχι στη διαθέσιμη εξασφάλιση. Η εξασφάλιση από μόνη της δεν πρέπει να αποτελεί κυρίαρχο κριτήριο για την έγκριση δανείου και δεν μπορεί από μόνη της να δικαιολογήσει την έγκριση οποιασδήποτε δανειακής σύμβασης. Η εξασφάλιση θα πρέπει να θεωρείται ως η δεύτερη διέξοδος του ιδρύματος σε περίπτωση αθέτησης ή σημαντικής επιδείνωσης του προφίλ κινδύνου και όχι η κύρια πηγή εξόφλησης, με εξαίρεση το πότε η δανειακή σύμβαση προβλέπει ότι η εξόφληση του δανείου βασίζεται στην πώληση του περιουσιακού στοιχείου που έχει δεσμευτεί ως εξασφάλιση ή υπό μορφή ρευστοποιήσιμης εξασφάλισης.

Κατά την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας, τα ιδρύματα θα πρέπει:

• α. να αναλύουν την οικονομική κατάσταση και τον πιστωτικό κίνδυνο του δανειολήπτη, όπως ορίζεται κατωτέρω·
• β. να αναλύουν την οργανωτική δομή, το επιχειρηματικό μοντέλο και τη στρατηγική του δανειολήπτη, όπως ορίζεται κατωτέρω·
• γ. να προσδιορίζουν και να αξιολογούν την πιστοληπτική ικανότητα του δανειολήπτη ή την εσωτερική διαβάθμιση, κατά περίπτωση, σύμφωνα με τις πολιτικές και τις διαδικασίες πιστωτικού κινδύνου·
• δ. να εξετάζουν όλες τις χρηματοοικονομικές δεσμεύσεις του δανειολήπτη, όπως είναι οι εκταμιευθείσες και μη εκταμιευθείσες συμβάσης παροχής πιστώσεων με ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένων των πιστώσεων κεφαλαίου κίνησης, των πιστωτικών ανοιγμάτων του δανειολήπτη και της προηγούμενης συμπεριφορά εξόφλησης του δανειολήπτη, καθώς και άλλων υποχρεώσεων που απορρέουν από φορολογικές ή άλλες δημόσιες αρχές ή οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης·
• ε. να αξιολογούν τη δομή της συναλλαγής, συμπεριλαμβανομένου του κινδύνου διαρθρωτικής μειωμένης εξασφάλισης και συναφών όρων, π.χ. συμβάσεις και, κατά περίπτωση, εγγυήσεις τρίτων και διάρθρωση ασφαλειών.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να διενεργούν την αξιολόγηση πιστοληπτικής ικανότητας σε σχέση με τις ιδιαιτερότητες του δανείου, όπως η φύση, η προθεσμία και το επιτόκιο.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν την έκθεση του δανειολήπτη σε παράγοντες ESG, ιδίως σε περιβαλλοντικούς παράγοντες και τις επιπτώσεις στην κλιματική αλλαγή, καθώς και την καταλληλότητα των στρατηγικών μετριασμού των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής, όπως ορίζεται από τον δανειολήπτη .

Εάν ο δανειολήπτης είναι μέλος ομάδας συνδεδεμένων πελατών, τα ιδρύματα θα πρέπει να διενεργούν την αξιολόγηση σε ατομικό επίπεδο και, κατά περίπτωση, σε επίπεδο ομάδας, σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές της ΕΑΤ σχετικά με τους συνδεδεμένους πελάτες, ιδίως όταν η εξόφληση εξαρτάται από ταμειακές ροές που προέρχονται από άλλα συνδεδεμένα μέρη της ίδιας ομάδας. Εάν ο δανειολήπτης είναι μέλος ομάδας συνδεδεμένων πελατών που συνδέονται με κεντρικές τράπεζες και κεντρικούς κρατικούς φορείς, συμπεριλαμβανομένων των κεντρικών κυβερνήσεων, των περιφερειακών και τοπικών αρχών και φορέων του δημόσιου τομέα, τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τη μεμονωμένη οντότητα.

Για δανειοδοτικές δραστηριότητες με διασυνοριακά στοιχεία (π.χ. εμπορική χρηματοδότηση, χρηματοδότηση εξαγωγών), τα ιδρύματα θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη το πολιτικό, οικονομικό και νομικό περιβάλλον στο οποίο λειτουργεί ο αλλοδαπός αντισυμβαλλόμενος του πελάτη του ιδρύματος. Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τη δυνατότητα του αγοραστή να μεταφέρει κεφάλαια, την ικανότητα του προμηθευτή να παραδίδει την παραγγελία, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητάς του να πληροί τις ισχύουσες τοπικές νομικές απαιτήσεις, καθώς και την οικονομική ικανότητα του προμηθευτή να χειρίζεται τυχόν καθυστερήσεις στη συναλλαγή.

