13.2 Stosunek wynagrodzenia stałego do zmiennego

Przy ustalaniu stałych składników wynagrodzenia pracowników na podstawie art. 30 ust. 1 firma inwestycyjna powinna ustalić je na poziomie umożliwiającym całkowicie elastyczną politykę w zakresie wynagrodzenia zmiennego dla wszystkich pracowników. W tym celu polityka wynagrodzeń powinna określać odpowiedni stosunek zmiennych do stałych składników łącznego wynagrodzenia.

Stosu nek ten jest ustalany jako stosunek zmiennego składnika wynagrodzenia, który można maksymalnie przyznać w następnym okresie osiągnięcia wyników, do stałego składnika wynagrodzenia następnego okresu osiągnięcia wyników. Maksymalne dopuszczalne wartości tego stosunku powinny obejmować kwoty wynagrodzenia uwzględniające wyniki „powyżej EBA Public

założonego celu” lub wyniki wyjątkowe, a nie jedynie odzwierciedlać wyniki docelowe lub oczekiwane. Rzeczywisty stosunek między przyznanym wynagrodzeniem zmiennym a wynagrodzeni em stałym powinien wzrastać wraz z osiąganymi wynikami.

Przy ustalaniu tego stosunku firmy inwestycyjne powinny brać pod uwagę swoją działalność gospodarczą, ryzyka i wpływ pracowników lub kategorii pracowników na profil ryzyka firmy inwestycyjnej lub aktywa, którymi zarządza, a także zachęty dla pracowników do działania w najlepszym interesie firmy inwestycyjnej oraz potrzebę utrzymania elastyczności kosztowej w świetle zmian zysków i strat w czasie.

Przy ustalaniu tego stosunku firmy inwestycyjne powinny wziąć pod uwagę, że składnik zmienny powiązany z wynikami może mieć pozytywny wpływ na „podział ryzyka” i zachęcać do ostrożnego podejmowania ryzyka zgodnie z gotowością firm inwestycyjnych do podejmowania ryzyka, podczas gdy niewłaściwie zrównoważony składnik zmienny może w pewnych okolicznościach mieć negatywne skutki. Im wyższe jest możliwe wynagrodzenie zmienne w porównaniu z wynagrodzeniem stałym, tym większa będzie zachęta do osiągnięcia niezbędnych wyników i tym większe mogą się okazać związane z tym ryzyk a . Firmy inwestycyjne powinny wziąć pod uwagę, że pracownicy mogą przyzwyczaić się do otrzymywania znacznego wynagrodzenia zmiennego i oczekiwać takiego wynagrodzenia. Jeżeli składnik stały jest zbyt niski w porównaniu z wynagrodzeniem zmiennym, firma inwestycyjna może mieć trudności z obniżeniem lub wyeliminowaniem wynagrodzenia zmiennego w roku obrachunkowym, w którym osiągane wyniki są złe.

Firmy inwestycyjne mogą ustalać różny stosunek dla różnych jurysdykcji, różnych jednostek organizacyjnych, funkcji ogólnokorporacyjnych, osób pełniących funkcje kontroli wewnętrznej oraz różnych kategorii pracowników, np. zidentyfikowanych pracowników, niezidentyfikowanych pracowników odpowiedzialnych za zarządzanie aktywami, pracowników zajmujących się sprzedażą, pracowników pełniących funkcje kontrolne lub pracowników pełniących funkcje administracyjne. W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach polityka wynagrodzeń może przewidywać inny stosunek dla poszczególnych zidentyfikowanych pracowników należących do danej kategorii pracowników niż stosunek przewidziany dla pozostałych pracowników należących do tej samej kategorii.

Maksymalny stosunek powinien być obliczany jako suma wszystkich zmiennych składników wynagrodzenia, które można maksymalnie przyznać w danym roku osiągnięcia wyników, obejmująca kwotę przewidzianej premii lojalnościowej, podzielona przez sumę wszystkich stałych składników wynagrodzenia, których przyznanie przewidziano w tym samym roku osiągnięcia wyników. W każdym wypadku wszystkie składniki wynagrodzenia powinny być prawidłowo przypisane albo do wynagrodzenia zmiennego, albo stałego, zgodnie z niniejszymi wytycznymi. Firmy inwestycyjne mogą pominąć niektóre zmienne składniki wynagrodzenia, jeżeli są nieistotne, np. gdy przyznawane są proporcjonalne świadczenia niepieniężne. EBA Public

Rzeczywisty stosunek powinien być obliczany jako suma wszystkich zmiennych składników wynagrodzenia przyznanych za ostatni rok osiągnięcia wyników zgodnie z niniejszymi wytycznymi, w tym kwot przyznanych w ramach wieloletnich okresów naliczania wynagrodzenia, podzielona przez sumę stałych składników wynagrodzenia przyznanych za ten sam okres osiągnięcia wyników. W przypadku wieloletnich, nieodnawialnych corocznie okresów naliczania wynagrodzenia firmy inwestycyjne mogą ewentualnie wziąć pod uwagę w każdym roku okresu osiągnięcia wyników maksymalną kwotę wynagrodzenia zmiennego, która może być przyznana na koniec okresu osiągnięcia wyników, podzieloną przez liczbę lat tego okresu.

Firmy inwestycyjne nie mogą uwzględniać kwoty gwarantowanego wynagrodzenia zmiennego, które może zostać przyznane nowym pracownikom jako „premia powitalna”, przy obliczaniu stosunku składników zmiennych do stałych łącznego wynagrodzenia za pierwszy okres osiągnięcia wyników w celu ustalenia, czy składniki te odpowiadają wartości tego stosunku ustalonej w ich polityce wynagrodzeń.

Firmy inwestycyjne powinny być w stanie uzasadnić maksymalny stosunek ustalony między składnikami wynagrodzenia zmiennego i stałego poprzez swoją politykę wynagrodzeń oraz wyjaśnić, w jaki sposób rzeczywisty stosunek zmieniałby się w porównaniu z maksymalnym w zależności od wskaźników ryzyka i wyników.