6.1 General requirements specific to LGD estimation

Kalibracja nie powinna mieć wpływu na hierarchię uprzywilejowania dłużników lub ekspozycji w ramach segmentu kalibracji innego niż w ramach każdej klasy lub puli.

Instytucje, który uzyskały zezwolenie na stosowanie własnych oszacowań wartości LGD zgodnie z art. 143 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, powinny zaklasyfikować oszacowanie wartości LGD do każdej ekspozycji cechującej się wykonaniem zobowiązania oraz oszacowanie wartości LGD in-default i EL BE do każdej ekspozycji cechującej się niewykonaniem zobowiązania w zakresie stosowania systemu ratingowego podlegającego takiemu zezwoleniu zgodnie z art. 172 i art. 173 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Instytucje powinny szacować wartości LGD dla wszystkich klas instrumentów odrębnej skali ratingowej instrumentów lub dla wszystkich pul włączonych do systemu ratingowego. Do celu oszacowania wartości LGD instytucje powinny traktować każdy instrument cechujący się niewykonaniem zobowiązania jako odrębna obserwacja niewykonania zobowiązania, chyba że rozpoznany został więcej niż jeden niezależny przypadek niewykonania zobowiązania dotyczący pojedynczego instrumentu, który nie spełnia warunków ust. 101.

Do celu oszacowania wartości LGD, w odniesieniu do przypadków niewykonania zobowiązania rozpoznanych w stosunku do pojedynczego instrumentu, jeśli okres czasu pomiędzy momentem powrotu ekspozycji do statusu wykonania zobowiązania a późniejszą klasyfikacją jako niewykonanie zobowiązania jest krótszy niż dziewięć miesięcy, instytucje powinny traktować taką ekspozycję jako stale charakteryzująca się niewykonaniem zobowiązania od pierwszego momentu, w którym nastąpiło niewykonanie zobowiązania. Dokonując szacowania wartości LGD, instytucje mogą określić okres dłuższy niż dziewięć miesięcy, aby potraktować dwa kolejne przypadki niewykonania zobowiązania jako pojedynczy przypadek niewykonania zobowiązania, jeśli jest to adekwatne do określonego rodzaju ekspozycji i uwzględnia znaczenie ekonomiczne przypadków niewykonania zobowiązania.

Instytucje powinny szacować własne wartości LGD w oparciu o swoje własne przypadki dotyczące strat i odzyskiwania należności uwzględnione w danych historycznych w zakresie ekspozycji cechujących się niewykonaniem zobowiązania. Instytucje powinny uzupełniać swoje dane historyczne w zakresie ekspozycji cechujących się niewykonaniem zobowiązania danymi zewnętrznymi. W szczególności instytucje nie powinny ustalać swoich oszacowań wartości LGD wyłącznie na podstawie cen rynkowych instrumentów finansowych, w tym między innymi zbywalnych kredytów, obligacji lub instrumentów ryzyka kredytowego, ale mogą korzystać z tych informacji w celu uzupełniania własnych danych historycznych.

Jeśli w przypadku ekspozycji detalicznych i nabytych należności korporacyjnych, instytucje ustalają oszacowania wartości LGD na podstawie zrealizowanych strat i odpowiednich oszacowań wartości PD zgodnie z art. 161 ust. 2 i art. 181 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, powinny one zapewnić, aby:

• (a) proces szacowania całkowitych strat spełniał wymogi art. 179 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz aby wynik był zgodny z pojęciem LGD określonym w art. 181 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia jak również z wymogami określonymi w rozdziale 6, w szczególności z pojęciem straty ekonomicznej określonym w sekcji 6.3.1;
• (b) proces szacowania wartości PD spełniał wymogi art. 179 i art. 180 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 jak również wymogi określone w rozdziale 5.

Model LGD może zawierać kilka różnych metod, które zostały połączone w celu określenia wartości LGD dla danego instrumentu, zwłaszcza w odniesieniu do różnych rodzajów zabezpieczenia.

Instytucje powinny być w stanie wykazać, że metody, które wybierają do szacowania wartości LGD są odpowiednie do ich działalności i rodzaju ekspozycji, do których oszacowania się odnoszą, oraz powinny być w stanie uzasadnić założenia teoretyczne leżące u podstaw tych metod. Metody stosowane przy szacowaniu wartości LGD powinny w szczególności być zgodne z przyjętą przez instytucję polityką dotyczącą ściągania i odzyskiwania należności oraz powinny uwzględniać możliwe scenariusze odzyskiwania należności jak również potencjalne różnice istniejące w środowisku prawnym na określonych obszarach jurysdykcji.

Metody stosowane przez instytucję przy szacowaniu wartości LGD, założenia leżące u podstaw tych metod, uwzględnianie przez instytucję efektu pogorszenia koniunktury gospodarczej, długość używanych szeregów danych, MO, osąd ludzki oraz, w stosownych przypadkach, wybór czynników ryzyka powinny być odpowiednie do rodzaju ekspozycji, do których się odnoszą.