Για τον προσδιορισμό των δανειοληπτών που εκτίθενται, άμεσα ή έμμεσα σε αυξημένους κινδύνους που συνδέονται με παράγοντες ESG, τα ιδρύματα θα πρέπει να εξετάζουν τη χρήση χαρτών θερμότητας (heat maps) που επισημαίνουν, για παράδειγμα σε ένα διάγραμμα ή σε ένα σύστημα κλιμάκωσης, κινδύνους που συνδέονται με το κλίμα και περιβαλλοντικούς κινδύνους για συγκεκριμένους οικονομικούς κλάδους (ή μέρους αυτών). Για δάνεια ή δανειολήπτες που σχετίζονται με υψηλότερο κίνδυνο ESG απαιτείται μια πιο εντατική ανάλυση του υφιστάμενου επιχειρηματικού μοντέλου του δανειολήπτη, συμπεριλαμβανομένης της αναθεώρησης των τρεχουσών και των προβλεπόμενων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, του περιβάλλοντος της αγοράς, των εποπτικών απαιτήσεων ESG για αυτούς τους δανειολήπτες που εξετάζονται και των πιθανών επιπτώσεων της ESG νομοθεσίας στην οικονομική θέση του δανειολήπτη .

Ανάλυση της χρηματοοικονομικής θέσης του δανειολήπτη

Για τους σκοπούς της ανάλυσης της οικονομικής θέσης στο πλαίσιο της αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας όπως ορίζεται ανωτέρω, τα ιδρύματα πρέπει να εξετάζουν τα ακόλουθα:

• α. την τρέχουσα και την προβλεπόμενη οικονομική κατάσταση, συμπεριλαμβανομένων των ισολογισμών και της κεφαλαιακής διάρθρωσης, του κεφαλαίου κίνησης, των εισοδημάτων, των ταμειακών ροών και της πηγής της ικανότητας εξόφλησης για την εκπλήρωση συμβατικών υποχρεώσεων, π.χ. ικανότητα εξυπηρέτησης του χρέους, συμπεριλαμβανομένων πιθανών ανεπιθύμητων συμβάντων (βλ. επίσης ανάλυση ευαισθησίας) – τα προς ανάλυση στοιχεία θα πρέπει να περιλαμβάνουν αλλά να μην περιορίζονται στις ελεύθερες ταμειακές ροές που διατίθενται για την εξυπηρέτηση του χρέους της υπό εξέταση σύμβασης παροχής πίστωσης .
• β. τα καθαρά λειτουργικά έσοδα και η κερδοφορία, ιδίως σε σχέση με το χρέος που παράγει τόκους·
• γ. το επίπεδο μόχλευσης του δανειολήπτη, τη διανομή μερισμάτων, και τις υφιστάμενες και προβλεπόμενες κεφαλαιακές δαπάνες, καθώς και τον κύκλο μετατροπής μετρητών σε σχέση με την υπό εξέταση σύμβαση πίστωσης·
• δ. Η χρονική κατανομή των καταβολών του ανοίγματος έως τη λήξη του, σε σχέση με τις πιθανές κινήσεις της αγοράς, (π.χ. ανοίγματα σε ξένο συνάλλαγμα και ανοίγματα που εξασφαλίζονται με φορέα αποπληρωμής δανείου)·
• ε. ενδεχομένως, την πιθανότητα αθέτησης, με βάση τη βαθμολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας και την εσωτερική αξιολόγηση κινδύνου· στ. τη χρήση κατάλληλων ποσοτικών μετρήσεων επί χρηματοοικονομικών μεγεθών και δεικτών, καθώς και μετρήσεων και δεικτών κατηγοριών περιουσιακών στοιχείων ή προϊόντων, σύμφωνα με τη διάθεση ανάληψης πιστωτικού κινδύνου, τις πολιτικές και τα όρια που ορίζονται σύμφωνα με τα τμήματα 4.2 και 4.3 , μεταξύ άλλων λαμβάνοντας υπόψη την εξέταση των μετρήσεων στο παράρτημα 3 σε βαθμό που ισχύει και είναι κατάλληλο για την ειδική πρόταση πίστωσης.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι προβλέψεις που χρησιμοποιούνται στην ανάλυση είναι ρεαλιστικές και εύλογες και ότι συνάδουν με τις οικονομικές προσδοκίες τους και με τις προσδοκίες τους για τις αγορές. Όταν τα ιδρύματα εκφράζουν ουσιαστικές ανησυχίες σχετικά με την αξιοπιστία των εν λόγω χρηματοοικονομικών προβλέψεων, θα πρέπει να προβαίνουν στις δικές τους προβλέψεις για την οικονομική θέση των δανειοληπτών και, κατά περίπτωση, να τις χρησιμοποιούν για την αμφισβήτηση των προβλέψεων που παρέχονται από τους δανειολήπτες.

