6.3. Ocena ryzyka rynkowego

Oceniając ramy zarządzania ryzykiem rynkowym, właściwe organy powinny sprawdzić między innymi, czy instytucja przestrzega aktów prawnych opublikowanych oddzielnie na stronie internetowej EUNB, o których mowa w ust. 12.

W niniejszych wytycznych odniesienia do „ryzyka rynkowego” będą obejmować wszystkie następujące rodzaje ryzyka, które powinny być przedmiotem oceny właściwych organów:

• a. ryzyko rynkowe wynikające ze wszystkich pozycji bilansowych i pozabilansowych, które są narażone na straty wynikające ze zmian cen rynkowych, tj. ryzykowności pozycji zaliczanych do portfela handlowego, a także ryzyko walutowe i ryzyko cen towarów w portfelu bankowym;
• b. ryzyko strat wynikających ze zmiany korekt wyceny kredytowej w odpowiedzi na zmiany spreadów kredytowych kontrahenta lub cen rynkowych, mających wpływ na wartość godziwą transakcji na instrumentach pochodnych oraz, w stosownych przypadkach, transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych;
• c. ryzyko związane z wyceną instrumentów wycenianych według wartości godziwej w rozumieniu art. 105 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Właściwe organy mogą przeprowadzać mniej szczegółową analizę w odniesieniu do instytucji, które spełniają warunki działalności zaliczanej do portfela handlowego prowadzonej na małą skalę, określone w art. 94 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. W przypadku instytucji

• o ekspozycjach nieistotnych ocena powinna skupiać się na adekwatności zarządzania ryzykiem i strukturze zarządzania oraz na jakości i skuteczności systemów i mechanizmów kontroli.

Właściwe organy powinny uwzględniać wpływ ryzyk ESG na nieodłączne ryzyko rynkowe, a także odpowiedniość ram zarządzania ryzykiem rynkowym i mechanizmów kontroli związanych z ryzykami ESG, przy czym priorytetowo należy traktować ryzyka środowiskowe.

6.3.2. Ocena nieodłącznego ryzyka rynkowego

Za pomocą oceny nieodłącznego ryzyka rynkowego właściwe organy powinny określać główne czynniki wpływające na ekspozycje instytucji na ryzyko i ocenić ryzyko wystąpienia istotnego wpływu na instytucję z perspektywy ostrożnościowej. Aby uzyskać taką wiedzę, właściwe organy powinny najpierw zidentyfikować rodzaje ryzyka rynkowego, na które instytucja jest lub może być narażona, a następnie skupić swoją uwagę na podkategoriach i czynnikach uznawanych za najbardziej istotne dla tej instytucji.

Aby wesprzeć tę analizę, właściwe organy powinny uwzględnić co najmniej produkty, działalność i linie biznesowe danej instytucji. Powinny porównać wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego i ryzyka korekty wyceny kredytowej oraz dodatkową korektę wyceny odliczoną od funduszy własnych instytucji z całkowitymi wymogami w zakresie funduszy własnych. W stosownych przypadkach powinny porównać kapitał wewnętrzny przypisany przez instytucję do tych rodzajów ryzyka z całkowitym kapitałem wewnętrznym. Właściwe organy mogą również uwzględnić relatywną wagę pozycji ryzyka rynkowego w stosunku do aktywów ogółem, relatywną wagę zysków netto z pozycji ryzyka rynkowego w stosunku do przychodów operacyjnych ogółem oraz historyczne zmiany tych danych liczbowych i prognoz. Należy również wziąć pod uwagę strategię instytucji w zakresie działalności rynkowej i związany z nią apetyt na ryzyko. Analizując działalność rynkową, właściwe organy powinny uwzględnić rodzaje ryzyka wymienione w ust. 161, które mogą dotyczyć zarówno portfela handlowego, jak i portfela bankowego.

Charakter i struktura działalności instytucji narażonej na ryzyko

Pierwszym krokiem w ocenie charakteru nieodłącznego ryzyka rynkowego danej instytucji jest spójne i kompleksowe określenie jej ekspozycji na ryzyko rynkowe. Właściwe organy powinny korzystać z dostępnych formularzy na potrzeby sprawozdawczości regulacyjnej, takich jak COREP i FINREP, sprawozdawczości wewnętrznej, wniosków wyciągniętych z oceny innych elementów SREP (takich jak analiza modelu biznesowego) lub wcześniejszych działań nadzorczych, a także zestawień z grupą porównawczą, o ile są one dostępne.

