Zasady i względy metod ologiczne

W zależności od stopnia zaawansowania podejścia scenariusze mogą przyjąć postać prostych narracji lub bardziej szczegółowych prognoz ilościowych.

Właściwe organy mogą zdecydować o zastosowaniu tych samych scenariuszy do wszystkich podmiotów finansowych w celu zapewnienia porównywalności lub o dostosowaniu scenariuszy do konkretnych kategorii podmiotów finansowych, biorąc pod uwagę ich profile ryzyka i modele biznesowe.

Podejście odgórne w porównaniu z podejściem oddolnym

Właściwe organy powinny ocenić zalety podejścia odgórnego w porównaniu z podejściem oddolnym i wybrać najbardziej odpowiednią metodę na podstawie konkretnych celów, dojrzałości podmiotów finansowych w zakresie testów warunków skrajnych dotyczących ESG oraz charakteru ekspozycji objętych oceną, biorąc pod uwagę następujące kwestie.

• ▪ Podejście odgórne, w ramach którego właściwe organy centralnie obliczają skutki scenariuszy testów warunków skrajnych, gwarantuje pewien stopień porównywalności między podmiotami finansowymi i zapewnia właściwym organom większą kontrolę nad procesem i metodologi ą, co zmniejsza obciążenie dla sektora.
• ▪ Podejście oddolne, w ramach którego podmioty finansowe same obliczają wpływ scenariuszy testów warunków skrajnych, zapewnia wyższy poziom szczegółowości, co pozwala na uwzględnienie elementów niesystematycznych specyficznych dla niektórych portfeli, kontrahentów i ekspozycji. Sprzyja to również większemu zaangażowaniu w proces przeprowadzania testów warunków skrajnych i pomaga wzmacnia ć odporność podmiotów finansowych.

W przypadku stosowania podejścia oddolnego właściwe organy powinny ustanowić jasne ramy metodologiczne, w celu zapewnienia spójnoś ci oraz równych warunków działania dla wszystkich podmiotów finansowych, w tym uwzględniając zasadę proporcjonalności w odniesieniu do oczekiwań dotyczących stopnia zaawansowania oblicz ania wpływu testu warunków skrajnych.

Można rozważyć podejście hybrydowe, wykorzystujące zalety obu metod. Właściwe organy mogą podjąć decyzję w sprawie odpowiedniego podejścia, kierując się dostępnością danych i strukturą własności modelu oraz biorąc pod uwagę fakt, że konkretne portfele lub działania, takie jak np. ryzyko ubezpieczeniowe, mogą wymagać bardziej szczegółowych danych i modelowania niż jest to wykonalne w ramach podejścia odgórnego.

Poziom szczegółowości

Podejmując decyzję o poziomie szczegółowości, właściwe organy powinny zachować odpowiednią równowagę między prostotą a precyzją, biorąc pod uwagę dostępność danych, ich jakość i dojrzałość metod ologii . Może zaistnieć potrzeba wykorzystania bardziej szczegółowych danych, aby na przykład odpowiednio uwzględnić wpływ ryzyka czynników przejści owych na poziomie działalności lub podmiotu lub wpływ ryzyka fizycznego na poziomie regionalnym/lokalnym.

Właściwe organy powinny wziąć pod uwagę co najmniej następujące wymiary szczegółowości:

• a. Poziom portfela: zróżnicowanie według klasy aktywów (np. kredyty dla przedsiębiorstw, kredyty i pożyczki hipoteczne, zaangażowanie w dług państwowy, akcje i obligacje korporacyjne).
• b. Poziom sektorowy: klasyfikacja na podstawie sektora przemysłu (np. przemysł wysokoemisyjny, energetyka, nieruchomości, rolnictwo). W przypadku konkretnych sektorów można rozważyć większą szczegółowość (np. energia elektryczna, sektor, na który wpływ ma przełomowa technologia, przemysł oparty na paliwach kopalnych). W przypadku nieruchomości można rozważyć rozróżnienie między ekspozycjami na nieruchomości komercyjne i mieszkaniowe.
• c. Poziom geograficzny: podział według regionów (np. poziom NUTS 3) w celu oceny ekspozycji na ryzyko ESG specyficzne dla danej lokalizacji, zwłaszcza ryzyko fizyczne.
• d. Poziom kontrahenta: szczegółowość na poziomie poszczególnych dłużników lub grup dłużników, w przypadku których ryzyko koncentracji jest znaczne.
• e. Kategoria ryzyka: odrębna identyfikacja ryzyk a fizycznego (długotrwałe i gwałtowne zagrożenia klimatyczne), przej ś ciowych czynników ryzyka (polityka, technologia i zmiany rynkowe) oraz innych czynników środowiskowych, społecznych i związanych z ładem korporacyjnym (np. utrata różnorodności biologicznej, zanieczyszczenie środowiska, ryzyk o społeczne i związane z ładem korporacyjnym).