Τα ιδρύματα θα πρέπει επίσης να αξιολογούν την ικανότητα του δανειολήπτη για μελλοντική κερδοφορία, να μετρούν τις επιπτώσεις των συσσωρευμένων κερδών και, συνεπώς, τις επιπτώσεις στα ίδια κεφάλαια, ιδίως σε περιπτώσεις όπου ο δανειολήπτης δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει θετικά κέρδη με την πάροδο του χρόνου.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να προβαίνουν σε αξιολόγηση του κύκλου μετατροπής των ταμειακών διαθεσίμων του δανειολήπτη, για τη μέτρηση του χρόνου που απαιτείται για την επιχείρηση να μετατρέψει την επένδυση σε απόθεμα και άλλες εισροές πόρων σε μετρητά μέσω της πώλησης των συγκεκριμένων αγαθών και υπηρεσιών της. Τα ιδρύματα θα πρέπει να είναι σε θέση να κατανοήσουν τον κύκλο μετατροπής ταμειακών διαθεσίμων ενός δανειολήπτη για την εκτίμηση των αναγκών κεφαλαίου κίνησης και τον προσδιορισμό επαναλαμβανόμενων δαπανών, προκειμένου να αξιολογούν τη συνεχιζόμενη ικανότητα εξόφλησης των πιστωτικών διευκολύνσεων με την πάροδο του χρόνου.

Τα ιδρύματα θα πρέπει, κατά περίπτωση, να αξιολογούν αυτές τις ποσοτικές μετρήσεις επί χρηματοοικονομικών μεγεθών έναντι των μετρήσεων και των ορίων που καθορίζονται στη διάθεση ανάληψης πιστωτικού κινδύνου, στις πολιτικές και τα όρια πιστωτικού κινδύνου, σύμφωνα με τα τμήματα 4.2 και 4.3.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν την οικονομική θέση κατά τη χορήγηση δανείων σε εταιρείες συμμετοχών, τόσο ως ξεχωριστές οντότητες, π.χ. σε ενοποιημένο επίπεδο, και ως ενιαία οντότητα, εάν η εταιρεία συμμετοχών δεν είναι η ίδια δραστηριοποιούμενη εταιρεία ή τα ιδρύματα δεν έχουν λάβει εγγυήσεις από τις δραστηριοποιούμενες εταιρείες στην εταιρεία συμμετοχών.

Ανάλυση ευαισθησίας και αξιολόγηση πιστοληπτικής ικανότητας

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τη βιωσιμότητα και τη σκοπιμότητα της χρηματοοικονομικής θέσης του δανειολήπτη και τη μελλοντική ικανότητα εξόφλησης υπό δυνητικές δυσμενείς συνθήκες που ενδέχεται να προκύψουν κατά τη διάρκεια της δανειακής σύμβασης. Για τον σκοπό αυτό, τα ιδρύματα θα πρέπει να διεξάγουν ανάλυση ευαισθησίας ενός ή πολλαπλών παραγόντων, λαμβάνοντας υπόψη την αγορά και ιδιοσυγκρατικά συμβάντα, ή συνδυασμό αυτών.

Αυτή η ανάλυση ευαισθησίας θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη όλες τις γενικές πτυχές και τις πτυχές κατηγοριών περιουσιακών στοιχείων και πτυχών που αφορούν τα προϊόντα, που μπορεί να έχουν αντίκτυπο στην πιστοληπτική ικανότητα του δανειολήπτη.

Κατά τη διενέργεια ανάλυσης ευαισθησίας της ικανότητας εξόφλησης του δανειολήπτη υπό αρνητικές μελλοντικές συνθήκες, τα ιδρύματα θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα ακόλουθα συμβάντα τα οποία αφορούν περισσότερο τις ειδικές περιστάσεις και το επιχειρηματικό μοντέλο του δανειολήπτη:

Ιδιοσυγκρατικά συμβάντα

• α. μια σοβαρή αλλά εύλογη μείωση των εσόδων ή των περιθωρίων κέρδους ενός δανειολήπτη·
• β. ένα σοβαρό, αλλά εύλογο συμβάν λειτουργικών ζημιών·
• γ. σοβαρά αλλά εύλογα προβλήματα διαχείρισης·
• δ. οι αποτυχίες σημαντικών εμπορικών εταίρων, πελατών ή προμηθευτών·
• ε. μια σοβαρή, αλλά εύλογη βλάβη της φήμης·

στ. μια σοβαρή αλλά εύλογη εκροή ρευστότητας, αλλαγές στη χρηματοδότηση ή αύξηση της μόχλευσης του ισολογισμού του δανειολήπτη·

• ζ. δυσμενείς διακυμάνσεις της τιμής των περιουσιακών στοιχείων στα οποία ο δανειολήπτης είναι κατά κύριο λόγο εκτεθειμένος (π.χ. ως πρώτη ύλη ή τελικό προϊόν) και συναλλαγματικός κίνδυνος·

Συμβάντα στην αγορά

• η. μια σοβαρή αλλά εύλογη μακροοικονομική ύφεση·
• θ. μια σοβαρή αλλά εύλογη ύφεση στους οικονομικούς τομείς στους οποίους δραστηριοποιούνται ο δανειολήπτης και οι πελάτες του·
• ι. μια σημαντική αλλαγή στους πολιτικούς, ρυθμιστικούς και γεωγραφικούς κινδύνους·

ια. μια σοβαρή αλλά εύλογη αύξηση του κόστους χρηματοδότησης, π.χ. αύξηση του επιτοκίου κατά 200 μονάδες βάσης σε όλες τις πιστωτικές συμβάσεις του δανειολήπτη.