Właściwe organy powinny oprzeć swoją ocenę przede wszystkim na najważniejszych zidentyfikowanych źródłach ryzyka, analizując ich istotność dla instytucji z ostrożnościowego punktu widzenia. Aby ocenić charakter ryzyka rynkowego, właściwe organy powinny wziąć pod uwagę co najmniej następujące podkategorie³⁰ :

• a. ryzyko stopy procentowej (portfel handlowy);
• b. spread kredytowy dla pozycji niesekurytyzacyjnych, spread kredytowy dla pozycji sekurytyzacyjnych (portfel handlowy);
• c. ryzyko cen akcji (portfel handlowy);
• d. ryzyko migracji (dla pozycji podlegających narzutowi z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania)³¹ ;
• e. ryzyko niewykonania zobowiązania (w przypadku działalności podlegającej narzutowi z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania);
• f. ryzyko walutowe, w tym ryzyko przeliczeniowe (zarówno w portfelu handlowym, jak i w portfelu bankowym);
• g. ryzyko cen towarów (portfel handlowy i bankowy);
• h. ryzyko korekty wyceny kredytowej (portfel handlowy i bankowy);
• i. ryzyko wyceny (instrumenty wyceniane według wartości godziwej w portfelu handlowym i bankowym).

³⁰ W załączniku II znajduje się niewyczerpująca lista podkategorii ryzyka rynkowego.

³¹ Ryzyko migracji jest traktowane jako część ryzyka spreadu kredytowego w ramach gruntownego przeglądu portfela handlowego.

Właściwe organy powinny również wziąć pod uwagę:

• a. złożoność produktów finansowych (np. produkty wyceniane za pomocą technik wyceny według modelu, produkty obarczone ryzykiem innym niż ryzyko delta i ryzyko bazowe). Właściwy organ może to ocenić, stosując jako wskaźnik narzut wynikający z ryzyka rezydualnego zgodnie z art. 325u rozporządzenia 575/2013/UE;
• b. płynność ekspozycji instytucji. Właściwy organ może to ocenić, sprawdzając, czy instytucja jest narażona na podkategorie o wysokich horyzontach płynnościowych zgodnie z tabelą 2 w art. 325bd rozporządzenia 575/2013/UE;
• c. koncentrację ryzyka rynkowego w odniesieniu do konkretnych podmiotów, sektorów, gospodarek i klas ryzyka;
• d. stosowanie określonych operacji rynkowych, których ryzyko może nie być w pełni uwzględnione w wymogach w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego (np. transakcje wysokich częstotliwości).

W stosownych przypadkach właściwe organy powinny również uwzględnić wewnętrzne mierniki ryzyka stosowane przez instytucję. Mogą one obejmować wewnętrzny model wartości zagrożonej (VaR) lub oczekiwany niedobór, nieużywane do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych, lub wrażliwość ryzyka rynkowego na różne czynniki ryzyka i potencjalne straty.

Właściwe organy powinny również ocenić zdolność instytucji do uzyskania całościowego obrazu stopnia ryzyka koncentracji rynkowej, na jakie jest ona narażona, wynikającego z ekspozycji na pojedynczy czynnik ryzyka albo z ekspozycji na wiele skorelowanych ze sobą czynników ryzyka, i powinny przy tym zwrócić szczególną uwagę na koncentracje w produktach złożonych i niepłynnych. Właściwe organy powinny dokonać przeglądu własnej oceny koncentracji i pozycji niepłynnych, przeprowadzonej przez instytucję. Właściwe organy powinny wymagać od instytucji ograniczenia ekspozycji wobec danego kontrahenta centralnego w przypadku nadmiernego ryzyka koncentracji lub wyrównania ekspozycji na różnych rachunkach rozliczeniowych zgodnie z art. 7 lit. a) rozporządzenia nr 648/2012.