6.1.2 Wymogi dotyczące danych przy szacowaniu wartości LGD

W celu szacowania wartości LGD instytucje powinny korzystać ze ZDO obejmującego wszystkie następujące pozycje:

• (a) wszystkie przypadki niewykonania zobowiązania zidentyfikowane w okresie obserwacji historycznej określonym zgodnie z sekcją 6.3.2.1;
• (b) wszystkie dane konieczne do obliczenia zrealizowanych LGD zgodnie z sekcją 6.3.1;
• (c) określone czynniki, które mogą zostać wykorzystane w celu odpowiedniego pogrupowania ekspozycji cechujących się niewykonaniem zobowiązania, oraz określone czynniki straty, w tym ich wartości w momencie niewykonania zobowiązania oraz co najmniej w terminie jednego roku przed niewykonaniem zobowiązania, jeśli są dostępne.

Instytucje powinny uwzględnić informacje ZDO dotyczące wyników procesów odzyskiwania należności, w tym kwoty odzyskane i koszty odnoszące się do każdej pojedynczej ekspozycji cechującej się niewykonaniem zobowiązania. W tym celu instytucje powinny uwzględnić:

• (a) informacje dotyczące wyników niezakończonych procesów odzyskiwania należności do momentu daty odniesienia przy szacowaniu wartości LGD;
• (b) informacje dotyczące wyników procesów odzyskiwania należności na poziomie portfela, w przypadku gdy taka agregacja informacji jest uzasadniona, oraz w szczególności w przypadku kosztów pośrednich i sprzedaży portfela zobowiązań kredytowych.
• (c) informacje dotyczące danych zewnętrznych i zbiorczych wykorzystywanych do szacowania wartości LGD.

ZDO powinien obejmować co najmniej następujące informacje:

• (a) charakterystykę ryzyka związaną z dłużnikiem, transakcją i instytucją, jak również czynniki zewnętrzne zgodnie z ust. 121, które stanowią potencjalne czynniki ryzyka w odpowiednich datach odniesienia określonych w ust. 122;
• (b) moment (datę) niewykonania zobowiązania;
• (c) wszystkie czynniki powodujące niewykonanie zobowiązania, w tym zarówno zdarzenia przeterminowane jak i wskazujące na prawdopodobieństwo niedokonania płatności, nawet po identyfikacji niewykonania zobowiązania; w przypadku ekspozycji podlegających awaryjnej restrukturyzacji, kwotę, o którą zobowiązanie finansowe pomniejszyło się, obliczoną zgodnie z wytycznymi EUNB dotyczącymi definicji niewykonania zobowiązania;
• (d) pozostającą kwotę ekspozycji należną w momencie niewykonania zobowiązania, w tym kwotę główną, odsetki i opłaty;
• (e) kwoty i terminy wykorzystania dodatkowych kwot po niewykonaniu zobowiązania;
• (f) kwoty i terminy dokonania odpisów;
• (g) wartości zabezpieczeń związanych z ekspozycją oraz, w stosownych sytuacjach, rodzaj wyceny (taki jak wartość rynkowa lub wartość kredytu hipotecznego określone w art. 4 ust. 1 pkt. 74 i 76 rozporządzenia (UE) nr 575/2013), datę wyceny, określenie czy zabezpieczenie zostało sprzedane i cenę sprzedaży;
• (h) informacje dotyczące zależności pomiędzy ryzykiem dłużnika a ryzykiem zabezpieczenia lub dostawcy zabezpieczenia;
• (i) rodzaje, kwoty i terminy zapadalności ochrony kredytowej nierzeczywistej, w tym specyfikację i jakość kredytową dostawcy ochrony;
• (j) odzyskane kwoty, terminy i źródła ich odzyskiwania;
• (k) kwoty, terminy i źródła kosztów bezpośrednich związanych z procesem odzyskiwania należności;
• (l) jasną identyfikację sposobu zakończenia procesu odzyskiwania należności;
• (m) w stosownych przypadkach, niedopasowania walutowe pomiędzy dwoma lub większą liczbą następujących elementów: jednostką walutową używaną przez instytucję w sprawozdaniach finansowych, zobowiązaniem bazowym, ochroną kredytową rzeczywistą lub nierzeczywistą oraz przepływami środków pieniężnych wynikającymi z upłynnienia aktywów dłużnika;
• (n) kwotę zrealizowanych strat.