Ανάλυση του επιχειρηματικού μοντέλου και της στρατηγικής του δανειολήπτη

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν το επιχειρηματικό μοντέλο και τη στρατηγική των δανειοληπτών, μεταξύ άλλων σε σχέση με τον σκοπό του δανείου.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τις γνώσεις, την εμπειρία και την ικανότητα του δανειολήπτη να διαχειρίζεται επιχειρηματικές δραστηριότητες, περιουσιακά στοιχεία ή επενδύσεις που συνδέονται με τις δανειακές συμβάσεις (π.χ. συγκεκριμένο περιουσιακό στοιχείο για το δάνειο που αφορά εμπορικά ακίνητα).

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τη σκοπιμότητα του επιχειρηματικού σχεδίου και τις συναφείς οικονομικές προβλέψεις, σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες του τομέα στον οποίο δραστηριοποιείται ο δανειολήπτης.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν την εξάρτηση του δανειολήπτη από σημαντικές συμβάσεις, πελάτες ή προμηθευτές και τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζουν τη δημιουργία ταμειακών ροών, συμπεριλαμβανομένων τυχόν συγκεντρώσεων.

Αξιολόγηση εγγυήσεων και εξασφάλισης

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τυχόν ενεχυριασμένη ασφάλιση που χρησιμοποιείται για τον μετριασμό των κινδύνων, σε σχέση με τις απαιτήσεις για την χρήση εξασφαλίσεων όπως αυτές καθορίζονται στη διάθεση ανάληψης κινδύνου, στις πολιτικές και στις διαδικασίες του ιδρύματος. Η αξιολόγηση συμπεριλαμβάνει το έλεγχο της αποτίμησης και της κυριότητας, και τον έλεγχο του συνόλου της σχετικής τεκμηρίωσης (π.χ. εάν το περιουσιακό στοιχείο έχει καταχωρηθεί στα κατάλληλα μητρώα).

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τυχόν εγγυήσεις, συμβάσεις, όρους αρνητικών δεσμεύσεων, ρήτρες μη μεταβίβασης και συμφωνίες εξυπηρέτησης χρέους που χρησιμοποιούνται για τον μετριασμό του κινδύνου. Τα ιδρύματα θα πρέπει επίσης να εξετάζουν εάν η αξία της εξασφάλισης σχετίζεται κατά κάποιον τρόπο με την επιχειρηματική δραστηριότητα του δανειολήπτη ή με την ικανότητα δημιουργίας ταμειακών ροών.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν την κεφαλαιακή διάρθρωση του δανειολήπτη και τις πιστωτικές ενισχύσεις, όπως ασφάλειες ενυπόθηκων δανείων, συμφωνίες ανάληψης χρέους ( take-out commitments) και εγγυήσεις εξόφλησης από εξωτερικές πηγές.

Εάν μια δανειακή σύμβαση περιλαμβάνει οποιαδήποτε μορφή εγγυήσεων από τρίτους, τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν το επίπεδο προστασίας που παρέχεται από την εγγύηση και, κατά περίπτωση, να διενεργούν αξιολόγηση πιστοληπτικής ικανότητας του εγγυητή εφαρμόζοντας τις σχετικές διατάξεις των παρουσών κατευθυντήριων γραμμών ανάλογα με το εάν ο εγγυητής είναι φυσικό πρόσωπο ή επιχείρηση. Η αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας του εγγυητή θα πρέπει να είναι ανάλογη προς το μέγεθος της εγγύησης σε σχέση με το δάνειο και τον τύπο του εγγυητή.

Εάν, στις συναλλαγές κοινοπρακτικού δανεισμού ή χρηματοδότησης έργων, η ροή πληρωμών περνάει μέσω τρίτου στις συναλλαγές, π.χ. ένας εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος, τα ιδρύματα (ή εξουσιοδοτημένοι επικεφαλής διαμεσολαβητές ή οι διορισμένοι αντιπρόσωποί τους) θα πρέπει να αξιολογούν την αξιοπιστία του αντιπροσώπου. Για διασυνοριακές πράξεις δανεισμού και χρηματοδότησης σχεδίων, ο πράκτορας θα πρέπει να είναι ο μοναδικός εκδότης εγγυήσεων, πιστωτικών επιστολών ή παρόμοιων εγγράφων που εκδίδονται για λογαριασμό του προμηθευτή στη συναλλαγή. 5.2.7 Δανεισμός για εμπορικά ακίνητα

