4.1 Specifieke overwegingen voor elk overdrachtsinstrument

Indien een afwikkelingsstrategie het instrument van verkoop van de onderneming omvat, moeten de afwikkelingsautoriteiten, als onderdeel van de afwikkelingsplanning, het uitvoeringsrisico van asset deals en aandelentransacties evalueren⁵ , en de minst ingrijpende transactie overwegen waarmee de afwikkelingsdoelstellingen het best kunnen worden bereikt, in overeenstemming met de paragrafen 10 tot en met 15.

⁵ Een aandelentransactie bestaat uit een overdracht (zoals gedefinieerd in artikel 63, lid 1, punt c), van Richtlijn 2014/59/EU) van eigendomsinstrumenten (zoals gedefinieerd in artikel 2, lid 1, punt 61), van Richtlijn 2014/59/EU) aan een ontvanger (zoals gedefinieerd in artikel 2, lid 1, punt 80), van Richtlijn 2014/59/EU), terwijl een asset deal een overdracht (zoals gedefinieerd in artikel 63, lid 1, punt d), van Richtlijn 2014/59/EU) is van activa, rechten en/of passiva aan een ontvanger (zoals gedefinieerd in artikel 2, lid 1, punt 80), van Richtlijn 2014/59/EU).

Voor aandelentransacties dienen instellingen te analyseren hoe de overdrachtsperimeter de interesse van de markt wekt, gezien het doel om de verkoopprijs voor de overdrachtsperimeter zoveel mogelijk te maximaliseren, rekening houdend met de planning van het herstel, vergelijkbare transacties, waarderingsreferenties of marktontwikkelingen. Vervolgens moeten de instellingen het resultaat van deze analyse meedelen aan de afwikkelingsautoriteiten, zodat zij daarmee rekening kunnen houden bij hun beoordeling van de overdraagbaarheid in het kader van de afwikkelingsplanning. Deze beoordeling dient rekening te houden met, indien beschikbaar, de activiteiten, het bedrijfsmodel, de financiële prestaties, de cliëntenrelaties, de distributiekanalen en de geografische verdeling van de overdrachtsperimeter.

Voor asset deals moeten instellingen analyseren in welke mate de overdrachtsperimeter de interesse van de markt wekt, door aanvullende elementen in aanmerking te nemen die de perimeter aantrekkelijker zouden maken voor de verkrijger, met inbegrip van contanten, andere liquide middelen en uitstaande leningen. Vervolgens moeten zij het resultaat van deze analyse aan de afwikkelingsautoriteiten meedelen, zodat zij daarmee rekening kunnen houden bij hun beoordeling van de overdraagbaarheid in het kader van de afwikkelingsplanning.

Overeenkomstig paragraaf 11 van deze richtsnoeren moeten de instellingen helpen bij het identificeren van de beschikbare mogelijkheden om de definitie van de overdrachtsperimeter te verbeteren, teneinde de uitvoering van de overdracht te vergemakkelijken. Instellingen moeten met name nagaan of de overdrachtsperimeter kan worden vereenvoudigd om de uitvoeringsrisico’s bij afwikkeling te beperken. Instellingen moeten ook kijken naar de opties die kunnen worden toegepast op de definitie van de overdrachtsperimeter om het succes van de overdracht te maximaliseren, zoals garanties voor een portefeuille van activa (artikel 101, lid 1, punt a), van Richtlijn 2014/59/EU) of “uitzonderingen” van bepaalde ongewenste activa, rechten en/of passiva die niet nodig zijn voor de continuïteit van kritieke functies en/of kernbedrijfsonderdelen, waarbij gebruik wordt gemaakt van de identificatie van eenheden van de overdrachtsperimeter overeenkomstig paragraaf 21.

Instellingen moeten ook de marktcapaciteit voor het absorberen van de overdrachtsperimeter analyseren, waarbij zij het bestaan van derde investeerders met voldoende middelen beoordelen, in het geval van kredietinstellingen met een overschot aan kapitaal en/of voldoende markttoegang, alsmede eerdere integratie-ervaring en geschiktheid met betrekking tot concurrentie en strategische overwegingen. De instellingen moeten de uitkomst van deze analyse vervolgens meedelen aan de afwikkelingsautoriteiten.

De afwikkelingsautoriteiten moeten de in de paragrafen 18 en 25 van deze richtsnoeren beschreven procedure aanwenden om na te gaan of verschillende potentiële verwervers voor verschillende delen van de overdrachtsperimeter in aanmerking komen, afhankelijk van de betrokken markten, hun absorptiecapaciteit of de geografie van de activiteiten, teneinde de kans van slagen van de overdrachtsstrategie te maximaliseren en de afwikkelbaarheid te ondersteunen. Zo nodig moeten de afwikkelingsautoriteiten, in overeenstemming met artikel 39, lid 1, van Richtlijn 2014/59/EU, overwegen de overdrachtsperimeter in eenheden op te splitsen om de afwikkelingsstrategie beter af te stemmen op de onvoorziene afwikkelingsomstandigheden en de verschillende mogelijke scenario’s die moeten worden getest.