Zgodnie z art. 229 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 instytucje mogą stosować rożne metody oceny zabezpieczenia w formie nieruchomości, w szczególności wartość rynkową lub wartość kredytu hipotecznego określone w art. 4 ust. 1 pkt. 74 i 76 tego rozporządzenia. W przypadku gdy instytucje stosują różne metod oceny w odniesieniu do nieruchomości zabezpieczających ekspozycje objęte zakresem stosowania pewnych systemów ratingowych, powinny one zbierać i przechowywać w ZDO informacje dotyczące rodzaju oceny oraz powinny stale korzystać z tych informacji przy szacowaniu wartości LGD oraz stosowaniu oszacowań wartości LGD.

W przypadku gdy instytucje ustalają oszacowania LGD na podstawie zrealizowanych strat i odpowiednich oszacowań wartości PD zgodnie z art. 161 ust. 2 i art. 181 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, powinny one korzystać ze ZDO, który obejmuje zrealizowane straty z tytułu wszystkich niewykonanych zobowiązań zidentyfikowanych w okresie obserwacji historycznej określonym zgodnie z sekcją 6.3.2.1 oraz określone czynniki straty.

W przypadku zbierania i przechowywania informacji zbiorczych instytucje powinny opracować odpowiednie metody alokacji odzyskanych kwot i kosztów do indywidualnych ekspozycji cechujących się niewykonaniem zobowiązania oraz powinny stale stosować te metody w stosunku do ekspozycji w okresie czasu. W każdym przypadku instytucje powinny wykazać, że proces alokacji odzyskanych kwot i kosztów jest efektywny i że nie prowadzi do błędnych oszacowań wartości LGD.

Instytucje powinny wykazać, że zbierają i przechowują w swoich bazach danych wszystkie informacje wymagane do obliczenia kosztów bezpośrednich i pośrednich. Wszystkie istotne koszty pośrednie powinny zostać przypisane odpowiadającym im ekspozycjom. Ten proces alokacji kosztów powinien opierać się na takich samych zasadach i technikach, jakie instytucja stosuje w swoich systemach rachunku kosztów. W celu alokacji kosztów pośrednich instytucje mogą stosować metody oparte na średnich ważonych ekspozycji lub metodach statystycznych w oparciu o próbę reprezentatywną dla populacji dłużników lub instrumentów cechujących się niewykonaniem zobowiązania.

Instytucje powinny podjąć rozsądne kroki w celu rozpoznania źródeł przepływów środków pieniężnych i przyporządkować je odpowiednio do określonego zabezpieczenia lub określonej nierzeczywistej ochrony kredytowej, która została zrealizowana. W przypadku gdy przepływy środków pieniężnych nie mogą zostać zidentyfikowane, instytucja powinna określić jasną politykę traktowania i alokacji takich odzyskanych przepływów środków pieniężnych, która nie powinna prowadzić do błędu przy szacowaniu wartości LGD.

6.1.3 Kwoty odzyskane z tytułu zabezpieczeń

Instytucje powinny uznać kwoty odzyskane z tytułu zabezpieczeń we wszystkich następujących sytuacjach:

• (a) zabezpieczenie zostaje sprzedane przez dłużnika, a uzyskana cena zostaje wykorzystana do pokrycia części lub całości pozostającej kwoty należnej zobowiązania kredytowego cechującego się niewykonaniem zobowiązania;
• (b) zabezpieczenie zostaje przejęte lub sprzedane przez instytucję, jednostkę dominującą lub jej jednostkę zależną w imieniu instytucji;
• (c) zabezpieczenie zostaje sprzedane na publicznej aukcji nieruchomości zgodnie z decyzją sądu lub w podobnym postępowaniu zgodnie z obowiązującymi ramami prawnymi;
• (d) zobowiązanie kredytowe zostaje sprzedane wraz z zabezpieczeniem, a cena sprzedaży za zobowiązanie kredytowe obejmuje istniejące zabezpieczenie;
• (e) w przypadku dzierżawy, przedmiot dzierżawy zostaje sprzedany przez instytucję;
• (f) zabezpieczenie zostaje zrealizowane inną metodą uznaną zgodnie z ramami prawnymi określonego obszaru jurysdykcji.

Do celu ust. 115 ppkt. (b) instytucje powinny określić wartość przejęcia jako wartość, o którą zobowiązanie kredytowe dłużnika zostaje pomniejszone w wyniku przejęcia zabezpieczenia, oraz zgodnie z którą przejęte zabezpieczenie zostaje zarejestrowane jako aktywa w bilansie instytucji. W przypadku gdy wartości te są różne, instytucje powinny wziąć pod uwagę niższą z dwóch wartości przejęcia. Za wartość przejęcia powinno uważać się wartość kwoty odzyskanej w dniu przejęcia oraz powinna ona być ujęta w wyliczeniu straty ekonomicznej i zrealizowanej LGD zgodnie z sekcją 6.3.1.