Κατά την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας των δανειοληπτών σε περιπτώσεις δανεισμού που αφορά εμπορικά ακίνητα, εκτός από τα γενικά κριτήρια για την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας που αναφέρονται στο τμήμα 5.2.5 και στο τμήμα 5.2.6 , τα ιδρύματα θα πρέπει να εφαρμόζουν τα ειδικά κριτήρια που ορίζονται στο εν λόγω τμήμα. Κατά την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας των δανειοληπτών σε περιπτώσεις δανείων που αφορούν εμπορικά ακίνητα τα οποία θα χρησιμοποιήσει ο δανειολήπτης που κατέχει το ακίνητο για την πραγματοποίηση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, τα ιδρύματα θα πρέπει να εφαρμόζουν τα κριτήρια που ορίζονται στο τμήμα 5.2.5 και στο τμήμα 5.2.6 μόνο.

Τα ιδρύματα πρέπει να αξιολογούν και να επαληθεύουν την εμπειρία του δανειολήπτη σε σχέση με τον τύπο, το μέγεθος και τη γεωγραφική θέση των δανείων που αφορούν εμπορικά ακίνητα. Όταν ο δανειολήπτης είναι φορέας ειδικού σκοπού που χρηματοδοτείται από άλλη οντότητα, τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν την εμπειρία της χρηματοδοτούσας οντότητας σε σχέση με τον τύπο, το μέγεθος και τη γεωγραφική θέση των δανείων που αφορούν εμπορικά ακίνητα.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να προβούν σε αξιολόγηση της ικανότητας παραγωγής εισοδήματος του ακινήτου και σε αξιολόγηση της προοπτικής αναχρηματοδότησης. Οι εν λόγω αξιολογήσεις θα πρέπει να αντιπροσωπεύουν την καθορισμένη προθεσμία του δανείου που αφορά εμπορικό ακίνητο στο πλαίσιο της εν λόγω αίτησης χορήγησης δανείου.

Κατά την αξιολόγηση της ικανότητας εξόφλησης του δανειολήπτη, τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν, κατά περίπτωση:

• α. τη βιωσιμότητα των ταμειακών ροών·
• β. την ποιότητα των μισθωτών, τον αντίκτυπο των μεταβολών στα τρέχοντα έσοδα από μισθώματα στο χρονοδιάγραμμα απόσβεσης του δανείου, τους όρους μίσθωσης, τη διάρκεια των μισθώσεων, τις ληκτότητες και τους όρους, καθώς και το ιστορικό πληρωμών του μισθωτή εάν υπάρχει ήδη·
• γ. τις προοπτικές νέας μίσθωσης, τις ταμειακές ροές που απαιτούνται για την εξυπηρέτηση του δανείου σύμφωνα με τη δανειακή σύμβαση εάν υπάρχουν ανάγκες νέας μίσθωσης, εάν ισχύει, την απόδοση του περιουσιακού στοιχείου σε περίοδο οικονομικής ύφεσης και τις διακυμάνσεις των αποδόσεων του μισθίου με την πάροδο του χρόνου, προκειμένου να αξιολογείται η παρουσία υπερβολικά συμπιεσμένων αποδόσεων·
• δ. τις αναγκαίες κεφαλαιουχικές δαπάνες επί του ακινήτου καθ’ όλη τη διάρκεια του δανείου.

Κατά την αξιολόγηση των προοπτικών εκ νέου μίσθωσης οποιουδήποτε ακινήτου, τα ιδρύματα θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τη ζήτηση των μισθωτών για το εν λόγω ακίνητο, έχοντας υπόψη την προσφορά συγκρίσιμων ακινήτων, τους όρους και τις προδιαγραφές του ακινήτου, την τοποθεσία του ακινήτου και την εγγύτητα με σχετικές υποδομές που εξυπηρετούν το ακίνητο.

Όταν χορηγούνται δάνεια εμπορικών ακινήτων για τα οποία καταβάλλονται μόνο οι τόκοι, τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τις ταμειακές ροές των ακινήτων για να υποστηρίξουν ένα επίπεδο απόσβεσης ισοδύναμο με τον προβλεπόμενο οικονομικό κύκλο ζωής του ακινήτου, να εκκαθαρίζουν το αρχικό ποσό και τους τόκους του δανείου σε περίπτωση αύξησης του δείκτη δανείου - αξίας (LTV) για το ακίνητο ή σε τακτικό επίπεδο LTV στη σχετική αγορά. Τα ιδρύματα θα πρέπει επίσης να εξετάζουν μια τέτοια ανάλυση όταν οι δανειολήπτες έχουν πρόσθετες πιστωτικές ενισχύσεις, π.χ. διαθέσιμα περιουσιακά στοιχεία που είναι νομικά εκτελεστά εντός εύλογου χρονικού διαστήματος.