Voor zover mogelijk, en om de afwikkelbaarheid verder te verbeteren, moeten instellingen de potentiële perimeterverschuivingen analyseren die zich kunnen voordoen terwijl de bedrijfsactiviteiten van de instelling zich ontwikkelen en de economische omstandigheden veranderen, en de resultaten van deze analyse aan de afwikkelingsautoriteiten meedelen. Er moet zoveel mogelijk rekening worden gehouden met structurele veranderingen en voorspelbare gevolgen. Er moet ten minste rekening worden gehouden met het effect van de herstelmogelijkheden op de activa, rechten en/of passiva die in aanmerking komen voor de kern (eerste laag) van de overdrachtsperimeter op basis van de paragrafen 13, a, 19 en 20 van deze richtsnoeren.

4.1.2 Overbruggingsinstelling

De afwikkelingsautoriteiten moeten rekening houden met de doelstellingen en de exitstrategie van de overbruggingsinstelling, gelet op het overwogen scenario, wanneer zij de methode vaststellen voor het definiëren van de perimeter die aan een overbruggingsinstelling moet worden overgedragen, met inachtneming van de paragrafen 10 tot en met 13 van deze richtsnoeren. Met name kan de kern (eerste laag) van de overdrachtsperimeter anders worden gedefinieerd indien de overbruggingsinstelling wordt opgericht om de vereiste splitsing binnen de instelling verder door te voeren, of om activa, rechten en passiva van verschillende aan afwikkeling onderworpen instellingen te verzamelen overeenkomstig artikel 40, lid 1, van Richtlijn 2014/59/EU, of indien de overbruggingsinstelling als geheel of in delen moet worden verkocht overeenkomstig artikel 41, lid 2, van Richtlijn 2014/59/EU.

Instellingen dienen de afwikkelingsautoriteiten te ondersteunen door te testen of de definitie van de overdrachtsperimeter van toepassing is (overeenkomstig paragraaf 12, punt b), en paragraaf 15 van deze richtsnoeren), door de beoordeling van het uitvoeringsrisico te ondersteunen, door advies te geven over een mogelijke versterking van de overdrachtsperimeter en door na te gaan of de markt bereid en in staat is de overdrachtsperimeter te absorberen. Dit draagt ertoe bij dat de afwikkelingsautoriteiten de verhandelbaarheid van de overbruggingsinstelling maximaliseren en de keuze van dit afwikkelingsinstrument in de afwikkelingsplannen ondersteunen.

Instellingen moeten het risicoprofiel van in aanmerking komende activa, rechten en passiva van de overdrachtsperimeter beoordelen en dienen de afwikkelingsautoriteiten te steunen bij hun beoordeling van de verenigbaarheid ervan met de levensvatbaarheid van de overbruggingsinstelling, die bedoeld is om kritieke functies te blijven vervullen. Uiteindelijk mag het risicoprofiel (met inbegrip van krediet-, markt- of operationeel risico) van de overdrachtsperimeter de levensvatbaarheid van de overbruggingsinstelling niet in gevaar brengen voordat deze aan het verkoopproces wordt onderworpen.

Indien de overbruggingsinstelling is opgezet om slechts één instelling te ondersteunen, moet de instelling de afwikkelingsautoriteit ondersteunen bij het beoordelen van de kalibratie van de overdrachtsperimeter, door ervoor te zorgen dat de waarde van de passiva, overeenkomstig artikel 40, lid 3, van Richtlijn 2014/59/EU, de waarde van de door de instelling in afwikkeling overgedragen of uit andere bronnen afkomstige activa niet overschrijdt, en moet de afwikkelingsautoriteit de gevolgen van de overdrachtsperimeter voor de kapitaal- en liquiditeitspositie van de overbruggingsinstelling beoordelen. Om te zorgen voor een evenwichtige liquiditeitspositie van de overbruggingsinstelling moet het looptijdprofiel van de activa in overeenstemming zijn met de looptijd van de passiva en moet bijzondere aandacht worden besteed aan de totale rentevoet van de passiva in vergelijking met de totale rentevoet van de activa.

Teneinde de afwikkelbaarheid verder te vergroten, dienen instellingen de afwikkelingsautoriteiten te ondersteunen bij het beoordelen van de mogelijke verschuivingen in de perimeter op basis van de in paragraaf 22 van deze richtsnoeren vastgelegde beginselen die van invloed kunnen zijn op de overdrachtsperimeter als omschreven in de paragrafen 13, a en 23 tot en met 26 van deze richtsnoeren.

De afwikkelingsautoriteiten moeten nagaan onder welke voorwaarden een overdracht terug naar de instelling noodzakelijk en/of voordelig zou zijn met het oog op de afwikkelingsstrategie. Deze overweging moet worden toegepast op het niveau van de eenheid van de overdrachtsperimeter.

De afwikkelingsautoriteiten moeten nagaan of het haalbaar is om een aandelentransactie uit te voeren in het kader van de uitoefening van een overbruggingsinstelling.