Przy ustalaniu, czy należy nałożyć P2R w odniesieniu do ryzyka rynkowego, na które narażona jest instytucja, zgodnie z ust. 300, właściwe organy powinny rozważyć, czy metodyka filaru 1 odpowiednio uwzględnia to ryzyko, biorąc pod uwagę, że:

• a. instytucje stosujące alternatywną metodę standardową są zobowiązane w ramach filaru 1 do obliczenia narzutu (narzutu z tytułu ryzyka rezydualnego) w odniesieniu do rodzajów ryzyka związanych ze złożonymi produktami finansowymi, które nie są w wystarczającym stopniu uwzględnione w metodzie opartej na wskaźnikach wrażliwości oraz w narzucie z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania;
• b. instytucje stosujące metodę modeli wewnętrznych lub alternatywną metodę modeli wewnętrznych są zobowiązane do uwzględnienia wszystkich istotnych rodzajów ryzyka w tych modelach wewnętrznych;
• c. wagi ryzyka przewidziane w alternatywnej metodzie standardowej, miary oczekiwanych niedoborów, o których mowa w art. 325bb rozporządzenia 575/2013/UE, oraz miary ryzyka scenariusza warunków skrajnych, o których mowa w art. 325bk rozporządzenia 575/2013/UE w ramach alternatywnej metody modeli wewnętrznych mają na celu uwzględnienie pozycji płynności zgodnie z horyzontem płynności, o którym mowa w tabeli 2 art. 325bd rozporządzenia 575/2013/UE.

Właściwe organy powinny zidentyfikować i przeanalizować – w odniesieniu do pozycji ryzyka rynkowego oraz związanych z nimi zasad zarządzania – wszelkie mechanizmy ustalania cen transferowych między instytucjami mającymi siedzibę w Unii, wchodzącymi w skład grupy z państwa trzeciego, a innymi podmiotami tej grupy mającymi siedzibę poza Unią i nieobjętymi konsolidacją przez jednostkę dominującą z UE. Analiza powinna obejmować:

• a. element ilościowy służący do określenia istotności mechanizmów ustalania cen transferowych w odniesieniu do całkowitego wyniku finansowego z portfela handlowego oraz funduszy własnych instytucji;
• b. element jakościowy służący do oceny, czy skutki tych mechanizmów są przejrzyste dla zarządu instytucji i odpowiednio uwzględnione w systemie zarządzania ryzykiem;
• c. element jakościowy służący do oceny wpływu mechanizmu ustalania cen transferowych na decyzje biznesowe instytucji, w tym sposób, w jaki dynamika ustalania cen transferowych może wpływać na decyzje struktur front office oraz potencjalne konflikty interesów, które mogą powstać w wyniku tych ustaleń.

Właściwe organy powinny określić istotność ustalania cen transferowych w kontekście pozycji portfela handlowego, koncentrując się na mechanizmach ustalania cen transferowych, które spełniają następujące warunki:

• a. dotyczą co najmniej jednego podmiotu z grupy, który ma siedzibę poza Unią i w odniesieniu do którego najwyższy poziom konsolidacji znajduje się poza Unią;
• b. opierają się na metodzie zysku transakcyjnego – lub na jakiejkolwiek podobnej praktyce, która byłaby równoważna pod względem ekonomicznym – zgodnie z którą zyski i straty związane z pozycjami będącymi własnością kilku podmiotów są ponownie dzielone między te podmioty na podstawie marginalnego wkładu „m” każdego podmiotu w kluczowe mierniki określone w mechanizmie ustalania cen.

W przypadku instytucji, o których mowa w ust. 173 lit. a), gdy zyski i straty, przeniesione w wyniku mechanizmu ustalania cen transferowych opartego na metodzie zysku transakcyjnego, są istotne (np. stanowią ponad 5 % zysków i strat wygenerowanych przez instytucję), a ryzyko to nie jest objęte lub w pełni objęte przez P1R, właściwe organy powinny:

• a. uwzględnić to ryzyko przy ustalaniu P2R;
• b. uwzględnić wyniki dotyczące elementów wymienionych w ust. 172, takich jak istotność mechanizmów ustalania cen transferowych, w odniesieniu do wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka rynkowego portfela, którego zyski i straty są wykorzystywane do ustalenia kwoty podlegającej przekazaniu instytucji, a także potencjalne słabe punkty w powiązanych zasadach zarządzania;
• c. określić P2R, który w wystarczającym stopniu pokrywa ryzyko rynkowe nieujęte w ramach P1R, a wynikające z mechanizmu ustalania cen transferowych. W tym celu właściwe organy mogą stosować metodę obliczeniową określoną w załączniku V lub alternatywną metodykę, która zapewnia dokładną ocenę ryzyka nieobjętego P1R i pozwala określić wynikający z tego P2R, przyjmując za punkt odniesienia metodykę zawartą w załączniku V.