Właściwe organy powinny zdecydować o odpowiednim poziomie szczegółowości danych w zależności od rodzaju aktywów/portfela i celu danego testu. Na przykład w przypadku zaangażowania w dług państwowy wystarczający może być poziom krajowy, natomiast w przypadk u portfeli kredytowych lub ubezpieczeniowych należy rozważyć co najmniej szczegółowość regionalną, a nawet dane geolokalizacyjne, aby ocenić ryzyko fizyczne.

W przypadku analizy funduszy właściwe organy mogą rozważyć, o ile jest to możliwe i zgodne z mającym zastosowanie rozporządzeniem sektorowym, zastosowanie metody opartej na ocenie ze względu na pierwotne ryzyko w odniesieniu do posiadanych tytułów uczestni ctwa funduszy.

Założenia bilansowe

W przypadku testów warunków skrajnych dotyczących ESG właściwe organy powinny zacząć od zastosowania statycznego podejścia bilansowego, które jest powszechnie stosowane w tradycyjnych testach warunków skrajnych. Mogą one jednak wziąć pod uwagę strukturalne skutki planu transformacji podmiotów finansowych, jeżeli jest to wykonalne i stosowne, w zależności od horyzontu czasowego.

W przypadku testów o średnio - i długoterminowym horyzoncie czasowym można zastosować dynamiczne podejście bilansowe (z ograniczeniami lub bez), aby zapewnić większy realizm, potencjalnie koncentrując się na głównych pozycjach bilansu, odzwierciedlających z miany w strukturze portfela (zmieniające się ekspozycje, realokacje aktywów i działania ograniczające ryzyko w odpowiedzi na wstrząsy związane z czynnikami ESG).

Biorąc pod uwagę niepewność co do ścieżek transformacji, zmian polityki i reakcji rynkowych, właściwe organy powinny rozważyć nałożenie na podmioty finansowe wymogu uzasadniania planowanych reakcji, dopilnowując, by korekty bilansowe – takie jak realokacja portfela, zmiany w polityce kredytowej bądź gwarancyjnej lub zmiany w strukturach finansowania – były realistyczne i zgodne z publicznie ujawnionymi strategiami transformacji.

Wszelkie działania zarządcze uznane przez podmioty finansowe należy oceniać na podstawie ich wykonalności, terminowości i potencjalnych niezamierzonych konsekwencji, unikając nadmiernego polegania na optymistycznych założeniach. Właściwe organy powinny zadbać, aby dynamiczne podejście bilansowe z ograniczeniami wzmacniało realizm i perspektywiczny charakter testów warunków skrajnych dotyczących ESG przez uwzględnienie wiarygodnych planów i reakcji kadry zarządzającej, przy jednoczesnym zachowaniu minimalnych zabezpieczeń przed nadmierną elastycznością założeń i zwiększeniu porównywalności wyników testów warunków skrajnych.

Próba podmiotów finansowych

Właściwe organy powinny określić odpowiednią próbę podmiotów finansowych, które będą uczestniczyć w testach warunków skrajnych dotyczących ESG lub w analizie scenariuszy z zakresu ESG, zapewniając wystarczający zakres sektorowy/rynkowy, z uwzględnieniem określonych celów, a w przypadku ocen tematycznych – celu danego testu. W razie potrzeby należy dostosować strukturę testu warunków skrajnych, aby odzwierciedlał on specyfikę różnych kategorii podmiotów finansowych.

Właściwe organy powinny również rozważyć przeprowadzenie ukierunkowanych testów dotyczących określonych podgrup podmiotów, aby wyeliminować konkretne podatności lub zareagować na zmieniające się trendy w zakresie ryzyka ESG.

Proporcjonalność

Właściwe organy powinny stosować zasady proporcjonalności, pozwalając na metodologiczne uproszczenia w odniesieniu do wielkości, charakteru i złożoności działalności podmiotów finansowych, jak również istotności ryzyk a . Zasada proporcjonalności powinna obejmować wymogi dotyczące powiadomienia o stosowaniu wytycznych, koncepcje scenariuszy i oczekiwania dotyczące modelowania, zapewniając odpowiednią równowagę między solidnością analityczną a praktyczną wykonalnością.

Biorąc pod uwagę wczesny etap rozwoju modelowania testów warunków skrajnych dotyczących ESG i dostępnoś ci danych, właściwe organy mogą rozważyć ograniczenie zakresu analizy oraz zapewnienie odpowiedniej równowagi kosztów i korzyści zarówno dla właściwych organów, jak i dla podmiotów finansowych.