Για τους σκοπούς της ανάλυσης ευαισθησίας υπό δυσμενείς συνθήκες αγοράς και ιδιοσυγκρατικά συμβάντα, τα ιδρύματα πρέπει, εκτός από τα συμβάντα που προσδιορίζονται στο τμήμα 5.2.5 και στο τμήμα 5.2.6, να λαμβάνουν υπόψη τους κατά περίπτωση τα ακόλουθα:

• α. νέα μίσθωση, συμπεριλαμβανομένης της αλλαγής των τιμών μίσθωσης, της διάρκειας της μίσθωσης σε σχέση με τις χρεώσεις εξυπηρέτησης των δανείων, της αύξησης των ποσοστών κενών ακινήτων, των δαπανών συντήρησης και ανακαίνισης, των περιόδων μη καταβολής μισθώματος και των κινήτρων μίσθωσης.
• β. τους κινδύνους και τις καθυστερήσεις που συνδέονται με την αναχρηματοδότηση·
• γ. τον κίνδυνο κεφαλαιακών δαπανών·
• δ. άλλα σχετικά κριτήρια.

5.2.8 Δανεισμός για την ανάπτυξη ακινήτων

Κατά την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας των δανειοληπτών σε περιπτώσεις δανεισμού για την ανάπτυξη ακινήτων, εκτός από τις γενικές διατάξεις για την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας που αναφέρονται στο τμήμα 5.2.5 και στο τμήμα 5.2.6 , τα ιδρύματα θα πρέπει να εφαρμόζουν τις ειδικές διατάξεις που ορίζονται στο εν λόγω τμήμα.

Η αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας πρέπει να καλύπτει, ανάλογα με τον κύκλο ζωής του δανείου, τόσο τη φάση ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένων των σταδίων της, όσο και τη φάση μετά την ολοκλήρωση της ανάπτυξης, όταν το σχέδιο μετατρέπεται σε δάνειο που αφορά εμπορικό ακίνητο. Το τελευταίο στάδιο θα πρέπει να αξιολογηθεί ως δανεισμός που αφορά εμπορικό ακίνητο, σύμφωνα με τις διατάξεις των παρουσών κατευθυντήριων γραμμών.

Κατά την αξιολόγηση της φάσης ανάπτυξης, τα ιδρύματα θα πρέπει να αποδείξουν ότι ο δανειολήπτης:

• α. έχει εύλογο επιχειρηματικό σχέδιο, συμπεριλαμβανομένου ενός σκεπτικού για την ανάπτυξη και την πρόβλεψη του συνόλου των δαπανών που σχετίζονται με την ανάπτυξη και επαληθεύονται από ανεξάρτητο εμπειρογνώμονα·
• β. έχει πρόσβαση σε κατασκευαστές, αρχιτέκτονες, μηχανικούς και εργολάβους, για την κατασκευή του ακινήτου·
• γ. έχει αποκτήσει ή είναι σε θέση να αποκτήσει στο μέλλον όλες τις απαραίτητες άδειες και πιστοποιητικά για την κατασκευή, καθώς το έργο εξελίσσεται και πριν την(τις) εκταμίευση( - εις).

Τα ιδρύματα θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι ο υπολογισμός των δαπανών που συνδέονται με την ανάπτυξη περιλαμβάνει ενδεχόμενες υπερβάσεις κόστους. Οι απρόβλεπτες δαπάνες θα πρέπει να περιλαμβάνονται στο πιστωτικό όριο η στα ίδια κεφάλαια. Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν το ύψος των ταμειακών διαθεσίμων και του προφίλ ρευστότητας του δανειολήπτη, ώστε να εξασφαλίζεται ότι ο δανειολήπτης έχει τη δυνατότητα να χρηματοδοτεί απρόβλεπτες δαπάνες για υπέρβαση του κόστους και τυχόν καθυστερήσεις πέραν των απρόβλεπτων δαπανών.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να προβαίνουν σε αξιολόγηση της σκοπιμότητας οποιασδήποτε προβλεπόμενης πρόβλεψης των καθαρών πωλήσεων, όσον αφορά τόσο την αξία όσο και τον όγκο των πωλήσεων καθώς και τις προθεσμίες.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να πραγματοποιούν επιτόπιες επισκέψεις, κατά περίπτωση συνοδεία ενός προσώπου με τα κατάλληλα προσόντα, προκειμένου να επαληθεύουν τα κύρια στοιχεία της εγκατάστασης, συμπεριλαμβανομένων των ιδιαιτεροτήτων της πρόσβασης και της εγκατάστασης, και να διατηρούν περίληψη της επίσκεψης στο αρχείο του δανειολήπτη.

Εκτός από την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας του δανειολήπτη, τα ιδρύματα θα πρέπει κατά περίπτωση (π.χ. σε περιπτώσεις ανάγκης για κεφαλαιακή ενίσχυση με ίδια κεφάλαια), να αξιολογούν τους επενδυτές, οι οποίοι συμμετέχουν στο έργο με ίδια κεφάλαια, εστιάζοντας στην αξιολόγηση της οικονομικής τους θέσης, της σχετικής εμπειρογνωμοσύνης και της πείρας σε παρόμοια έργα, καθώς και την ευθυγράμμιση των συμφερόντων μεταξύ των επενδυτών ιδίων κεφαλαίων και των ιδρυμάτων που χορηγούν δάνεια για το ίδιο έργο.