4.1.3 Instrument van afsplitsing van activa

Instellingen dienen op basis van de door de afwikkelingsautoriteiten meegedeelde informatie de autoriteiten te wijzen op de activa, rechten en/of passiva die voldoen aan de voorwaarden van artikel 42, lid 5, van Richtlijn 2014/59/EU en de beginselen die zijn vastgelegd in de EBA-richtsnoeren over het instrument van afsplitsing van activa⁶ om na te gaan in hoeverre het instrument van afsplitsing van activa kan worden toegepast overeenkomstig artikel 12, lid 3, punt b), van Richtlijn 2014/59/EU.

⁶ EBA-richtsnoeren voor het bepalen wanneer de liquidatie van de activa of passiva volgens een normale insolventieprocedure nadelige gevolgen voor een of meer financiële markten zou kunnen hebben, overeenkomstig artikel 42, lid 14, van Richtlijn 2014/59/EU (EBA/GL/2015/05).

Instellingen dienen op basis van de richtsnoeren van de afwikkelingsautoriteiten vast te stellen welke posten in de overdrachtsperimeter moeten worden opgenomen, zodat deze aansluiten bij de kenmerken van de vermogensbeheerder zoals die door de afwikkelingsautoriteiten zijn vastgesteld. In dit verband moeten de afwikkelingsautoriteiten overeenkomstig artikel 42, lid 5, punt c), van Richtlijn 2014/59/EU beoordelen of de overdracht noodzakelijk is om de liquidatieopbrengsten te maximaliseren; het bedrijfsmodel van de vermogensbeheerder en de exitstrategie mogen derhalve niet buiten beschouwing worden gelaten. Afwikkelingsautoriteiten moeten er met name op toezien dat:

• - de overdrachtsperimeter in overeenstemming is met het bedrijfsmodel van de vermogensbeheerder, indien reeds opgezet, of dat het bedrijfsmodel van een op te richten vermogensbeheerder in overweging wordt genomen. Vermogensbeheerders kunnen worden opgezet om zich te richten op één activum of om zich te specialiseren in een geografisch gebied;
• - met name in het geval van een vermogensbeheerder die naar verwachting portefeuilles en activiteiten van verschillende instellingen zal overnemen, er sprake is van coherentie tussen de overdrachtsperimeter en de afstotingsstrategie, zodat de liquidatieopbrengsten worden gemaximaliseerd, waardoor waardevernietiging en schaaleffecten worden vermeden;
• - de overdrachtsperimeter de vermogensbeheerder zoveel mogelijk in staat stelt een kritieke omvang te bereiken om te profiteren van schaalvoordelen. De kritieke omvang moet bij voorkeur binnen de proporties blijven van de markt waarop de onderneming actief is;
• - de overdrachtsperimeter de vermogensbeheerder in staat stelt een langetermijnwaarde te realiseren die groter is dan de marktwaarde op de waarderingsdatum in overeenstemming met paragraaf 32 van deze richtsnoeren, hetgeen betekent dat portefeuilles met negatieve langetermijnvooruitzichten zorgvuldig moeten worden overwogen.

De afwikkelingsautoriteiten moeten een methode vaststellen voor de instellingen om de overdrachtsperimeter die bestemd is voor de vermogensbeheerder in het kader van het instrument van afsplitsing van activa zodanig te structureren dat de langetermijnwaarde van de perimeter boven de marktwaarde ligt, teneinde waardevernietiging te voorkomen, de afwikkelingskosten tot een minimum te beperken en de overheidsmiddelen te beschermen (artikel 31, lid 2, van Richtlijn 2014/59/EU). De langetermijnwaarde kan worden geraamd op basis van de actuele marktwaarde voor goed presterende portefeuilles. Het probleem doet zich echter voor bij portefeuilles die aan een bijzondere waardevermindering onderhevig zijn of niet aan de gestelde eisen voldoen; in die gevallen moeten de autoriteiten de verbeteringsperspectieven voor de betrokken portefeuilles en markten beoordelen op basis van beschikbare marktanalyses, voortbouwen op de beoordeling van de toezichthouders en mogelijke combinaties met aan de gestelde eisen beantwoordende activa beoordelen (combinatie van verschillende eenheden overeenkomstig paragraaf 15 van deze richtsnoeren) om het algehele profiel van de overdrachtsperimeter positief te beïnvloeden.

Teneinde de afwikkelbaarheid verder te vergroten, dienen instellingen de afwikkelingsautoriteiten te ondersteunen bij het beoordelen van de mogelijke verschuivingen in de perimeter op basis van de in paragraaf 22 van deze richtsnoeren vastgelegde beginselen die van invloed kunnen zijn op de overdrachtsperimeter.

De afwikkelingsautoriteiten moeten nagaan onder welke voorwaarden een overdracht terug naar de instelling noodzakelijk en/of voordelig zou zijn met het oog op de afwikkelingsstrategie. De genoemde overweging moet worden toegepast op het niveau van de eenheid van de overdrachtsperimeter.