Ograniczenia modeli

Właściwe organy powinny zdawać sobie sprawę, że wszystkie modele mają swoje ograniczenia, co dotyczy zwłaszcza rozwijających się modeli ESG. W przypadku testów warunków skrajnych prowadzonych metodą oddolną, aby złagodzić te ograniczenia oraz zwiększyć odporność i wiarygodność testów warunków skrajnych i analizy odporności w zakresie ESG, powinny one stosować analizę uzupełniającą w celu krzyżowej walidacji wyników i zapewnienia ich wiarygodności, stosować techniki analizy porównawczej i krzyżową walidację wyników z wykorzystaniem alternatywnych metodologii.

Właściwe organy powinny zapewnić przydzielenie wystarczających i odpowiednich zasobów ludzkich i materialnych do realizacji tego procesu. Obejmuje to stałe lub doraźne zaangażowanie pracowników posiadających wiedzę fachową w zakresie oceny ryzyka ESG, metodologii testów warunków skrajnych i nadzoru finansowego.

Właściwe organy powinny dysponować możliwościami w zakresie zarządzania danymi i ich zbierania, które zapewniają dostęp do wysokiej jakości danych ESG. Powinny one również stworzyć i utrzymywać infrastrukturę informatyczną, która umożliwi skuteczne zbieran ie danych, określanie odpowiednich scenariuszy i analizę wyników.

Ramy czasowe testów

Właściwe organy powinny ustalić odpowiednie ramy czasowe przeprowadzania testów warunków skrajnych i analiz scenariuszowych w zakresie ESG, wyważając potrzebę zapewnienia kompletności i dokładności z wymogami procesu decyzyjnego. Podmiotom finansowym należ y zapewnić wystarczający czas na zgromadzenie odpowiednich informacji i przeprowadzenie ocen, umożliwiając jednocześnie właściwym organom przeprowadzenie kompleksowego przeglądu i zweryfikowanie dokładności sprawozdawczości.

Struktura tego procesu powinna ułatwiać skuteczną analizę, spójne komunikowanie ustaleń oraz ich integrację z szerszymi ramami nadzorczymi.

Zbieranie danych

W przypadku testów odgórnych właściwe organy powinny w jak największym stopniu polegać na sprawozdawczości obowiązkowej i w stosownych przypadkach wykorzystywać istniejące ramy ujawniania informacji oraz zasoby zewnętrzne. Właściwe organy mogą uznać doraźn e zbieranie danych za niezbędne, uzupełniające źródło informacji. Zakres zebranych informacji powinien ograniczać się do danych wykorzystywanych do analiz i walidacji.

W przypadku luk w danych właściwe organy powinny propagować stosowanie rozsądnych danych zastępczych, szacunków i opinii ekspertów, zachęcając jednocześnie podmioty finansowe do stopniowego zwiększania wewnętrznych zdolności w odniesieniu do danych.

Proces zapewnienia jakości

Należy wdrożyć rygorystyczny proces zapewnienia jakości w celu weryfikacji dokładności, spójności i wiarygodności wyników testów warunków skrajnych. Właściwe organy powinny ustanowić mechanizmy weryfikacji (np. analizę porównawczą lub wzajemne oceny) oceny jakości danych, rzetelności metod ologii oraz – w stosownych przypadkach – adekwatności scenariuszy. W razie potrzeby, aby złagodzić ograniczenia modelu, wyniki ilościowe powinny być uzupełniane oceną ekspercką.

Skuteczny dialog z podmiotami finansowymi

Właściwe organy powinny prowadzić skuteczny i ustrukturyzowany dialog z podmiotami finansowymi przez cały proces przeprowadzania testów warunków skrajnych. Obejmuje to zapewnienie jasnych wytycznych w sprawie oczekiwań, umożliwienie zaangażowania w kluczow ych etapach oraz zapewnienie podmiotom finansowym możliwości wyjaśnienia aspektów metodycznych. Regularna interakcja zwiększy wiarygodność testu i poprawi zdolność podmiotów finansowych do uwzględniania kwestii związanych z ryzykiem ESG w ich własnych rama ch zarządzania ryzykiem.

Koordynacja transgraniczna i na poziomie całego systemu

W stosownych przypadkach i w miarę możliwości właściwe organy powinny koordynować swoje działania w różnych jurysdykcjach, aby umożliwić zharmonizowane podejście do testów warunków skrajnych dotyczących ESG dla transgranicznych grup finansowych. Obejmuje t o współpracę z innymi organami nadzorczymi w celu ujednolicenia metodologii, wymiany najlepszych praktyk i uniknięcia fragmentacji regulacyjnej.