5.2.9 Συναλλαγές με μόχλευση

Κατά την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας των δανειοληπτών σε περιπτώσεις συναλλαγών με μόχλευση, εκτός από τις γενικές διατάξεις για την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας που αναφέρονται στο τμήμα 5.2.5 και στο τμήμα 5.2.6 , τα ιδρύματα θα πρέπει να προσδιορίζουν την υπερβολική μόχλευση κατά την έκδοση, που ορίζεται ως ποσοστό: του συνολικού χρέους προς τα Κέρδη Προ Φόρων, Τόκων και Αποσβέσεων (EBITDA). Οι συναλλαγές με υπερβολική μόχλευση θα πρέπει να παραμείνουν έκτακτες (και θα πρέπει να συνάδουν με τη διάθεση ανάληψης κινδύνου ενός ιδρύματος) και να εντάσσονται στο πλαίσιο της ανάθεσης πίστωσης και της κλιμάκωσης της διαχείρισης κινδύνου ενός ιδρύματος.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να διεξάγουν συνολική αξιολόγηση της ικανότητας του δανειολήπτη να προβεί σε εξόφληση ή σε ανακεφαλαιοποίηση σε βιώσιμα επίπεδα χρέους εντός εύλογου χρονικού διαστήματος 5.2.10 Χρηματοδότηση θαλάσσιων μεταφορών

Κατά την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας των δανειοληπτών σε περιπτώσεις χρηματοδότησης σκαφών, εκτός από τις γενικές διατάξεις για την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας που αναφέρονται στο τμήμα 5.2.5 και στο τμήμα 5.2.6 , τα ιδρύματα θα πρέπει να εφαρμόζουν τα ειδικά κριτήρια που ορίζονται στο εν λόγω τμήμα. Συγκεκριμένα, τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τα εξής:

• α. την αναλογία κερδών/κόστους του σκάφους (κόστος λειτουργίας, συμπεριλαμβανομένης της ασφάλειας, των μισθών, της συντήρησης, των λιπαντικών και των τόκων)·
• β. την αναλογία τρέχουσας ηλικίας του σκάφους/αναμενόμενης ωφέλιμης ζωής του·
• γ. τα χαρακτηριστικά του στόλου του δανειολήπτη σε σχέση με τον παγκόσμιο πληθυσμό στόλου (το μέγεθος της νέας κατασκευαστικής δραστηριότητας, ο αριθμός των παροπλισμένων σκαφών, ο αριθμός των σκαφών που διαλύονται για κάθε τμήμα και η ηλικία των σκαφών θα καθορίζει την πλεονάζουσα χωρητικότητα και θα επηρεάζει τους ναύλους)·
• δ. τις αποτιμήσεις πλοίων με ή χωρίς περικοπή (εάν περιλαμβάνονται ως πηγή αποπληρωμής), ώστε να αντανακλούν το κόστος πώλησης, την αξία του χρήματος στον χρόνο και τις αβεβαιότητες σχετικά με τη ρευστότητα και την εμπορευσιμότητα του περιουσιακού στοιχείου, εκτός εάν οι μεμονωμένες αποτιμήσεις δεν είναι δυνατές, εάν τα πλοία χρησιμοποιούνται στο πλαίσιο ενός μεγαλύτερου στόλου με πολύ διαφορετικούς τύπους κερδών.

Τα ιδρύματα θα πρέπει επίσης να εξετάζουν άλλους παράγοντες, όπως η προσφορά και ζήτηση στην αγορά του συγκεκριμένου τύπου σκάφους, τα υφιστάμενα και τα μελλοντικά εμπορικά πρότυπα για τον συγκεκριμένο τύπο σκάφους, την αναγκαιότητα να είναι το δάνειο χωρίς δικαίωμα αναγωγής ή να έχει εγγυήσεις ή μακροπρόθεσμη ναύλωση με αποδεκτό τελικό χρήστη και εάν ο πλοιοκτήτης μπορεί να παράσχει άλλους τίτλους, όπως εκχωρήσεις ναύλων και ασφάλειες, χρεώσεις μετοχών και παροχή χρηματικών εξασφαλίσεων ή υποθήκες άλλων περιουσιακών στοιχείων, όπως τα ακίνητα και τα αδελφά σκάφη.

