5. Odpowiednia kwota kapitału własnego wniesionego przez dłużnika

Kwotę kapitału własnego wniesionego przez dłużnika w wartości nieruchomości mieszkalnej po jej ukończeniu należy uznać za odpowiednią do celów art. 126a ust. 2 lit. b) rozporządzenia CRR, jeżeli stosunek kwoty kapitału własnego wniesionego przez dłużnika do wartości nieruchomości mieszkalnej po jej ukończeniu wynosi co najmniej 25%.

Do celów pkt 19 niniejszych wytycznych tylko inwestycje, które zostały dokonane przez dłużnika w nieruchomość, kwalifikują się jako kapitał własny wniesiony przez dłużnika, z którym to kapitałem (o ile istnieje) wiąże się dla dłużnika jedynie roszczenie o wartość rezydualną wobec nieruchomości, czy to w formie użytku własnego nieruchomości, czy to w formie przepływów pieniężnych pochodzących ze sprzedaży lub najmu nieruchomości – przy czym roszczenie to jest w szczególności podporządkowane wszelkim roszczeniom, jakie instytucja może posiadać z tytułu udzielonego finansowania – i które są inwestycjami w postaci jednego z następujących elementów lub ich kombinacji:

• a. środków pieniężnych zainwestowanych w projekt i wyodrębnionych od innych aktywów dłużnika, dostępnych na pokrycie przewidywanego kosztu projektu, mierzonych w walucie finansowania dłużnika i w chwili obliczania wymogów kapitałowych;
• b. subsydiów i dotacji już zainwestowanych w celu pokrycia poniesionych kosztów projektu lub wyodrębnionych od innych aktywów dłużnika, dostępnych na pokrycie przewidywanego kosztu projektu, mierzonych w walucie finansowania dłużnika i w chwili obliczania wymogów kapitałowych;
• c. łatwo zbywalnych aktywów wolnych od obciążeń, które to aktywa są bezpośrednio związane z projektem i dostępne na pokrycie przewidywanego kosztu projektu oraz powinny być mierzone w walucie finansowania dłużnika i wyceniane według wartości rynkowej tych aktywów w chwili obliczania wymogów kapitałowych; aktywa te powinny być łatwo sprzedawane na rynku lub wprowadzane do obrotu na nim; aktywa te powinny być objęte umową zobowiązującą do wykorzystania ich na pokrycie kosztów zagospodarowania lub zabudowy związanych z projektem oraz powinny być wolne od wszelkich roszczeń prawnych, zastawów lub ograniczeń;
• d. wydatków na zagospodarowanie lub zabudowę, pokrywanych przez samego dłużnika w bezpośrednim związku z projektem, mierzonych w walucie finansowania dłużnika i w chwili obliczania wymogów kapitałowych;
• e. gruntów lub ulepszeń, opłaconych przez samego dłużnika lub będących już jego własnością, mających bezpośredni związek z projektem, mierzonych w walucie finansowania dłużnika i według wartości rynkowej w chwili wniesienia wkładu dłużnika w projekt.

Kapitał własny wniesiony przez dłużnika to łączna kwota inwestycji kwalifikujących się zgodnie z pkt 20, które dłużnik już wniósł, pomniejszona o wszelkie przewidywane obecnie nadmierne koszty ukończenia nieruchomości. Nadmierne koszty określa się ilościowo na podstawie różnicy, jeżeli jest ona dodatnia, między łącznymi kosztami ukończenia nieruchomości, zarówno już poniesionymi, jak i jeszcze oczekiwanymi, i wartością nieruchomości po jej ukończeniu, mierzonej zgodnie z wymogami art. 229 ust. 1 rozporządzenia CRR, tj. tak jakby nieruchomość została już ukończona, z uwzględnieniem okresu kredytowania oraz tego, że aktualna wartość rynkowa takiej ukończonej nieruchomości może być znacznie wyższa od wartości, która byłaby możliwa do utrzymania przez cały okres kredytowania. Do celów tej definicji „nadmierne koszty” oznaczają kwotę, o którą całkowite koszty ukończenia nieruchomości przekraczają wartość nieruchomości w chwili ukończenia, a nie kwotę, o którą koszty przekraczają szacowane koszty w momencie udzielenia kredytu.