Analiza rentowności i testy warunków skrajnych

Właściwe organy powinny przeanalizować historyczną rentowność działalności rynkowej, w tym jej zmienność, tak aby lepiej zrozumieć profil ryzyka rynkowego. Analizę tę można przeprowadzić na poziomie portfela, a także według linii biznesowych, klas aktywów lub jednostek tradingowych, w zależności od istotności i złożoności ekspozycji instytucji (wynikających z analizy modelu biznesowego lub innej analizy nadzorczej).

Właściwe organy powinny dokonać rozróżnienia, z jednej strony, między przychodami handlowymi a przychodami bankowymi (takimi jak prowizje, opłaty klientów itp.), a z drugiej, między zyskami/stratami zrealizowanymi a zyskami/stratami niezrealizowanymi.

W przypadku klas aktywów lub ekspozycji generujących znaczne zyski lub straty właściwe organy powinny oceniać rentowność w porównaniu z poziomem ryzyka zakładanego przez instytucję (np. wartość zagrożona/zyski netto z tytułu aktywów i zobowiązań finansowanych przeznaczonych do obrotu) w celu zidentyfikowania i przeanalizowania ewentualnych niespójności. Tam gdzie to możliwe, właściwe organy powinny porównywać dane liczbowe instytucji z jej wynikami historycznymi i danymi z grupy porównawczej.

Właściwe organy powinny ocenić, czy dana instytucja wdrożyła odpowiednie testy warunków skrajnych w uzupełnieniu jej systemu pomiaru ryzyka. W tym celu powinny uwzględnić następujące elementy:

• a. częstotliwość testów warunków skrajnych;
• b. czy identyfikowane są istotne czynniki zwiększające ryzyko (np. brak płynności/luka cenowa, koncentracja pozycji, rynki jednokierunkowe);
• c. założenia scenariusza warunków skrajnych;
• d. wykorzystanie wyników testów warunków skrajnych wewnątrz instytucji na potrzeby planowania kapitałowego i strategii w zakresie ryzyka rynkowego.

6.3.3. Ocena ram zarządzania ryzykiem rynkowym i mechanizmów jego kontroli

Aby odpowiednio zrozumieć sposób zarządzania ryzykiem rynkowym, dostosowany do profilu ryzyka danej instytucji, właściwe organy powinny dokonać przeglądu ram zarządzania ryzykiem i mechanizmów kontroli stosowanych przez tę instytucję oraz ocenić ich adekwatność do ekspozycji na ryzyko nieodłączne. Na potrzeby tej oceny właściwy organ powinien wykorzystać ustępy zawarte w niniejszej sekcji, korzystając jednocześnie z:

• a. wyniku oceny innych elementów SREP (takich jak analiza modelu biznesowego i obszarów zarządzania);
• b. wyniku oceny, o której mowa w art. 325c rozporządzenia 575/2013/UE, w przypadku instytucji stosujących alternatywną metodę standardową, oraz wyniku oceny przeprowadzonej zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2024/1085, w szczególności w odniesieniu do wymogów, o których mowa w art. 104b, 325bi i 325bj rozporządzenia 575/2013/UE.

Właściwe organy powinny również ocenić polityki i procedury stosowane przez instytucje do przypisywania pozycji do portfela handlowego i portfela bankowego, zgodnie z tytułem 1 rozdziału 3 rozporządzenia 575/2013/UE.

Strategia w zakresie ryzyka rynkowego i apetyt na to ryzyko

Właściwe organy powinny ocenić, czy instytucje dysponują rzetelną, jasno sformułowaną i udokumentowaną polityką w zakresie apetytu na ryzyko, strategią oraz limitami, zatwierdzonymi przez ich organ zarządzający. Przeprowadzając tę ocenę, właściwe organy powinny uwzględnić między innymi rolę organu zarządzającego w ustalaniu, zatwierdzaniu i przeglądzie strategii w zakresie ryzyka oraz apetytu na ryzyko, prawidłowe wdrażanie tej strategii przez organ zarządzający oraz jej adekwatność do danej instytucji, biorąc pod uwagę jej model biznesowy, ogólny apetyt na ryzyko, a także obecne i przyszłe warunki rynkowe oraz sytuację finansową.

Ramy organizacyjne i ramy kontroli wewnętrznej

Właściwe organy powinny ocenić, czy instytucja dysponuje odpowiednimi ramami instytucjonalnymi umożliwiającymi identyfikację, zrozumienie, pomiar, monitorowanie i kontrolę ryzyka rynkowego, a także wystarczającymi (pod względem zarówno jakościowym, jak i ilościowym) zasobami kadrowymi i technicznymi do realizacji wymaganych zadań. W ramach tej oceny właściwe organy powinny wziąć pod uwagę adekwatność zakresów odpowiedzialności za podejmowanie, monitorowanie, raportowanie i kontrolowanie ryzyka rynkowego, zasięg tych zakresów obejmujący całą instytucję, istnienie wyraźnego rozdziału między strukturami front office a back office oraz między komórkami związanymi z podejmowaniem ryzyka a komórkami ds. kontroli, a także powinny wziąć pod uwagę umiejętności i wiedzę fachową zaangażowanego personelu.

Właściwe organy powinny ocenić, czy instytucja posiada jasno określone polityki i procedury identyfikacji ryzyka rynkowego, zarządzania nim, jego pomiaru i kontroli oraz czy są one prawidłowe i spójne ze strategią instytucji w zakresie ryzyka i obejmują wszystkie główne obszary działalności i procesy. Ocena ta obejmuje sprawdzenie, czy te polityki i procedury są wyraźnie sformalizowane, przedstawiane i stosowane jednolicie w całej instytucji.

W szczególności ocena powinna obejmować pozycje, które należy uwzględnić w portfelu handlowym do celów regulacyjnych lub z niego wykluczyć, zasady dotyczące wewnętrznych transakcji zabezpieczających oraz procedury dotyczące nowych rodzajów działalności rynkowej lub produktów.

Właściwe organy powinny ocenić, czy instytucja posiada odpowiednie ramy umożliwiające identyfikację, zrozumienie i pomiar ryzyka rynkowego, stosownie do wielkości i złożoności instytucji, i czy ramy te spełniają odpowiednie wymogi minimalne wynikające z obowiązujących ram prawnych i regulacyjnych.

Właściwe organy powinny ocenić, czy instytucja posiada dostateczne ramy monitorowania i raportowania ryzyka rynkowego, które zapewniają podejmowanie niezwłocznych działań na odpowiednim szczeblu kadry kierowniczej wyższego szczebla lub organu zarządzającego w przypadku wystąpienia naruszeń. System monitorowania powinien obejmować konkretne wskaźniki i mechanizmy uruchamiające skuteczne wczesne ostrzeganie, a także powinien informować organ zarządzający i kadrę kierowniczą wyższego szczebla o aktualnych ekspozycjach i podjętych działaniach w odniesieniu do limitów określonych stosowaną polityką.

Właściwe organy powinny ocenić, czy instytucja dysponuje solidnymi i kompleksowymi systemami limitów i ramami kontroli, obejmującymi rzetelne zabezpieczenia służące ograniczaniu ryzyka zgodnie z jej strategią w zakresie ryzyka i apetytem na ryzyko. Na potrzeby tej oceny właściwe organy powinny zwrócić szczególną uwagę na odpowiedni zakres objęty przez komórki ds. kontroli instytucji (w tym wszystkie podmioty objęte konsolidacją, lokalizacje geograficzne i działalność rynkową), istnienie limitów operacyjnych (w tym indywidualnych limitów na poziomie jednostek tradingowych lub jednostek biznesowych, które należy codziennie monitorować) oraz inne praktyki mające na celu utrzymanie ekspozycji na ryzyko rynkowe na poziomie akceptowalnym przez instytucję zgodnie z jej apetytem na ryzyko i limitami.

Właściwe organy powinny również ocenić, czy proces walidacji wewnętrznej umożliwia prawidłowe i skuteczne weryfikowanie poprawności założeń modelu i identyfikowanie potencjalnych wad w odniesieniu do systemu zarządzania ryzykiem rynkowym. W przypadku instytucji stosujących metody wewnętrzne do ustalania minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego ocena ta powinna opierać się – w miarę dostępności – na informacjach wynikających z już przeprowadzonych działań nadzorczych dotyczących modeli wewnętrznych (takich jak kontrole na miejscu).