Στην περίπτωση των δανείων στη ναυπηγική βιομηχανία, τα ιδρύματα θα πρέπει να αποδεικνύουν ότι ο δανειολήπτης:

• α. έχει ένα εύλογο επιχειρηματικό σχέδιο, συμπεριλαμβανομένου ενός σκεπτικού για την ανάπτυξη και μιας πρόβλεψης όλων των συναφών δαπανών που επαληθεύει ένας ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας·
• β. έχει πρόσβαση σε κατασκευαστές, αρχιτέκτονες ναυπηγούς, μηχανικούς και ναυπηγικές εταιρίες
• γ. έχει αποκτήσει ή είναι σε θέση να αποκτήσει στο μέλλον όλες τις απαραίτητες άδειες και πιστοποιητικά για την κατασκευή, καθώς το έργο εξελίσσεται. 5.2.11 Χρηματοδότηση έργου

Κατά την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας των δανειοληπτών σε περιπτώσεις χρηματοδότησης έργων, εκτός από τις γενικές διατάξεις για την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας που αναφέρονται στο τμήμα 5.2.5 και στο τμήμα 5.2.6 , τα ιδρύματα θα πρέπει να εφαρμόζουν τα ειδικά κριτήρια που ορίζονται στο εν λόγω τμήμα.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν την κύρια πηγή εξόφλησης του δανείου, το οποίο είναι το εισόδημα που παράγεται από τα περιουσιακά στοιχεία (έργο) που χρηματοδοτούνται. Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τις ταμειακές ροές που συνδέονται με το έργο, συμπεριλαμβανομένης της μελλοντικής παραγωγικής ικανότητας μετά την ολοκλήρωση του έργου, λαμβάνοντας υπόψη τους ισχύοντες κανονιστικούς ή νομικούς περιορισμούς (π.χ. ρύθμιση τιμών, ρύθμιση συντελεστή απόδοσης, έσοδα που υπόκεινται σε συμβάσεις πάγιας χρέωσης, περιβαλλοντική νομοθεσία και κανονισμοί που επηρεάζουν την αποδοτικότητα ενός έργου).

Στο μέτρο του δυνατού, τα ιδρύματα θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι όλα τα περιουσιακά στοιχεία του έργου και οι υφιστάμενες και μελλοντικές ταμειακές ροές και οι λογαριασμοί δεσμεύονται στο ίδρυμα που παρέχει τον δανεισμό ή στον αντιπρόσωπο/ασφαλιστή σε περίπτωση κοινοπρακτικής διαπραγμάτευσης/club deal. Εάν συσταθεί φορέας ειδικού σκοπού για το έργο, τα μερίδια του εν λόγω φορέα ειδικού σκοπού θα πρέπει να δεσμευτούν στο ίδρυμα, ώστε το ίδρυμα/ο αντιπρόσωπος να πάρει στην κατοχή του την εταιρεία, εάν χρειαστεί. Στις περιπτώσεις κοινοπρακτικών συναλλαγών/club deals, οι συμφωνίες μεταξύ πιστωτικών φορέων θα πρέπει να ρυθμίζουν την πρόσβαση κάθε πιστωτή σε δεσμευμένα κονδύλια και περιουσιακά στοιχεία.

Κατά την αξιολόγηση της φάσης ανάπτυξης του έργου, τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν εάν ο δανειολήπτης:

• α. έχει εύλογο επιχειρηματικό σχέδιο, συμπεριλαμβανομένου ενός σκεπτικού για την ανάπτυξη και την πρόβλεψη του συνόλου των δαπανών που σχετίζονται με την ανάπτυξη και επαληθεύονται από ανεξάρτητο εμπειρογνώμονα·
• β. έχει πρόσβαση σε κατασκευαστές, αρχιτέκτονες, μηχανικούς και εργολάβους, για το έργο·
• γ. έχει αποκτήσει ή είναι σε θέση να αποκτήσει στο μέλλον όλες τις απαραίτητες άδειες και πιστοποιητικά για την κατασκευή, καθώς το έργο εξελίσσεται.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι ο υπολογισμός των δαπανών που συνδέονται με την ανάπτυξη, όπως παρέχεται από τον δανειολήπτη, περιλαμβάνει ενδεχόμενες υπερβάσεις κόστους. Οι εν λόγω απρόβλεπτες δαπάνες θα πρέπει να περιλαμβάνονται στο πιστωτικό όριο η στα ίδια κεφάλαια. Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν το ύψος των ταμειακών διαθεσίμων και του προφίλ ρευστότητας του δανειολήπτη ή των επενδυτών ιδίων κεφαλαίων ώστε να εξασφαλίζεται ότι έχουν τη δυνατότητα να χρηματοδοτούν απρόβλεπτες δαπάνες για υπέρβαση του κόστους και τυχόν καθυστερήσεις πέραν των απρόβλεπτων δαπανών.

Εκτός από την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας του δανειολήπτη, τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τους επενδυτές οι οποίοι συμμετέχουν στο έργο με ίδια κεφάλαια, εστιάζοντας, κατά περίπτωση, στην αξιολόγηση της οικονομικής τους θέσης, της σχετικής εμπειρογνωμοσύνης και της πείρας σε παρόμοια έργα, της ικανότητας και της προθυμίας τους να υποστηρίξουν το έργο καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου.