4. Wytyczne dotyczące polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń

1.1. Instytucje powinny opracować i wdrożyć politykę i praktyki w zakresie wynagrodzeń z uwzględnieniem praw i interesów konsumentów. W szczególności instytucje powinny zapewnić, aby pieniężne i/lub niepieniężne formy wynagrodzenia nie zachęcały osób zaangażowanych do faworyzowania własnych interesów lub interesów instytucji ze szkodą dla konsumentów.

1.2. Przy opracowywaniu polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń instytucje powinny rozważyć, czy nie wprowadzają one jakichkolwiek zagrożeń szkodzących konsumentom, oraz powinny zapobiec powstawaniu takich zagrożeń.

1.3. Komórki ds. zasobów ludzkich, funkcjonujące w strukturze instytucji, powinny brać udział w planowaniu oraz opracowywaniu polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń. Ponadto komórki ds. zarządzania ryzykiem i komórki ds. zgodności, o ile istnieją, powinny wnosić skuteczny wkład w opracowywanie polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń.

1.4. Do celów oceny wyników pracy osoby zaangażowanej instytucje powinny zdefiniować w ramach polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń odpowiednie kryteria oceny wyników, z uwzględnieniem praw i interesów konsumentów.

1.5. Przy opracowywaniu polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń instytucje powinny wziąć pod uwagę zarówno jakościowe, jak i ilościowe kryteria ustalania poziomu wynagrodzenia zmiennego w celu zapewnienia właściwego uwzględnienia praw i interesów konsumentów. 1.6. Instytucje nie powinny opracowywać polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń, które:

• a. jedynie łączą wynagrodzenie z celem ilościowym w odniesieniu do oferowania produktów i usług bankowych; lub
• b. faworyzują oferowanie lub sprzedaż konkretnego produktu lub konkretnej kategorii produktów względem innych produktów – na przykład produktów, które są bardziej rentowne dla instytucji lub osoby zaangażowanej - ze szkodą dla konsumenta.

1.7. W przypadku gdy polityka i praktyki w zakresie wynagrodzeń zezwalają na stosowanie wynagrodzenia zmiennego, instytucje powinny zapewnić odpowiednią proporcję stałych i zmiennych składników wynagrodzenia, z uwzględnieniem praw i interesów konsumentów. Ponadto polityka i praktyki w zakresie wynagrodzeń powinny umożliwiać realizowanie elastycznej polityki w zakresie zmiennego wynagrodzenia, w tym niewypłacanie zmiennego wynagrodzenia w stosownych przypadkach.

1.8. Instytucje powinny unikać niepotrzebnie złożonej polityki i praktyk, a także niejasnego łączenia różnych polityk i praktyk.

2.1. Instytucje powinny udokumentować politykę i praktyki w zakresie wynagrodzeń, przechowywać je do celów audytu przez co najmniej pięć lat od daty ostatniego stosowania oraz udostępniać je na wniosek właściwych organów. Dokumentacja powinna obejmować między innymi:

• a) cele polityki i praktyk instytucji w zakresie wynagrodzeń;
• b) osoby zaangażowane, które podlegają zakresowi tej polityki i tych praktyk;
• c) sposób wdrożenia polityki w zakresie wynagrodzeń w praktyce, w tym w szczególności kryteria wypłaty wynagrodzenia zmiennego w przypadku przyznania wynagrodzenia zmiennego.

2.2. Przed zezwoleniem osobom zaangażowanym na oferowanie produktów lub usług bankowych konsumentom należy je poinformować w prosty i przejrzysty sposób o polityce i praktykach w zakresie wynagrodzeń, które mają do nich zastosowanie.

2.3. Polityka i praktyki w zakresie wynagrodzeń powinny być łatwo dostępne dla wszystkich właściwych osób w instytucji.

3.1. Organ zarządzający zatwierdza oraz jest ostatecznie odpowiedzialny za politykę i praktyki instytucji w zakresie wynagrodzeń. 3.2. Organ zarządzający, w razie wątpliwości co do zgodności polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń z niniejszymi wytycznymi, powinien zasięgać rady komisji ds. wynagrodzeń, o ile została ona ustanowiona.

3.3. Jeżeli została ustanowiona komórka ds. zgodności powinna ona potwierdzić, że polityka i praktyki w zakresie wynagrodzeń są zgodne z niniejszymi wytycznymi.

3.4. Zmiany polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń mogą być dokonywane wyłącznie za zgodą organu zarządzającego.

4.1 Instytucje powinny co najmniej raz w roku dokonywać przeglądu swoich polityk i praktyk w zakresie wynagrodzeń w celu zapewnienia zgodności z niniejszymi wytycznymi. W szczególności, w przypadku gdy instytucja stwierdzi, że w wyniku zaprojektowanej polityki i praktyk konsumenci mogą ponieść szkodę (ryzyko rezydualne) w rozumieniu pkt 1.2 niniejszych wytycznych , instytucja powinna przeanalizować, czy takie ryzyko faktycznie może zaistnieć i spowodować szkodę dla konsumentów.

4.2 Jeśli przeprowadzona analiza wykaże, że polityka i praktyki instytucji w zakresie wynagrodzeń nie funkcjonują w zamierzony lub zalecany sposób, instytucja powinna zmienić swoją politykę i swoje praktyki w zakresie wynagrodzeń zgodnie z niniejszymi wytycznymi.

4.3 Instytucje powinny wprowadzić skuteczne mechanizmy kontrolne w celu weryfikacji, czy ich polityki i praktyki w zakresie wynagrodzeń są zgodne z niniejszymi wytycznymi oraz identyfikacji i postępowania w przypadkach niezgodności.