Właściwe organy powinny również ocenić funkcjonowanie komórki ds. audytu wewnętrznego pod kątem adekwatności, zakresu i częstotliwości audytów wewnętrznych dotyczących ram zarządzania ryzykiem rynkowym. Audyty te powinny obejmować przegląd głównych elementów systemu zarządzania ryzykiem, jego pomiaru i mechanizmów kontroli w całej instytucji, a także ustalenie, czy wewnętrzne polityki i procedury są zgodne z właściwymi regulacjami zewnętrznymi oraz czy podejmowane są działania w razie jakichkolwiek odstępstw od nich. 6.3.4. Podsumowanie ustaleń, punktacja i środki nadzorcze

rynkowego instytucji. Pogląd ten powinien znaleźć odzwierciedlenie w podsumowaniu ustaleń i punktacji ryzyka przyznanej na podstawie względów wymienionych w tabeli 8. W przypadkach, w których w związku z istotnością niektórych podkategorii ryzyka właściwy organ zdecyduje się ocenić je i przypisać im punktację indywidualnie, należy w możliwie największym stopniu kierować się wskazówkami określonymi we wspomnianej tabeli, na zasadzie analogii.

Tabela 8. Kryteria nadzorcze istotne w przyznawaniu punktacji ryzyka rynkowego Punktacja Pogląd nadzorczy Kryteria związane zarządzania Kryteria związane i mechanizmami z jakością

ryzyka z ryzykiem nieodłącznym kontroli

W poniższej tabeli przedstawiono niewyczerpującą listę środków nadzorczych, jakie właściwe organy mogą zastosować w przypadku stwierdzenia niedociągnięć w ramach zarządzania ryzykiem rynkowym w danej instytucji. Właściwe organy powinny podjąć decyzję co do rodzaju środka na podstawie jego skuteczności w odniesieniu do konkretnego stwierdzonego niedociągnięcia. Właściwe organy mogą zastosować inne środki nadzorcze (w tym środki ilościowe zgodnie z art. 104 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2013/36/UE) lub ich kombinację, jeżeli uznają je za bardziej odpowiednie do usunięcia stwierdzonych niedociągnięć.

Tabela 9. Potencjalne i niewyczerpujące środki nadzorcze dotyczące ryzyka rynkowego Potencjalne środki nadzorcze, jakie mogą zastosować właściwe organy zgodnie z art. 104 ust. 1 lit. b), d), e), f), j), l), m) i n) dyrektywy 2013/36/UE – Właściwe organy mogą wymagać od instytucji, aby: A. poprawiła jakość i częstotliwość raportowania ryzyka rynkowego do organu zarządzającego instytucji i kadry kierowniczej wyższego szczebla; Potencjalne środki nadzorcze, jakie mogą zastosować właściwe organy zgodnie z art. 104 ust. 1 lit. b), d), e), f), j), l), m) i n) dyrektywy 2013/36/UE – Właściwe organy mogą wymagać od instytucji, aby: B. poprawiła efektywność metod wewnętrznych instytucji i jej zdolność w zakresie przeprowadzania testów z użyciem danych historycznych lub testów warunków skrajnych; C. przeprowadzała częstsze i bardziej szczegółowe audyty wewnętrzne dotyczące działalności rynkowej; D. ograniczyła inwestycje w niektóre produkty, jeżeli polityki i procedury instytucji nie gwarantują dostatecznego pokrycia i kontroli ryzyka z ich tytułu; E. zbyła produkty finansowe, jeżeli procesy wyceny stosowane przez instytucję nie pozwalają na uzyskanie ostrożnych wycen, które byłyby zgodne ze standardami rozporządzenia (UE) nr 575/2013; F. obniżyła poziom nieodłącznego ryzyka rynkowego (np. poprzez hedging, sprzedaż aktywów lub zwiększenie wykorzystania instrumentów pochodnych rozliczanych za pośrednictwem kontrahentów centralnych) w przypadku stwierdzenia istotnych braków w systemach pomiaru stosowanych przez instytucję; G. przedstawiła plan stopniowego ograniczenia swojej ekspozycji na ryzyko z tytułu aktywów zagrożonych lub pozycji niepłynnych.