Instytucje powinny rozważyć, czy wartość przejęcia odpowiednio odzwierciedla wartość przejętego zabezpieczenia zgodnie z ustalonymi wymogami wewnętrznymi dotyczącymi zarządzania zabezpieczeniami, pewności prawa i zarządzania ryzykiem. W przypadku gdy przejęte zabezpieczenie spełnia kryteria wysokiej jakości aktywów płynnych na poziomie 1 zgodnie z art. 10 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2015/61, instytucje mogą bezpośrednio uwzględnić jako zrealizowaną kwotę odzyskaną wartość rynkową zabezpieczenia w momencie przejęcia. We wszystkich innych przypadkach instytucje powinny zastosować odpowiednią redukcję wartości przejęcia i uwzględnić w obliczeniu straty ekonomicznej kwotę odzyskaną w wysokości wartości przejęcia po zastosowaniu odpowiedniej redukcji. Instytucje powinny dokonać szacunku tej redukcji biorąc pod uwagę wszystkie następujące warunki:

• (a) redukcja powinna uwzględniać możliwe błędy w ocenie zabezpieczenia w momencie przejęcia, biorąc pod uwagę rodzaj oceny dostępnej w momencie przejęcia, datę dokonania oceny oraz płynność rynku dla tego rodzaju aktywów;
• (b) redukcja powinna być szacowana przy założeniu, że instytucja zamierza sprzedać przejęte zabezpieczenie niezależnej stronie trzeciej, oraz powinna uwzględniać potencjalną cenę, która może zostać uzyskana z takiej sprzedaży, koszty sprzedaży i skutek dyskonta za okres od sprzedaży do momentu przejęcia, biorąc pod uwagę płynność rynku dla tego rodzaju aktywów;
• (c) w przypadku gdy dostępne są obserwacje dotyczące przejęć i następnie sprzedaży podobnych rodzajów zabezpieczeń, szacowanie redukcji powinno opierać się na tych obserwacjach oraz powinno być regularnie poddawane weryfikacji historycznej; w tym celu instytucje powinny wziąć pod uwagę łącznie:
• (i) różnicę pomiędzy wartością przejęcia a ceną sprzedaży, w szczególności w przypadku gdy nie nastąpiły żadne znaczące zmiany na rynku i w warunkach ekonomicznych od momentu przejęcia do momentu sprzedaży;
• (ii) przychody i koszty związane z tymi aktywami, które były obserwowane od daty przejęcia do momentu sprzedaży;
• (iii) efekty dyskonta;
• (iv) czy instytucja przejęła zabezpieczenie z zamiarem natychmiastowej sprzedaży, czy też przyjęła inną strategię.
• (d) w przypadku, gdy historyczne obserwacje dotyczące przejęcia i następnie sprzedaży podobnych rodzajów zabezpieczeń nie są dostępne, szacowanie redukcji powinno opierać się na ocenie indywidualnych przypadków, w tym analizie obecnego rynku i warunków ekonomicznych;
• (e) im mniejsza ilość danych posiadanych przez instytucję o poprzednich przejęciach oraz im mniejsza płynność rynku danego rodzaju aktywów, tym większa niepewność związana z uzyskanymi oszacowaniami, co powinno być odpowiednio uwzględnione w MO zgodnie z sekcją 4.4.3.

W każdym przypadku przejęcie zabezpieczenia powinno być uznane w momencie przejęcia i nie powinno uniemożliwiać zakończenia przez instytucję procesu odzyskiwania należności zgodnie z ust. 155.

Każda sprzedaż zobowiązań kredytowych zgodnie z ust. 115 pkt. (d) powinna być uwzględniona w szacowaniu wartości LGD w sposób odpowiedni do metod szacowania wartości LGD, biorąc pod uwagę wszystkie następujące warunki:

• (a) w przypadku gdy instytucje regularnie sprzedają zobowiązania kredytowe w ramach swoich procesów odzyskiwania należności, w procesie opracowania modelu powinny one odpowiednio uwzględnić obserwacje związane ze zobowiązaniami kredytowymi podlegającymi sprzedaży;
• (b) w przypadku gdy instytucje nie sprzedają regularnie zobowiązań kredytowych w ramach swoich procesów odzyskiwania należności, a alokacja części ceny związana z zabezpieczeniami jest zbyt uciążliwa lub zbyt niepewna, mogą one zdecydować się nie brać tych obserwacji pod uwagę w procesie opracowania modelu;
• (c) instytucje nie powinny traktować kwot odzyskanych ze sprzedaży zabezpieczonych zobowiązań kredytowych jako kwoty odzyskane zrealizowane bez wykorzystania zabezpieczeń, chyba że mogą wykazać, że odzyskane kwoty związane z tymi zabezpieczeniami są nieistotne.
• (d) w każdym przypadku instytucje powinny uwzględnić wszystkie obserwacje, w tym sprzedaż zobowiązań kredytowych, przy obliczaniu długoterminowej średniej LGD.